Po drugiej stronie kurtyny
Weterynarka Jagoda przyjeżdża do cyrku, gdzie Bruno troszczy się o wszystkich — poza sobą. Między nimi rodzi się bliskość, lecz czy miłość przetrwa, gdy troska zaczyna przypominać kontrolę?
— Nie, proszę nie stawiać jej na tej łapie — powiedziała Jagoda, zanim zdążyła zdjąć rękawiczki.
Mężczyzna przy klatce odwrócił się tak szybko, że zahaczył ramieniem o metalowy pręt. Pies zapiszczał cicho. Jagoda postawiła torbę na śniegu i przykucnęła, ignorując zimno przenikające przez materiał spodni. Za siatką siedziała siwa suczka z rudą plamą nad okiem. Patrzyła na nią spokojnie, lecz tylne łapy trzymała nierówno: jedną wysuniętą, drugą podwiniętą pod brzuch.
— Figa? — zapytała.
— Tak. A pani jest…
— Weterynarką. — Podała mu rękę, którą mężczyzna uścisnął dopiero po chwili, jakby właśnie przypomniał sobie, że powinien. — Jagoda Szulc.
— Bruno Krupa. Opiekuję się nią.
Wskazał na klatkę i zaraz sięgnął po jej torbę.
— Lepiej, żeby pani weszła od tamtej strony. Tu jest ślisko, a Figa nie lubi, kiedy ktoś podchodzi od tyłu. Mogę ponieść torbę.
— Dziękuję, ale sama ją niosę.
Odebrała mu uchwyt, zanim zdążył zacisnąć na nim palce. Przez sekundę trzymali torbę oboje. Bruno puścił pierwszy.
— Jasne — powiedział, choć w jego głosie zabrzmiało coś, co nie było całkiem zgodą.
Na placu przy płockiej hali szron lśnił na ubitym śniegu, a nad dachami nie wisiała ani jedna chmura. Był trzeci lutego. Mróz wciskał się pod kołnierz i szczypał w nos, za to z zaplecza cyrku dochodził zapach mokrego siana, psiej sierści i kawy rozpuszczalnej. Ktoś przesuwał skrzynię po betonie; metalowe kółka terkotały w rytm krótkich komend. Wzdłuż ogrodzenia stały ogrzewane przyczepy, obok nich transportowe klatki. Na plakatach przy wejściu uśmiechnięci akrobaci obiecywali „zimowe emocje” przez cały miesiąc.
Jagoda poprawiła dużą perłową spinkę, która trzymała jej złociste loki z boku głowy. Elegancka, prezentowa, niepraktyczna — prezent od siostry, która twierdziła, że w jej życiu jest za dużo polarów. Spinka sterczała nad ciężkimi zimowymi butami i torbą pełną stetoskopów. W kieszeni płaszcza zawibrował telefon. Nie wyjęła go. Wiedziała, co zobaczy: aplikację randkową, profil mężczyzny z uśmiechem wymierzonym prosto w obiektyw i wiadomość, na którą od wczoraj nie umiała odpowiedzieć.
„Kawa w tygodniu?” — napisał. Zwyczajna propozycja, a jednak Jagoda zdążyła już ułożyć trzy wersje odmowy i żadnej zgody. Po ośmiu latach związku, w którym wspólne plany powstawały w głowie Michała, a ona dowiadywała się o nich przy kolacji, obiecała sobie przynajmniej spróbować. Nie musiała przecież od razu wiedzieć, co z tego wyniknie. Wystarczyło nie oddawać telefonu komuś innemu, żeby odpisał za nią.
— Figa zawsze tak chodziła — odezwał się Bruno. Otworzył boczną zasuwę, ale nie wszedł do środka. — Oszczędza łapę od dawna. Nic jej nie jest.
Jagoda spojrzała na niego ponad krawędzią klatki.
— Skoro nic jej nie jest, nie powinien pan mieć problemu z badaniem.
Jego szczęka drgnęła.
— Nie mam. Tylko ona źle znosi obcych.
— W takim razie proszę zostać obok. Niech usłyszy pana głos.
Figa pozwoliła się wyprowadzić na krótki odcinek wyłożony gumową matą. Jagoda nie poganiała jej ani nie próbowała od razu dotykać. Najpierw przykucnęła i pozwoliła suczce obwąchać rękaw. Bruno stał tuż obok, z rękami wciśniętymi w kieszenie kurtki. Kiedy Jagoda poprosiła go, by przytrzymał smycz luźno, zrobił to bez słowa. Figa powąchała jej dłoń, po czym oparła na niej ciężki pysk.
Badanie zajęło kilkanaście minut. Jagoda sprawdziła zakres ruchu, obejrzała poduszki łap, delikatnie ucisnęła stawy. Przy jednym z ruchów Figa napięła brzuch i odwróciła głowę.
— Tutaj boli? — zapytała cicho.
Suczka zaskomlała.
Bruno przesunął ciężar z nogi na nogę.
— Mówiłem, że tak chodzi.
— A ja mówię, że to nie znaczy, że nie odczuwa bólu. Potrzebne będzie zdjęcie i dalsza diagnostyka. Do tego czasu bez występu.
— Ona umie ten numer od lat. To nie jest nic trudnego, tylko przejście przez obręcz.
— Dla psa w bólu nawet przejście przez obręcz może być za trudne.
Przez chwilę słychać było tylko szuranie łap gdzieś za przyczepą i szum nagrzewnicy. Bruno popatrzył na Figę, nie na Jagodę. W jego twarzy nie było obojętności; raczej upór człowieka, który zbyt długo musiał rozpoznawać potrzeby innych, zanim ktokolwiek zdążył je wypowiedzieć.
— Celina powinna o tym wiedzieć — powiedział w końcu.
— Właśnie zamierzam jej powiedzieć.
Właścicielka cyrku zjawiła się kilka minut później, w czerwonym szaliku i z telefonem przy uchu. Skończyła rozmowę, zobaczyła Jagodę przy Fidze i od razu schowała urządzenie do kieszeni.
— Co się dzieje?
Jagoda wyjaśniła, czego się dowiedziała i co zaleca. Celina słuchała bez przerywania, choć dwa razy zerknęła w stronę hali, gdzie ekipa sprawdzała oświetlenie.
— Zaczynamy dzisiaj, a potem mamy występy przez cały miesiąc — powiedziała. — Potrzebujemy kogoś, kto będzie na miejscu. Mogłaby pani objąć opieką wszystkie zwierzęta? Psy, konie, ptaki. Będziemy płacić za dyżury i badania.
Jagoda zawahała się. Miała już zaplanowane wizyty w gabinecie, a wieczorem spotkanie, które dotąd istniało głównie jako nieruchomy dymek na ekranie. Kiedyś Michał powiedziałby: „Weź to, przecież ci pasuje”, zanim zdążyłaby sprawdzić, czy naprawdę jej pasuje. Teraz spojrzała na Figę, potem na Celinę.
— Mogę przyjąć zlecenie. Pod jednym warunkiem: moje zalecenia nie będą negocjowane na zapleczu tuż przed spektaklem. Jeśli zwierzę nie powinno wystąpić, nie wystąpi.
Celina skinęła głową, poważniejąc.
— Rozumiem. Bruno będzie odpowiadał za to, żeby zalecenia zostały wykonane.
Jagoda odwróciła się do niego. Bruno właśnie poprawiał koc w klatce Figi, podwijając brzeg tak, by nie ciągnął się po ziemi. Zrobił to uważnie, jakby od tego drobiazgu zależało więcej, niż chciałby przyznać.
— Czyli będziemy się widywać — powiedział.
— Jeśli będzie pan słuchał.
Kącik jego ust uniósł się ledwie zauważalnie.
— A jeśli pani będzie miała rację?
— Wtedy też.
Telefon znów zawibrował w kieszeni. Tym razem Jagoda sięgnęła po niego, lecz nie zdążyła spojrzeć na ekran. Bruno podał jej smycz Figi.
— Proszę ją jeszcze chwilę potrzymać — powiedział. — Muszę zamknąć przyczepę, a ona spokojniej reaguje przy pani.
Nie zapytał, czy może. Nie odsunął się też daleko. Jagoda zacisnęła palce na smyczy i poczuła, jak Figa opiera się o jej kolano. W miejscu, w którym jeszcze przed chwilą chciała tylko zbadać psa, zaczynał się miesiąc, od którego nie dało się już wycofać bez słowa.
Przez następne trzy tygodnie wracała na zaplecze cyrku tak regularnie, że przestała sprawdzać trasę w telefonie. Wiedziała już, gdzie przy bramie zbiera się lód, która nagrzewnica wyłącza się przy silniejszym podmuchu i w której szafce Bruno trzyma zapasowe koce. Wiedziała też, że Figa woli spacerować najpierw w stronę hali, a dopiero potem zawracać, choć Bruno twierdził, że to ona ustala trasę, a nie pies.
— Nie wygląda mi na kogoś, kto pozwala sobą kierować — powiedziała któregoś ranka, patrząc, jak suczka zatrzymuje się przy stercie śniegu i wącha ją z namaszczeniem.
— Zależy, kto pyta — odparł Bruno. Trzymał smycz luźno, rękawiczki miał mokre od topniejącego śniegu. — Mnie od lat trenuje.
Figa spojrzała na niego, po czym ruszyła w przeciwną stronę.
Jagoda parsknęła śmiechem. Bruno zerknął na nią i przez krótką chwilę nie wyglądał jak człowiek, który liczy zapas leków, temperaturę w przyczepach i minuty do kolejnego obchodu. Wyglądał, jakby ten śmiech był czymś, czego nie spodziewał się usłyszeć.
Wiedziała, że pilnuje ogrzewania. Sama widziała, jak przed nocą sprawdzał każdy termostat, a potem wracał po godzinie, żeby upewnić się, że wskazówka nie drgnęła. Wiedział, że nie daje mu taryfy ulgowej przy badaniach, ale nie przestawał przynosić jej kawy z automatu — zawsze tej samej, z dwiema saszetkami cukru, choć ani razu o to nie poprosiła. Kiedy wchodziła do przyczepy, Figa podnosiła łeb, a Bruno odsuwał się o pół kroku, zostawiając jej miejsce.
Nie było w tym wielkich gestów. Była za to czułość, która ujawniała się w drobiazgach: w tym, jak poprawiał koc pod brzuchem suczki, żeby nie uciskał bolącego stawu, i jak odwracał się plecami do Jagody, gdy musiała rozpiąć płaszcz i sięgnąć po stetoskop. Jakby nawet nie przyszło mu do głowy, że powinien się przyglądać.
Po jednym z wieczornych obchodów, gdy Jagoda schowała sprzęt do torby, Bruno wyjrzał zza drzwi przyczepy.
— Ma pani plany?
Telefon zawibrował jej w kieszeni. Zanim zdążyła go wyjąć, ekran rozświetlił materiał płaszcza. Nieznajomy z aplikacji pytał, czy nadal ma ochotę na kawę. Od dwóch dni nie odpowiedziała.
— Miałam — odparła. — Ale jeszcze nie wiem, czy to były dobre plany.
Bruno skinął głową w stronę ulicy.
— Lodowisko przy Orlen Arenie. Zanim pani zdąży zdecydować, że potrzebuje na to kalendarza i trzech opinii.
— A pan zawsze podejmuje decyzje za innych tak szybko?
— Tylko te, które dotyczą lodowiska. Jest tam tłum i człowiek nie ma czasu się rozmyślić.
Powinna była odmówić, choćby po to, żeby nie pomylić spontaniczności z oddaniem komuś steru. Zamiast tego schowała telefon.
Na lodzie Bruno poruszał się pewnie, ale nie na tyle pewnie, żeby wyglądało to na popis. Trzymał dłonie z dala od niej, dopóki sama nie wyciągnęła ręki. Wtedy objął jej palce w rękawiczce, lekko, gotów puścić przy pierwszym sygnale. Jagoda zrobiła trzy kroki, zachwiała się na czwartym i chwyciła go za rękaw.
— Podłoga jest ruchoma — oznajmiła.
— To lód.
— Tym gorzej. Nikt nie powinien budować podłóg z czegoś, co się rusza.
Zaśmiał się, a ona razem z nim, zbyt głośno jak na kogoś, kto jeszcze godzinę wcześniej rozważał, czy umie rozmawiać z obcymi mężczyznami bez przygotowanego zestawu odpowiedzi. Upadła raz, na pośladki, i drugi raz prawie, kiedy Bruno zdążył podtrzymać ją w pasie. Jego dłoń spoczęła tam o sekundę dłużej, niż wymagała równowaga. Jagoda poczuła ciepło przez kilka warstw ubrania.
Gdy wracali, niosąc łyżwy w plastikowych torbach, szron osiadł na jego brwiach. Nie zaproponował, że ją odwiezie; nie zapytał też, czy może ją złapać za rękę. A ona po raz pierwszy od dawna nie miała poczucia, że brak pytania oznacza, iż ktoś zdecydował za nią. Po prostu szli obok siebie.
Kilka dni później, po ostatnim obchodzie, zaprosiła go na herbatę do małego pokoju socjalnego. Na stole leżały rachunki, rolka taśmy i talerz z okruszkami po drożdżówce. Jagoda nastawiła czajnik.
— Przez kwadrans nie nasłuchujemy, czy ktoś nas woła z zaplecza — powiedziała. — To warunek.
Bruno spojrzał na drzwi, jakby już chciał sprawdzić, czy są zamknięte.
— A jeśli coś się stanie?
— Ktoś krzyknie. To właśnie różnica między słuchaniem a nasłuchiwaniem.
Usiadł. Przez pierwsze minuty jego wzrok wracał do drzwi częściej niż do kubka. Potem opowiedział jej o kolizji sprzed kilku lat. Jechali nocą po trasie; Bruno był zmęczony, ale uznał, że jeszcze da radę. Przyczepa z wyposażeniem zjechała na pobocze i uderzyła w barierę. Nikomu nic się nie stało, zwierzęta były w innym transporcie, lecz huk i widok roztrzaskanej burty zostały z nim na dłużej niż siniaki.
— Mogłem się zatrzymać — powiedział, obracając kubek między dłońmi. — Zamiast tego pomyślałem, że jak odpuszczę, wszystko się posypie.
Jagoda przesunęła palcem po ciepłej porcelanie.
— Znam to. U mnie troska długo oznaczała, że ktoś już wie, co powinnam zrobić, zanim zdążę się odezwać. Michał potrafił nazwać to wspólnym planem, nawet kiedy plan był wyłącznie jego.
Bruno podniósł wzrok.
— Dlatego tak pilnujesz, żeby nikt nie brał za ciebie torby?
— Między innymi. — Uśmiechnęła się bez wesołości. — Nie chcę, żeby moje „nie” było traktowane jak zaproszenie do przekonywania.
Przez moment milczeli. Jego dłoń spoczywała na stole blisko jej ręki, ale jej nie dotykała. To powstrzymanie było bardziej intymne niż przypadkowy dotyk. Jagoda pomyślała, że mogłaby przesunąć dłoń o kilka centymetrów. Nie zrobiła tego.
— Dopóki odpowiadam za zwierzęta, którymi ty się opiekujesz, nie powinniśmy zaczynać czegoś, czego nie umiemy potem odłożyć na bok — powiedziała.
— Rozumiem.
Nie brzmiał, jakby rozumiał z ulgą. To wystarczyło, by poczuła, jak jej własna decyzja uwiera.
Ból Figi nie ustępował. Na kolejnym badaniu suczka znów napięła brzuch, a jej tylna łapa zadrżała, gdy Jagoda sprawdziła staw. Po zdjęciu i konsultacji nie było już miejsca na ostrożne „zobaczymy”.
— Koniec z występami — powiedziała Celinie. — Proponuję dalsze leczenie i spokojne życie bez numerów na arenie. Ona nie powinna już przechodzić przez obręcz.
Celina mocno ścisnęła telefon. Za jej plecami pracownicy przenosili skrzynie, a z hali dobiegały próby muzyki.
— Mogę zmienić program — powiedziała w końcu. — Ale bilety są sprzedane. Będziemy zwracać część pieniędzy, ludzie dostaną dodatkowe dyżury. Nie wszyscy przyjmą to spokojnie.
Bruno stał obok Jagody. Nie odezwał się, dopóki Celina nie odeszła.
— Ma rację — powiedział wtedy. — Figa nie wystąpi.
Powinno ją to uspokoić. Przez chwilę tak było. Potem Bruno oznajmił, że bierze dodatkowe dyżury, żeby odciążyć ekipę i dopilnować zmian w programie. Powiedział to takim tonem, jakby sprawa była już zamknięta.
— A ty kiedy będziesz spał? — zapytała.
— Poradzę sobie.
Znała te słowa. Z jego ust brzmiały jak zatrzaśnięte drzwi.
— Nie musisz brać wszystkiego na siebie.
— Muszę, jeśli nie chcę, żeby ludzie oberwali za decyzję, którą podjęliśmy.
— Podjęliśmy? — Jagoda poczuła, jak coś w niej twardnieje. — To była moja decyzja zawodowa. Ty ją poparłeś.
Bruno przetarł dłonią kark. Przez twarz przemknęło mu zmęczenie, a zaraz potem znów pojawiła się ta sama czujna, zamknięta mina.
— Właśnie dlatego, kiedy skończysz zlecenie, powinnaś trzymać się ode mnie z daleka. Ekipa jest wściekła. Nie chcę, żebyś została wciągnięta w ich gniew.
Jagoda poczuła chłód, choć w przyczepie działało ogrzewanie.
— Nie potrzebuję, żebyś wybierał, na jakie ryzyko mogę się zgodzić.
— Próbuję cię oszczędzić.
— Wiem. I właśnie dlatego powinieneś usłyszeć, co mówię. Potrafię sama ocenić ryzyko.
Przez sekundę wyglądał, jakby chciał się cofnąć i poprawić własne słowa. Ale nie zrobił tego. Zamiast podejść, odwrócił się ku skrzynkom z lekami.
Jagoda zamknęła torbę. Spinka we włosach zahaczyła o kołnierz płaszcza; zdjęła ją i schowała do kieszeni, nie chcąc, by wypadła na podłogę. Nie odeszła dlatego, że przestała coś do niego czuć. Odeszła, bo znów usłyszała swoje „nie” przerobione na coś, co Bruno uważał za rozsądniejsze.
Za drzwiami czekał mróz i zapach mokrego siana. Figa podniosła łeb z posłania, gdy Jagoda przechodziła obok. Pogłaskała ją po karku, raz, krótko. Potem ruszyła w stronę bramy, nie odwracając się, choć wiedziała, że Bruno jest tuż za ścianą.
Za bramą Jagoda szła przed siebie, aż mróz zaczął szczypać ją w policzki. Dopiero przy samochodzie wyjęła z kieszeni perłową spinkę. Przez chwilę obracała ją w palcach, potem przypięła z powrotem do włosów. Nie chciała wyrzucać rzeczy tylko dlatego, że przypominały jej o czymś trudnym.
Przez ostatni tydzień zlecenia przyjeżdżała na zaplecze o umówionych porach i robiła to, co do niej należało. Nie łagodziła zaleceń dla wygody cyrku ani nie zmieniała ich po to, by Bruno miał mniej powodów do niepokoju. Figa nie występowała. Jej staw wymagał dalszego leczenia i odpoczynku, a Jagoda dopilnowała, żeby jej dokumentacja, wyniki badań i plan opieki trafiły do doktora Radeckiego, weterynarza z Płocka, który miał przejąć zwierzęta po zakończeniu jej dyżuru.
— Chcę, żeby wszystko było jasne — powiedziała Celinie, podając jej kopię zaleceń. — Moja decyzja dotycząca Figi nie zależy od tego, co dzieje się między mną a Brunem.
Celina nie próbowała jej zatrzymywać. Przyjęła dokumenty i przez moment przytrzymała je obiema dłońmi, jakby chciała zapobiec temu, by przeciąg porwał kartki.
— Wiem. I doceniam, że pani to rozdziela.
Jagoda nie wiedziała, czy mówiła o pracy, czy o czymś więcej. Nie dopytała. Nie chciała, by ktokolwiek za nią nazwał to, co sama musiała zrozumieć.
W środę poszła na kawę z mężczyzną z aplikacji. Wybrała lokal przy Tumskiej, jasny i zatłoczony, z mokrymi śladami butów przy wejściu. Mężczyzna był uprzejmy. Opowiedział o pracy, zapytał o jej gabinet i słuchał odpowiedzi. Nie zrobił niczego niewłaściwego. Kiedy po godzinie zaproponował spacer, Jagoda odmówiła.
— Dziękuję za kawę — powiedziała, wsuwając ręce w rękawiczki. — Nie chcę tego ciągnąć. Nie dlatego, że zrobiłeś coś źle. Po prostu nie jestem zainteresowana.
W drodze do samochodu nie układała w głowie uzasadnienia, które uczyniłoby jej odmowę łatwiejszą do przyjęcia. Nie czuła winy. Dopiero później, siedząc w ciszy, zrozumiała, że sama możliwość odmowy nie oznacza, iż musi odmawiać wszystkiemu. Samodzielność nie polegała na tym, żeby zawsze stać poza zasięgiem cudzych uczuć. Polegała na tym, że mogła podejść bliżej i nadal zachować własny głos.
O Brunie myślała częściej, niż chciała przyznać. Nie zadzwonił. Nie przysłał kawy ani wiadomości, która miała ją przekonać, że jego intencje były dobre. Jagoda czasem łapała się na tym, że sprawdza telefon, a potem odkładała go ekranem do dołu. Brak gestu nie był obietnicą. Był tylko przestrzenią, w której mogła usłyszeć samą siebie.
Na zapleczu Bruno przestał mówić, że poradzi sobie ze wszystkim. Nie stało się to bez tarcia. Podczas rozmowy z Celiną i ekipą, przy stole zastawionym kubkami po herbacie i wydrukowanym nowym planem spektaklu, przez długą chwilę trzymał dłoń na grafiku, jakby bał się, że gdy ją zabierze, wszystkie dyżury rozsypią się po podłodze.
— Nie mogę brać dwóch nocnych obchodów pod rząd, a potem jeszcze pilnować porannego transportu — powiedział w końcu. — Potrzebujemy podziału, który działa także wtedy, kiedy mnie nie ma.
Ktoś prychnął, że łatwo mówić. Ktoś inny przypomniał o zwrotach za bilety i dodatkowych godzinach. Bruno nie zaprzeczał. Zmienili program, rozpisali dyżury i ustalili, kto będzie kontrolował ogrzewanie w przyczepach. Nie zniknęły koszty ani napięcie; następnego dnia Celina wciąż odbierała telefony od niezadowolonych widzów. Bruno nadal budził się, kiedy w nocy coś stukało na zewnątrz. Ale nie wracał już trzy razy do każdej nagrzewnicy. Jedną nocną zmianę wzięła Marta, drugą opiekun koni. Zespół miał pilnować wspólnie, nie tylko on.
Figa spędzała wieczory na swoim posłaniu, z kocem podwiniętym pod brzuch. Bruno przynosił jej wodę i siadał obok, nie próbując wyciągać z niej żadnego numeru ani wdzięczności. Czasem suczka kładła pysk na jego bucie. Wtedy siedział nieruchomo, dopóki sama nie uznała, że wystarczy.
Trzeciego marca Jagoda kupiła bilet na ostatni płocki spektakl. Nie powiedziała o tym nikomu. Przy wejściu rozerwała papierowy kupon i schowała połowę do kieszeni. Przez prawie dwie godziny patrzyła, jak światła przesuwają się po arenie, jak publiczność reaguje śmiechem i oklaskami, jak zwierzęta robią tylko to, na co pozwalał ich program. Figę zastąpił układ bez jej numeru; puste miejsce nie rzucało się w oczy, jeśli człowiek nie wiedział, czego szuka. Jagoda wiedziała.
Po przedstawieniu czekała, aż widzowie odejdą. Na arenie słychać było składane krzesła, odległe komendy i skrzypienie lin. Potem ucichło. Został zapach trocin, kurzu i rozgrzanych reflektorów. Jagoda przeszła przez wejście dla pracowników i zatrzymała się przy barierce.
Bruno zwijał przewód przy bocznej ścianie. Podniósł głowę, gdy ją zobaczył. Przez sekundę żadne z nich się nie poruszyło.
— Kupiłam bilet — powiedziała. Wyjęła z kieszeni jego połowę. — Sama.
W jego spojrzeniu pojawiło się coś miękkiego, ale nie ruszył ku niej.
— Dziękuję, że przyszłaś.
— Nie przyszłam po to, żebyś mi wyjaśnił, że chciałeś dobrze.
— Wiem. — Odłożył przewód. — Chciałem oszczędzić ci trudności. W rzeczywistości nie uszanowałem twojego wyboru. Uznałem, że wiem lepiej, na co możesz się zgodzić. To było wygodne dla mnie, nawet jeśli nazywałem to troską.
Jagoda ścisnęła bilet między palcami. Zrobiła z niego wąski pasek.
— Bałeś się, że zostanę wciągnięta w cudzy gniew.
— Bałem się, że wszystko się rozpadnie, a potem jeszcze bardziej bałem się, że ty oberwiesz razem z tym. — Przetarł dłonie o spodnie. — Nie przestałem się bać. Ale porozmawiałem z Celiną i ekipą. Rozpisaliśmy dyżury tak, żeby nie zależały ode mnie. Oddałem część swoich, choć nadal mam odruch, żeby sprawdzać, czy każdy zrobił swoją część. Dziś nie zamknę zaplecza. Poprosiłem Martę.
Jagoda spojrzała na przewód leżący obok niego. Zwykła rzecz, zwinięta równo, gotowa do odłożenia. Nie dowód na to, że już nigdy nie będzie się bał, tylko że nie próbował uczynić z lęku jej obowiązku.
— Nie chcę, żebyś przestał się troszczyć — powiedziała. — Chcę, żebyś pytał. A ja chcę umieć odpowiedzieć, nawet jeśli odpowiedź będzie trudna. Chcę być z tobą także wtedy, kiedy twoje życie jest niewygodne. Ale nie chcę, żebyś decydował za mnie, czy mogę w nim być.
Bruno przyjął te słowa bez obrony. Opuścił ramiona, jakby dopiero teraz pozwolił sobie poczuć, ile ważyły.
— Mogę ci to obiecać. Nie to, że zawsze zrobię wszystko dobrze. Tylko że będę pytał i słuchał odpowiedzi.
— To brzmi uczciwie.
— A jutro? — spytał. Zawahał się, nim dodał: — Jeśli jeszcze będziesz chciała.
Jagoda uśmiechnęła się, czując, jak napięcie powoli ustępuje miejsca czemuś prostszemu.
— Jutro rano. Prawdziwa randka. Już po zakończeniu mojego zlecenia. Bez obchodu, bez Figi jako pretekstu i bez podejmowania decyzji za mnie.
— Gdzie?
— Ty zaproponuj. Ja zdecyduję, czy mam ochotę.
Tym razem jego uśmiech był wyraźny.
— Kawa przy Tumskiej?
— Może być.
Z korytarza dobiegł głos Marty, pytającej o klucze do zaplecza. Bruno odwrócił głowę, ale nie ruszył się, by sprawdzić. Odpowiedział, że są w ustalonym miejscu. Potem znów spojrzał na Jagodę.
Wyszli razem przez boczne drzwi. Marcowy chłód pachniał mokrym asfaltem i dymem z kominów. Szli obok siebie, nie dotykając się od razu. Dopiero przy bramie Jagoda sama wsunęła dłoń w jego dłoń. Bruno zacisnął palce lekko, zostawiając jej miejsce, by mogła je cofnąć.
Nie obiecywali sobie łatwych dni. Nie musieli. Przed nimi było rano, wybrana kawiarnia i rozmowa, której żadne z nich nie zamierzało prowadzić za drugie. Jagoda szła z własnej woli. Bruno szedł obok.