Pusta gondola wraca sama

Wiatr szarpnął gondolą tak, że metalowe zawiesie stuknęło o obręcz. Wiktoria Grabowska przytrzymała dłonią dźwignię i spojrzała na wskazówkę anemometru. Drgała między kreskami, ale nie wracała już do zera.

— Stopujemy — powiedziała.

Chłopak przy bramce, w czerwonej kamizelce z logo jarmarku, odwrócił się do niej z miną, jakby usłyszał, że mają zamknąć cały plac.

— Teraz?

— Teraz.

Dochodziła 16.40. Nad obrzeżami miasta wisiało niebo w kolorze brudnej żółci, przecięte od zachodu zielonkawym pasem chmur. Z głośników przy scenie leciał przebój, którego refren zagłuszały komunikaty sprzedawców i krótkie, nerwowe podmuchy wiatru. Pachniało olejem ze smażalni, mokrym kartonem i rozgrzaną gumą przewodów. Na placu między pawilonami ludzie wciąż trzymali w rękach watę cukrową i papierowe tacki. Niektórzy patrzyli w górę, inni tylko osłaniali oczy przed pyłem.

Wiktoria obróciła się do pulpitu. Na laminowanej instrukcji przyklejonej taśmą do obudowy miała podkreślony próg wiatru. Wypożyczony młyn nie był nowy, a jego właściciel lubił mówić, że konstrukcja wytrzyma więcej, niż zapisano. Wiktoria nie lubiła sprawdzać, ile więcej.

Przycisk zatrzymania kliknął. Silnik zwolnił z metalicznym jękiem. Gondole kołysały się jeszcze przez chwilę, jedna po drugiej, aż ostatnia zatrzymała się na poziomie peronu. Wiktoria poleciła nie wpuszczać następnych osób i kazała chłopakowi odsunąć kolejkę od taśmy. Ktoś zaprotestował, że kupił bilety dla całej rodziny. Ktoś inny wyjął telefon i zaczął nagrywać.

— Jak ruszy, dostaną państwo swoje przejazdy — powiedziała, nie podnosząc głosu. — Teraz proszę odejść od wejścia.

Zatrzymana gondola numer siedem wjechała na peron. Była pusta. Pas bezpieczeństwa zwisał z boku, zapięty w klamrze.

Wiktoria zmarszczyła brwi. Obsługa odpinała pas po każdym kursie, nawet gdy w gondoli nie było pasażera. To była jedna z tych zasad, które wszyscy znali i regularnie łamali, kiedy robiło się tłoczno. Uznała, że znowu ktoś się spieszył. Sięgnęła przez barierkę, nacisnęła klamrę i sprawdziła, czy zamek puści. Puścił bez oporu.

— Kto obsługiwał siódemkę? — zawołała.

Chłopak przy bramce już rozmawiał z klientem. Nie odpowiedział. Wiktoria rozejrzała się po peronie, ale jej kolega z drugiej zmiany, Mirek, zniknął gdzieś między budką z biletami a skrzynią narzędziową. Wiatr napierał na plandeki. Jedna z nich uderzała o stelaż z regularnym, suchym trzaskiem.

Kobieta w granatowej kurtce przecisnęła się przez barierkę. Miała mokre włosy przyklejone do skroni i zaciśniętą dłoń na telefonie.

— Proszę pani, moja córka. Ona była z ojcem na młynie.

— Kiedy jechali?

— Przed chwilą. W tej gondoli. — Kobieta wskazała siódemkę. — Z Janem. Miał ją odwieźć, a teraz… teraz jej nie ma.

Wiktoria zobaczyła, że kobieta drży. Nie z zimna. Próbowała mówić szybko, ale słowa plątały jej się na końcu zdań.

— Jak córka ma na imię?

— Lena. Dziewięć lat. Jan Michalski to jej ojciec. Wsiadł z nią i nie wysiedli. Gondola była wysoko, widziałam ich stąd. Potem młyn stanął i… — Kobieta urwała, wciągnęła powietrze. — On pewnie poszedł jej szukać.

— Kim pani jest?

— Roma Polak. Matka Leny.

Wiktoria odruchowo spojrzała na pustą gondolę. Zapięty pas nadal leżał przy jej boku, odsłonięty na tle czerwonej tapicerki. Przez sekundę miała ochotę zapytać, czy dziewczynka na pewno siedziała właśnie tam. Zamiast tego wyszła zza pulpitu.

— Proszę zostać tutaj. Niech pani nie odchodzi od peronu.

— Nie będę stała. Ona może być wszędzie.

Roma ruszyła między barierkami, zanim Wiktoria zdążyła ją zatrzymać. Chłopak w kamizelce pobiegł za nimi. Wiktoria obeszła podstawę młyna od strony zaplecza, uważając na rozciągnięte przewody i mokre deski. Pod pomostem technicznym było ciemniej. Z góry dobiegał szum wiatru, przytłumiony przez stalową konstrukcję. Ktoś krzyknął, że dziecko może być przy karuzeli. Ktoś inny pobiegł w stronę parkingu.

— Jan! — zawołała Roma.

Jej głos odbił się od blaszanych ścian pawilonów. Nie było odpowiedzi.

Wiktoria zajrzała za skrzynię z narzędziami, potem pod schody prowadzące na pomost. Zobaczyła czubek buta, nieruchomy, wystający zza podpory.

Przez chwilę nie zrozumiała, na co patrzy. Potem przestała słyszeć muzykę.

— Proszę się cofnąć — powiedziała.

Roma podeszła o krok. Wiktoria złapała ją za rękaw i odciągnęła. Pod pomostem leżał mężczyzna na boku, z jednym ramieniem wyciągniętym przed siebie. Twarz miał zwróconą do ziemi. Przy skroni zbierała się ciemna, rozcieńczona deszczem plama. Nie wyglądał, jakby upadł z wysokości. Wyglądał, jakby ktoś położył go tam źle i nie zdążył poprawić.

Roma wydała krótki dźwięk, bardziej wydech niż krzyk. Wiktoria zasłoniła jej drogę.

— Nie podchodzić.

— To Jan. Boże, to Jan.

Wiktoria cofnęła się, szukając wzrokiem czegoś, co nie powinno leżeć obok ciała. Zobaczyła telefon przy jego dłoni. Ekran był pęknięty, ale świecił. Na górze widniała godzina wysłania wiadomości sprzed kilku minut. Treść była krótka: „Nie dam już rady. Zadbaj o Lenę”.

Roma zakryła usta obiema rękami. Wiktoria nie wiedziała, czy patrzy na telefon, czy na ciało.

— On nie wytrzymał — powiedziała kobieta. — Od tygodni… To przez to wszystko. Przez sąd, przez te odbiory. On nie był sobą.

Wiktoria wyjęła własny telefon. Palce miała sztywne, ekran śliski od wilgoci. Wybrała 112 i podała nazwę jarmarku, wjazd od ulicy Kolejowej, mężczyzna nieprzytomny pod pomostem. Dyspozytorka zadawała pytania. Wiktoria odpowiadała krótko, nie odrywając wzroku od ciała.

Potem wróciła do pulpitu. Wyłączyła napęd głównym odcięciem, zgodnie z procedurą, i przekręciła klucz w skrzynce. Czerwona lampka zgasła. Poleciła chłopakowi zamknąć wejście na peron, a stojącym najbliżej ludziom odsunąć się od konstrukcji.

— Nikt nie wchodzi pod pomost — powiedziała. — Nikt niczego nie dotyka.

Wiatr uderzył w młyn. Z góry dobiegł pojedynczy, pusty stuk gondoli o ogranicznik. Roma siedziała na skrzyni, trzymając telefon Jana w dłoni, choć Wiktoria była pewna, że przed chwilą leżał przy jego ręce. Wokół nich jarmark powoli milkł, jakby ktoś wyciągał wtyczki z kolejnych głośników.

A dziewięcioletniej Leny nadal nigdzie nie było.

---

Syrena przecięła plac, krótko i bez pośpiechu, jakby ratownicy jechali po kogoś, kto jeszcze mógł zaczekać. Wiktoria stała przy pulpicie z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Nie wiedziała, co z nimi zrobić. Na palcach miała smar i wilgoć, pod paznokciami cienką linię brudu z barierki.

O 17.03 radiowóz wjechał od Kolejowej. Dwóch policjantów wysiadło, zanim samochód dobrze się zatrzymał. Za nimi nadciągnęła karetka, potem drugi patrol. Ratownicy przeszli pod pomost, ale po chwili wrócili na otwartą przestrzeń i zaczęli rozkładać sprzęt. Jeden z policjantów kazał odsunąć ludzi za taśmę. Drugi rozmawiał z Romą, która wstała ze skrzyni i podała mu telefon Jana.

— Czy on spadł? — zapytała. — Czy ktoś go popchnął?

Policjant nie odpowiedział od razu. Obejrzał ekran, potem zapisał coś w notesie.

— Na tym etapie niczego nie przesądzamy. Proszę mi powiedzieć, kiedy widziała go pani ostatni raz.

Roma powtórzyła, że wsiedli z Leną do młyna. Mówiła równo, dopóki nie doszła do momentu, w którym gondola miała wrócić na peron. Wtedy głos jej się załamał. Wiktoria patrzyła na jej dłonie. Kobieta ściskała palce tak mocno, że zbielały jej kostki.

— Kłóciliśmy się — powiedziała Roma. — Mieliśmy ustalone odbiory. Dzisiaj sąd kazał mi wydać mu Lenę na weekend. Jan twierdził, że to tylko początek. Że zabierze ją na zawsze i już jej nie zobaczę.

— Groził, że panią skrzywdzi?

— Nie. Dziecko chciał zabrać. To nie jest to samo.

Policjant zapytał o ostatnie tygodnie, o leki, o wcześniejsze próby samobójcze. Roma kręciła głową albo odpowiadała jednym słowem. Pożegnalna wiadomość w telefonie pasowała do jej relacji. Pasował też pojedynczy but, który ratownik znalazł na pomoście, przy zewnętrznej barierce. Leżał na boku, z mokrą podeszwą skierowaną ku górze. Policjanci nie mówili, co to znaczy, ale kiedy jeden z nich obejrzał go przez przezroczystą osłonę, Roma zamknęła oczy.

Wiktoria próbowała skupić się na tym, co wiedziała, a nie na tym, co układało się samo.

— Muszę wam powiedzieć o pasie w siódemce — odezwała się.

Policjant podniósł wzrok.

— Zapięty wisiał z boku, kiedy gondola wróciła na peron. Sprawdziłam klamrę. Była zamknięta.

— Dotykała pani pasa?

— Nacisnęłam klamrę, żeby zobaczyć, czy puści. Potem wyłączyłam napęd i zabezpieczyłam klucz. Nic więcej.

Policjant zapisał to bez komentarza. Młyn otoczono taśmą. Wiktoria nie mogła wejść do pulpitu, choć klucz odcinający miała w kieszeni i znała kolejność ostatnich kursów lepiej niż ktokolwiek na placu. Zamiast tego zaprowadzono ją do budki z biletami, gdzie drugi funkcjonariusz przeglądał papierowy rejestr, a chłopak w czerwonej kamizelce stał pod ścianą i wycierał dłonie o spodnie.

— Proszę odtworzyć kursy od czwartej trzydzieści — powiedział policjant. — Niczego nie dotykać. Tylko mówić.

Wiktoria wskazała kolejność z pamięci. Cztery osoby na piątkę. Dwie na szóstkę. Potem przerwa, bo wiatr zaczął szarpać gondolami. Siódemka miała wrócić na peron tuż przed zatrzymaniem urządzenia. Policjant sprawdził licznik wejść i zapis bramki. Przesunął palcem po wydruku, cofnął go, policzył ponownie.

— Jeden skan — powiedział. — Jedna osoba weszła na ten kurs.

— Nie — odparła Roma, stojąca w drzwiach budki. — Byli razem. Widziałam ich.

Chłopak w kamizelce spuścił głowę. Wiktoria poczuła, że żołądek podchodzi jej do gardła. Jeden skan mógł oznaczać, że drugie dziecko przeszło pod taśmą, kiedy wszyscy patrzyli na chmury. Mógł oznaczać, że Jan wprowadził Lenę innym wejściem. Albo że w ogóle jej z nim nie było.

Przez krótką chwilę pomyślała, że Jan ukrył córkę, zanim wrócił pod pomost. Miał powód. Miał wiadomość, która brzmiała jak pożegnanie, i sądowy termin, którego nie chciał oddać byłej żonie. Może but zostawił na górze, żeby wszyscy patrzyli na barierę. Ta myśl nie była przyjemna, ale była prosta. Wiktoria wolała prostą myśl od pustego miejsca po dziecku.

— Może jest na terenie jarmarku — powiedziała. — W pawilonach, pod sceną, w magazynach. Trzeba sprawdzić zaplecze, zanim ludzie zaczną stąd uciekać.

Policjant polecił chłopakowi pozostać na miejscu. Do poszukiwań dołączyli dwaj funkcjonariusze i ochroniarz jarmarku. Wiktoria ruszyła z nimi, pokazując przejścia między kontenerami, skrzynie pod sceną, zamkniętą przyczepę z przewodami. W każdej szczelinie stała deszczówka. Pod plandekami leżały kartony, mokre i zapadnięte. Nie było tam dziecka. Nikt nie odpowiedział na wołanie Leny.

Nad placem ściemniło się tak szybko, że lampy przy pawilonach zapaliły się same. Pierwsze grudki gradu uderzyły o blachę budki i odbiły się na asfalcie. Policjanci zaczęli przestawiać ludzi do samochodów i pod dach. Wiktoria wróciła do taśmy. Przemokła przez ramiona; włosy kleiły się jej do karku. Roma stała przy radiowozie, blisko funkcjonariusza, który przeglądał telefon Jana.

— Mamy wiadomość sprzed dzisiejszego dnia — powiedział policjant. — Do dziecka. „Jeśli zobaczysz mamę przy jarmarku, idź w umówione miejsce i czekaj na mnie. Nie wychodź, dopóki nie przyjdę”.

Wiktoria spojrzała na Romę. Kobieta nie poruszyła się, tylko pochyliła głowę, jakby nasłuchiwała przez deszcz. Policjant zapytał, czy wie, o jakie miejsce chodzi. Roma odpowiedziała, że nie. Że Jan miał swoje sposoby, że nie mówił jej już o wszystkim.

Wiktoria przypomniała sobie, jak Roma od początku wskazywała siódemkę. Jak nalegała, że widziała ojca z córką. Nie powiedziała, że słyszała ją albo rozpoznała jej głos. Powiedziała tylko, że jechali. Policjant zapytał ją o numer telefonu Leny i o to, czy dziewczynka zna teren jarmarku. Roma podała odpowiedzi bez wahania.

Potem zapytała:

— Ustaliliście już, gdzie kazał jej czekać?

Pytanie było ciche. Zwyczajne, rozsądne. Takie, które zadaje matka szukająca dziecka. Wiktoria zobaczyła jednak, jak Roma patrzy na telefon w dłoni policjanta, a potem na przejście za jego plecami. Nie na twarz funkcjonariusza. Na drogę.

— Jeszcze nie — odparł policjant. — Sprawdzamy wiadomości.

Wiktoria zrobiła krok w stronę taśmy. Chciała powiedzieć, żeby nie wymieniał miejsca przy niej, żeby nie wysyłał Romy z grupą poszukiwawczą, żeby ktoś pilnował jej rąk i kieszeni. Ale nie miała dowodu. Miała tylko zapięty pas, jeden skan na bramce i kobietę, która wiedziała, że córka może być gdzieś blisko.

W radiu zatrzeszczało. Ktoś z patrolu poprosił o wsparcie przy sprawdzaniu zaplecza i przejść między pawilonami. Policjant odsunął się, by odpowiedzieć. Roma ruszyła za nim, jakby chciała lepiej słyszeć. Wiktoria została po drugiej stronie taśmy, z mokrym sznurkiem wpijającym się w kurtkę.

Przez chwilę widziała tylko plecy Romy i czerwone światło na dachu radiowozu. Potem kobieta zniknęła za otwartymi drzwiami auta. Wiktoria wiedziała już, że jeżeli policja znajdzie miejsce, które Jan wskazał Lenie, znajdą je również ludzie stojący obok Romy. Grad zaczął bębnić mocniej. Z głośnika radiowozu padła nazwa jednego z sektorów jarmarku. Roma odwróciła głowę w tamtą stronę.

---

Wiktoria nie ruszyła za nią. Podeszła do policjanta stojącego przy radiowozie i powiedziała cicho, że Roma przed chwilą zapytała, czy znaleźli już miejsce, w którym Jan kazał czekać Lenie. Dodała, że kobieta patrzyła na przejście, nie na funkcjonariusza. Nie umiała wyjaśnić tego lepiej. Nie musiała.

Policjant nie odpowiedział. Dał znak koledze, który rozmawiał z Romą, i odszedł kilka kroków, osłaniając usta dłonią przed deszczem. Do radia podał polecenie, by nie wymieniać przez otwartą częstotliwość miejsca wskazanego w wiadomości i nie dopuszczać matki do grupy poszukiwawczej. Roma stała przy drzwiach radiowozu, z rękami przyciśniętymi do boków. Kiedy jeden z funkcjonariuszy zamknął drzwi, popatrzyła na Wiktorię.

— Co pani powiedziała?

— To, co usłyszałam.

Grad uderzał już o dach samochodu. Roma ruszyła w stronę policjanta z radiem, lecz ten zastąpił jej drogę i poprosił, żeby została przy radiowozie. Nie dotknął jej. Nie musiał. Drugi funkcjonariusz stanął po drugiej stronie, a ochroniarz jarmarku odsunął gapiów od taśmy.

Wiktoria widziała, jak Roma próbuje zajrzeć ponad ramieniem policjanta w stronę zaplecza. Potem usiadła na krawężniku, jakby nagle zabrakło jej sił. Wiktoria znała ten ruch: kolana zgięte, dłonie płasko na udach, twarz nieruchoma. Nie wiedziała, czy Roma gra, czy po prostu czeka. W obu wypadkach czekała na informację.

Dwóch funkcjonariuszy poszło za stoisko z grami, do niskiego schowka, którego wejście zasłaniały skrzynie z nagrodami i zwinięty baner. Miejsce wskazywała wiadomość Jana w telefonie. Zasuwa trzymała od zewnątrz. Policjanci odsunęli ją powoli, a potem jeden wszedł do środka, drugi został przy wejściu. Wiktoria usłyszała krótkie pytanie i jeszcze krótszą odpowiedź. Nie rozpoznała słów.

Lena wyszła między nimi w za dużej kurtce, z mokrymi skarpetami i twarzą szarą od kurzu. Nie płakała. Jedną ręką ściskała pasek plecaka, drugą trzymała się policjanta za rękaw. Nie prowadzili jej w stronę radiowozu stojącego przy Romie. Zabrali ją za kontenery, przez wjazd techniczny, gdzie czekał drugi patrol. Nikt nie powiedział Romie, dokąd jadą.

Dopiero kiedy dziecko znalazło się poza jarmarkiem, funkcjonariuszka z patrolu zapytała je, kiedy ostatnio widziało matkę.

— Przy wejściu — odpowiedziała Lena. — Tata powiedział, żebym się schowała, jeśli ją zobaczę. Miał przyjść po mnie.

— Byłaś z tatą na młynie?

Dziewczynka pokręciła głową. Wpatrywała się w mokry chodnik. Powiedziała, że ojciec zostawił ją w schowku, zanim poszedł szukać matki. Kazał nie wychodzić, choćby ktoś ją wołał, dopóki nie usłyszy jego głosu. Potem już nie wrócił.

Policjantka przykucnęła, żeby znaleźć się na wysokości jej twarzy. Nie pytała dalej. Poprosiła przez radio o opiekę i karetkę, choć Lena nie miała widocznych obrażeń. Dziewczynka zaczęła drżeć dopiero wtedy, gdy ktoś narzucił jej na ramiona suchą folię termiczną. Zacisnęła zęby i patrzyła, jak deszcz spływa po butach funkcjonariuszki.

Przy radiowozie Roma wstała, kiedy zobaczyła, że wraca tylko jeden z policjantów.

— Znaleźliście ją?

— Proszę zostać tutaj.

— To moja córka.

— Proszę zostać tutaj, pani Polak.

Jej twarz stwardniała. Przez sekundę patrzyła na niego, potem na Wiktorię. Wiktoria przypomniała sobie pas w siódemce: zapięty, zwisający z boku pustej gondoli. Przypomniała sobie jeden skan. I to, że Roma nie powiedziała, iż widziała Lenę na peronie. Powiedziała tylko, że widziała ją z Janem w gondoli. Zdanie, które miało brzmieć jak pewność, nie miało w sobie ani jednego szczegółu.

Policjant położył telefon Jana na masce, ekranem do góry. Obok położył wydruk z bramki. Jeden odczyt. Potem powiedział Romie, że Lena została znaleziona i jest bezpieczna. Nie podał miejsca.

— W schowku za grami? — spytała.

Nie zdążył odpowiedzieć. Spojrzał na nią uważniej.

— Skąd pani wie, gdzie ją znaleźliśmy?

Roma otworzyła usta, ale nie padło z nich żadne słowo. Jej wzrok przesunął się na telefon. Wstępne oględziny zwłok wykazały urazy, które nie pasowały do skoku z poziomu górnej barierki; obrażenia głowy i tułowia mogły powstać podczas upadku ze schodów technicznych. But znaleziony wyżej miał mokrą podeszwę, ale na stopniu przy ciele nie było śladu, który potwierdzałby, że Jan spadł właśnie stamtąd. To były wstępne ustalenia, powiedział funkcjonariusz. Na razie.

Roma usiadła z powrotem. Nie zaprzeczyła od razu. Policjant zapytał, czy dotykała telefonu Jana. Odpowiedziała, że wzięła go spod jego ręki, bo chciała wezwać pomoc. Potem przyznała, że ekran był odblokowany. Wiadomość pożegnalną wysłała sama, zanim zadzwoniła pod numer alarmowy.

— Po co? — zapytał policjant.

Roma patrzyła na swoje dłonie. Deszcz wsiąkał w materiał rękawów.

— Żeby nie uciekł. Powiedział, że zabierze ją dzisiaj. Że postanowienie sądu go nie obchodzi.

Nie opowiedziała długiej historii. Policjant zadawał pytania, a ona odpowiadała krótkimi zdaniami, każde trudniejsze od poprzedniego. Wysłała Janowi wiadomość, że Lena zniknęła przy młynie, i kazała mu przyjść na pomost. Kiedy przyszedł, kłócili się przy schodach technicznych. Jan próbował ją minąć. Roma pchnęła go. Upadł w dół, uderzając głową. Ona zeszła do niego, zobaczyła, że się nie rusza, i wróciła na wyższy poziom. Zabrała jeden but i zostawiła go przy barierce. Potem odblokowała telefon i wysłała wiadomość do siebie.

— A zgłoszenie? — zapytał policjant.

Roma nie odpowiedziała.

Nie musiała. Zaginięcie miało połączyć wiadomość, but i śmierć Jana w historię o człowieku, który odebrał sobie życie. Miało też uruchomić poszukiwania na terenie jarmarku. Gdyby Lena wyszła ze schowka albo ktoś ją znalazł, Roma chciała być pierwsza. Jan ukrył dziewczynkę, bo bał się, że matka zabierze ją wbrew postanowieniu sądu. Policja miała teraz sprawdzić nie tylko jego śmierć, lecz także wcześniejsze zgłoszenia dotyczące przemocy wobec dziecka. Żaden z tych wątków nie miał rozstrzygnąć się na mokrym parkingu, wśród migających świateł radiowozu.

Funkcjonariuszka podeszła do Romy i oznajmiła, że jest zatrzymana. Kobieta nie szarpała się. Wyciągnęła ręce dopiero na polecenie. Kajdanki zapięły się z suchym kliknięciem. Gdy prowadzili ją do samochodu, obejrzała się raz, nie na ciało Jana ani na młyn, tylko na wjazd techniczny, którym wywieziono Lenę.

Dziewczynkę przekazano osobie bliskiej wskazanej w dokumentach sądowych. Przyjechała po nią pod eskortą, w cienkiej kurtce i z telefonem przy uchu. Lena nie chciała od razu iść. Zapytała, czy tata wie, że ją znaleźli. Nikt nie odpowiedział, dopóki nie zamknęły się drzwi samochodu. Potem policjantka powiedziała tylko, że już nie musi czekać.

---

O 18.40 Wiktoria siedziała w budce z biletami i składała zeznania. Mówiła o zatrzymaniu młyna, o pustej siódemce, o pasie zapiętym w klamrze i o tym, że puścił bez oporu. W protokole jej słowa wyglądały równo, choć dłonie wciąż miała brudne od smaru. Za szybą taśma poruszała się na wietrze. Pierwsze kule gradu uderzyły w pustą gondolę i odbiły się od czerwonej tapicerki. Jedna spadła na podłogę. Druga zatrzymała się przy pasie, którego nikt już nie próbował zapiąć.