Nic na kredyt
Po nocnej zmianie Inez walczy o własny kąt i odmawia kolejnemu długowi. Teodor nie chce jej ratować — tylko poznać. Czy bliskość może zacząć się bez rachunku?
— Nie, proszę pani, tego nie da się dopisać długopisem — powiedziała Inez do słuchawki i przycisnęła ją mocniej do ucha, jakby od tego zależała cierpliwość rozmówczyni. — Wiem, że system nie działa. Widzę ten sam komunikat co pani.
Na monitorze rejestracji pulsował czerwony komunikat o błędzie, a za plecami Inez ktoś kaszlał w rękaw. Była szósta cztery. Nocna zmiana kończyła się zwykle wtedy, kiedy miasto dopiero zaczynało ziewać, a ludzie stojący przed okienkiem mieli już dość czekania. Inez odłożyła słuchawkę, wyjaśniła starszemu mężczyźnie, gdzie znajdzie poradnię, i podała mu kartkę z numerem. Zrobiła to łagodnie, choć od kilku godzin czuła pod powiekami piasek.
Kiedy wyszła ze szpitala, chłód wślizgnął się pod kołnierz płaszcza. Nad Bydgoszczą wisiały niskie chmury, ciężkie jak mokre prześcieradło. Inez wciągnęła powietrze i od razu poczuła, jak czerwienieją jej policzki. Włosy, misterne rude fale ułożone przed zmianą, przetrwały noc w zaskakująco dobrym stanie. Czerwone usta też. Przed pracą poświęciła na nie pięć minut, których prawie nie miała. Nie dlatego, że ktoś miał je zobaczyć. Po prostu łatwiej było wejść w noc z twarzą, która wyglądała, jakby miała plan.
Plan czekał w telefonie, w wiadomości od właścicielki kawalerki: kaucja do czternastej, potem mieszkanie trafia do kolejnej osoby. Do dokumentów potrzebowała wydruków, a stara kafejka internetowa przy dworcu otwierała się wcześniej niż punkt ksero. Inez poprawiła pasek torby i ruszyła w stronę przystanku, choć po nocce każdy krok wydawał się niepotrzebnie daleki.
Kafejka pachniała rozgrzanym kurzem, kawą z automatu i czymś słodkim, co mogło być odświeżaczem powietrza albo resztką drożdżówki. Przy dwóch komputerach siedzieli mężczyźni w roboczych kurtkach; jeden drzemał z czołem opartym o dłoń. Na ścianie wisiał wyblakły plakat z panoramą miasta, a za ladą Teodor Dąbek kończył nocny dyżur, układając paragony w równy stos.
Inez znała go od lat, ale głównie z drugiego planu. Brat Oli pojawiał się na urodzinach, grillach i wieczorach, które kończyły się za późno. Zazwyczaj siedział wtedy z boku, słuchał więcej, niż mówił, i rzucał suchą uwagę w samą porę, by Ola prychnęła śmiechem. Miał ciemną bluzę z podwiniętymi rękawami i włosy przygniecione z jednej strony, jakby przez całą noc opierał głowę o ścianę.
— Drukarka jest wolna — powiedział, wskazując brodą stanowisko przy oknie. — Dzisiaj nawet nie udaje, że ma własne zdanie.
— To dobrze. Ja już nie mam siły z nikim negocjować.
— Z drukarką można. Zwykle przegrywa po trzecim przekleństwie.
Inez uśmiechnęła się mimo zmęczenia. Zalogowała się do poczty i odnalazła załącznik. Wydrukowała formularz, potwierdzenie dochodów i umowę. Maszyna zakaszlała, zadrżała, po czym wypuściła kartki do podajnika. Inez przejrzała je szybko. Nazwisko, numer dowodu, podpis. Wszystko wyglądało na miejscu. Schowała dokumenty do teczki, którą trzymała osobno, żeby ich nie pogiąć w torbie.
Dzwonek nad drzwiami zadźwięczał, zanim zdążyła sięgnąć po kurtkę.
Alan Pająk nie musiał rozglądać się długo. Znał jej poranny zwyczaj. Przez chwilę stał w wejściu, otrzepując wilgoć z ramion, potem podszedł do niej z miną człowieka, który już w drodze ułożył sobie początek rozmowy.
— Inez. Dobrze, że cię złapałem.
— Nie jestem pewna, czy to dobrze.
Za jej plecami automat wypluł kubek kawy. Ktoś poruszył się przy komputerze, krzesło zapiszczało po podłodze. Alan ściszył głos, ale nie na tyle, by przestać być słyszalnym.
— Potrzebuję trochę pieniędzy. Warsztat zalega z rachunkiem za części, szef mówi, że jak tego dziś nie ogarnę, to potrąci mi z wypłaty. Oddam, jak tylko dostanę przelew.
Wypowiedział to tak, jakby „oddaję” było częścią ich wspólnego słownika, a nie słowem, które od miesięcy traciło znaczenie. Inez poczuła krawędź teczki pod palcami. W środku miała papiery do mieszkania. Do czegoś, co nie było pożyczką ani obietnicą, że później wszystko się ułoży.
— Nie mogę ci pożyczyć.
Alan zamrugał. Najpierw spojrzał na jej twarz, potem na torbę.
— Nie możesz czy nie chcesz?
— Nie mogę.
— No tak. Zostawić człowieka w potrzebie to teraz łatwiej, niż pomóc.
Nie podniósł głosu od razu. To przyszło dopiero wtedy, gdy Inez odwróciła się do wyjścia. Słowa odbiły się od szyb i przyciągnęły uwagę mężczyzny drzemiącego przy komputerze. Inez poczuła gorąco na policzkach, inne niż chłód sprzed chwili. Znała ten rodzaj wstydu: nie za własne czyny, tylko za to, że ktoś postanowił opowiedzieć o nich publicznie.
Teodor przestał układać paragony.
— Panie Alan — odezwał się spokojnie. — Proszę przestać niepokoić klientkę.
Alan spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Rozmawiamy.
— To proszę rozmawiać ciszej. Tu ludzie próbują udawać, że internet działa, a to wymaga skupienia.
Przez ułamek sekundy Inez niemal się roześmiała. Niemal. Teodor nie wyszedł zza lady, nie stanął między nimi. Nawet nie zapytał, co Alan od niej chce. Po prostu odsunął dłoń od stosu paragonów i zostawił jej miejsce. Jakby drzwi były równie dostępne w obie strony.
Inez spojrzała na Alana.
— Nie pożyczę ci pieniędzy. I nie chcę o tym rozmawiać.
Jego szczęka stwardniała. Przez moment wyglądał, jakby szukał odpowiedzi, która przywróciłaby mu przewagę. Potem prychnął, odwrócił się i wyszedł. Dzwonek nad drzwiami zabrzmiał za nim wesoło i zupełnie nie na miejscu.
Inez wypuściła powietrze. Dopiero wtedy zauważyła, że ściska teczkę tak mocno, iż paznokieć odcisnął się na jej dłoni.
— Dzięki — powiedziała do Teodora.
— Nie ma za co. To był dość skromny występ. Bez krzeseł i bez muzyki.
— I bez przemowy o tym, jak mam żyć.
— Nie miałem przygotowanej.
Jego uśmiech był ledwie widoczny, ale coś w nim rozluźniło jej ramiona. Inez otworzyła teczkę, żeby sprawdzić dokumenty jeszcze raz. Na pierwszej stronie brakowało dolnej części formularza. Drukarka ucięła ostatnie pole, a za nim — co gorsza — drugą stronę z oświadczeniem.
— Świetnie — mruknęła. — Zaczynam dzień od walki z maszyną i przegrywam.
Teodor zerknął na kartki, nie wyciągając po nie ręki.
— Mogę pomóc wydrukować jeszcze raz. Jeśli pani chce.
Nie zapytał, dokąd się spieszy. Nie zapytał, co jest w dokumentach. Inez popatrzyła na niego, na zmęczenie pod jego oczami i na paragon, który znów zaczął składać w równy stos, jakby porządek na ladzie był jedyną rzeczą, nad którą miał tego ranka kontrolę.
— Chcę — powiedziała. — I tym razem nie będę obiecywać, że natychmiast się odwdzięczę.
Teodor uniósł wzrok.
— To dobrze. Nie przyjmuję płatności w obietnicach przed ósmą.
Inez usiadła z powrotem przy komputerze. Za szybą po szarej ulicy przesuwały się pierwsze autobusy, a w jej torbie leżały dokumenty, od których zależało, czy wieczorem będzie miała własny klucz. Teodor przysunął do niej krzesło, nie dotykając jej ramienia. Kiedy pochylił się, by wskazać ustawienia drukowania, jego rękaw musnął brzeg teczki.
— Tu trzeba zaznaczyć druk dwustronny — powiedział. — Ta maszyna lubi, kiedy ktoś mówi do niej konkretnie.
— A jeśli nie posłucha?
— Wtedy przeklinamy ją razem. Ale bez zobowiązań.
Drukarka tym razem posłuchała. Wypuściła formularz bez kaszlu, a Teodor obejrzał go pod światło, jakby sprawdzał banknot.
— Komplet — oznajmił. — Możemy uznać, że rano odnieśliśmy zwycięstwo.
— Nad urządzeniem za trzy złote za stronę. Nie rozpędzajmy się.
Inez wydrukowała jeszcze potwierdzenie dochodów, potem zamknęła pocztę i odsunęła krzesło. Teodor nie zerkał jej przez ramię, nawet kiedy na ekranie pojawiły się kwoty. Patrzył na własne dłonie, poplamione tuszem przy paznokciu.
— Nie musisz udawać, że cię to nie ciekawi — powiedziała.
— Ciekawi mnie, czy drukarka znów się zatnie. Reszta to nie moja sprawa.
Brzmiało to prosto. Inez schowała dokumenty do teczki, starannie wyrównując brzegi kartek. Z jakiegoś powodu ta drobna odmowa wścibstwa poruszyła ją bardziej niż jego wcześniejsza obrona przed Alanem.
— Jadłeś coś? — spytała.
— Herbatę.
— To nie jest jedzenie.
— Zależy od herbaty.
Zamknął kafejkę na chwilę, wywiesił na drzwiach kartkę „zaraz wracam” i ruszyli w stronę baru przy dworcu. Powietrze było mokre i ostre. Inez szła szybciej, niż pozwalał jej sen, a Teodor dostosował krok, nie komentując tego. W barze pachniało smażoną cebulą i kawą, którą ktoś gotował chyba od świtu. Usiedli przy oknie, nad grzejnikiem, który stukał jak niespokojny zegar.
Teodor zamówił jajecznicę i herbatę. Inez wzięła tylko kawę.
— Później coś zjem — powiedziała, zanim zdążył zapytać.
— Mówisz to każdemu, czy tylko ludziom, którzy pilnują, żeby nie zaglądać ci w dokumenty?
— Nie wiedziałam, że prowadzisz obserwacje.
— Nie prowadzę. Po prostu pamiętam, że wczoraj na urodzinach Oli oddałaś ostatni kawałek tortu jej sąsiadce, bo powiedziała, że nie jadła kolacji. A potem przez godzinę opowiadałaś, że wcale nie jesteś głodna.
Inez uniosła brwi.
— Pamiętasz takie rzeczy?
— Pamiętam, jak rozśmieszyłaś Olę po oblanym egzaminie z anatomii. Była przekonana, że musi rzucić studia, a ty opowiedziałaś jej, że kiedyś pomyliłaś sól z cukrem i podałaś herbatę swojej matce, która przez tydzień twierdziła, że to najlepsza rzecz, jaką piła.
— To akurat prawda.
— Wiem. Ola opowiadała tę historię jeszcze przez kilka lat.
Jajecznica parowała między nimi. Teodor jadł powoli, jakby organizm dopiero przypominał sobie, po co mu kalorie. Powiedział, że po nocnej zmianie nie umie od razu zasnąć; wraca do domu, robi herbatę, rozwiązuje krzyżówki i dopiero przy trzeciej zaczyna czuć, że może zamknąć oczy. Wczoraj utknął na haśle „ptak z rodziny krukowatych, sześć liter”.
— Sroka — odparła Inez.
— Wpisana. Miałem nadzieję, że powiesz coś bardziej romantycznego.
— „Kruk” ma cztery.
— Dlatego pytam ciebie, nie krzyżówkę.
Ich spojrzenia spotkały się nad filiżankami. Uśmiech Teodora nie zniknął od razu; został na jego twarzy o ułamek sekundy dłużej, niż wymagał żart. Inez odwróciła wzrok do okna. Autobus rozchlapał kałużę przy krawężniku.
— Szczerze mówiąc, kojarzyłam cię głównie z milczącym chłopakiem od donoszenia dodatkowych krzeseł — powiedziała.
— A ja ciebie z osobą, która zawsze wie, komu brakuje krzesła.
— To nie jest komplement.
— Nie powiedziałem, że nim nie jest.
Kiedy wrócili do kafejki, telefon Inez zawibrował. Właścicielka mieszkania potwierdziła, że dokumenty dotarły, ale przelew kaucji musi wpłynąć przed czternastą. Inez sprawdziła godzinę: do terminu zostało niewiele ponad dwie godziny. Teodor przestawił krzesło obok niej, nie za nią, i pomógł znaleźć numer rachunku w wiadomości. Na ekranie jej telefonu pojawiły się trzy nieodebrane połączenia od Alana.
O dwunastej zadzwoniła do Oli.
— Alan przyszedł rano do kafejki. Chciał pieniędzy. Nie dałam mu — powiedziała, zanim przyjaciółka zdążyła spytać o mieszkanie.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza. Nie było w niej zaskoczenia ani triumfu.
— Dobrze. Inez, przykro mi, że musiałaś się z nim mierzyć sama.
— Teodor był. Pomógł mi.
— Mój brat umie być całkiem przydatny, kiedy akurat nie milczy przez trzy godziny.
Inez zerknęła na niego. Słuchał, ale zajął się układaniem paragonów, dając jej przestrzeń.
— Nie chcę, żebyś rozmawiała z nim za mnie — dodała Ola. — Ani żebyś musiała wybierać między nami. To twoja sprawa i twoje mieszkanie. Nie będę mówić „a nie mówiłam”.
Inez zacisnęła palce na telefonie.
— Dzięki.
— Zadzwoń, jak będziesz już miała klucz. Albo jak nie będziesz miała. Po prostu zadzwoń.
Po rozmowie nadeszła wiadomość od Alana: „Szef chce dziś zamknąć temat. Jeśli nie zdobędę tych pieniędzy, wylatuję z grafiku. Nie proszę dla siebie”. Potem druga, z fotografią kartki z warsztatu, na której widniała kwota za części. Mogła być prawdziwa. Mogła być kolejnym kawałkiem prawdy ułożonym tak, by nie dało się od niego odwrócić.
Inez przeczytała wiadomości dwa razy. Teodor nie pytał, co w nich jest. Za to podał jej kubek wody.
— Zjedz choć bułkę — powiedział.
— Później.
Tym razem nie żartował. Inez złamała bułkę na pół i wzięła kęs, choć jedzenie stanęło jej w gardle. Teodor siedział naprzeciwko, a między nimi leżały formularze, serwetki i jej telefon. Przez chwilę świat wydawał się prosty: jedna wpłata, jeden klucz, jeden człowiek, który nie próbował wyciągnąć od niej odpowiedzi, zanim była gotowa.
O trzynastej trzydzieści pięć znów spojrzała na wiadomość Alana. Potem na ekran bankowości. Kwota kaucji była niemal wszystkim, co miała odłożyć. Wystarczyłoby, żeby Alan rzeczywiście stracił pracę. Wystarczyłoby, żeby znów odezwała się w niej ta część, która myliła cudzą rozpacz z własną odpowiedzialnością.
— Zadzwoń do niego — poprosiła nagle. — Powiedz mu, że nie dostanie ode mnie pieniędzy. Że ma przestać. Ciebie może posłuchać.
Teodor znieruchomiał. Przez moment patrzył na nią bez cienia żartu.
— Mogę tu zostać, kiedy sama mu to powiesz.
— Nie chcę kolejnej rozmowy. Chcę, żeby zrozumiał.
— Inez, jeśli zadzwonię ja, to znów będzie mężczyzna, który rozmawia z Alanem o tym, co masz zrobić.
— To tylko telefon.
— Dla ciebie może. Dla mnie byłoby występowaniem w twoim imieniu. Nie chcę decydować za ciebie, nawet po dobrej stronie.
Jego głos pozostał spokojny. Właśnie to zabolało. Jakby miał dość miejsca, by spokojnie patrzeć, jak ona tonie.
— Łatwo mówić o granicach, kiedy nie słyszy się cudzej rozpaczy — powiedziała. — Kiedy nie trzeba potem żyć z tym, że ktoś stracił pracę, bo ty miałaś ważniejsze plany.
Teodor spuścił wzrok na swoje dłonie. Tusz przy paznokciu zdążył zaschnąć.
— Nie wiem, co Alan zrobi z pracą. Wiem, że twoje pieniądze są na mieszkanie.
— Właśnie. Ty wiesz. Ty masz gotową odpowiedź.
— Nie mam.
Inez wstała tak szybko, że krzesło zaszurało po podłodze. Teodor nie próbował jej zatrzymać. Wyszedł za nią dopiero wtedy, kiedy zamknęła kafejkę, i dogonił ją przed bankiem. Zatrzymali się przy wejściu, pod wyblakłym napisem z godzinami otwarcia. Była trzynasta czterdzieści siedem.
— Nie chciałem cię zostawić z tym samej — powiedział.
— Ale nie chcesz też w tym uczestniczyć.
Nie odpowiedział od razu. Wystarczyło.
Inez odwróciła się do drzwi banku. Telefon zawibrował w jej dłoni; kolejne połączenie od Alana. Zostało kilkanaście minut. Tyle, by wybrać, który z nich będzie musiał usłyszeć jej „nie” — i co to „nie” będzie ją kosztować. Za plecami Teodor nie ruszył się z miejsca. Nie wiedział, czy zobaczy ją jeszcze tego dnia.
Telefon zawibrował ponownie, a Inez spojrzała na ekran. Alan. Pod wyświetlonym imieniem przesuwała się zielona ikonka połączenia, jakby ktoś po drugiej stronie mógł nacisnąć ją za nią.
Wzięła wdech, ale chłodne powietrze zatrzymało się wysoko w piersi. Przez szybę banku widziała rząd krzeseł i kobietę w beżowym płaszczu, która pochylała się nad formularzem. Za chwilę miała wejść, zalogować się do bankowości, przelać pieniądze. Potem zostanie jej klucz do mieszkania. Nie ulga bez domieszki strachu. Nie zwycięstwo, które nikogo nie zaboli. Tylko decyzja, której nie dało się już odsunąć.
Odebrała.
— Alan, nie pożyczę ci tych pieniędzy — powiedziała, zanim zdążył zacząć. Głos zadrżał jej na pierwszej sylabie, więc zacisnęła palce na telefonie. — Przykro mi, że masz kłopoty. Naprawdę. Ale nie pożyczę ci kolejnej kwoty.
Po drugiej stronie coś zaszumiało. Może warsztat, może ulica. Przez chwilę słyszała tylko jego oddech.
— Czyli jednak mieszkanie jest ważniejsze.
Inez zamknęła oczy. Znała ten ton. Dawniej próbowała znaleźć w nim pytanie, na które da się odpowiedzieć tak, żeby nikogo nie urazić, nie sprowokować, nie zostać tą złą.
— Wiem, że tak to dla ciebie wygląda — powiedziała. — I rozumiem, że jesteś wściekły. Nie oczekuję, że uznasz moją decyzję za słuszną. Ale jej nie zmienię.
Alan parsknął cicho. Nie powiedział, że przeprasza. Nie obiecał zwrotu. Nie zrobił nic, co ułatwiłoby jej rozmowę.
— Dobrze — rzucił w końcu. — Rób, co chcesz.
Połączenie się urwało. Inez nie poczuła się odważna. Poczuła, jakby właśnie odsunęła od siebie kogoś, kto stał za blisko krawędzi, i nie mogła sprawdzić, czy sam sobie poradzi. Miała ochotę oddzwonić, dopowiedzieć coś łagodniejszego, zostawić szczelinę, przez którą mogłaby jeszcze wejść i naprawić jego nastrój. Zamiast tego weszła do banku.
Przelew wysłała o trzynastej pięćdziesiąt dwie. Sprawdziła numer rachunku dwa razy, potem trzeci. Kiedy zobaczyła potwierdzenie, nie uśmiechnęła się. Oparła kciuk o ekran i patrzyła na kwotę, aż cyfry przestały wyglądać jak coś, co można cofnąć.
Wysłała właścicielce potwierdzenie wpłaty. Odpowiedź przyszła po kilku minutach: „Dziękuję, kawalerka jest dla pani. W sprawie kluczy ustalimy godzinę jutro”. Inez przeczytała wiadomość, a potem odetchnęła tak gwałtownie, że aż zakłuło ją pod żebrami.
Teodor czekał przed bankiem. Nie zapytał, co zrobiła. Jego wzrok zatrzymał się na jej twarzy, jakby próbował sprawdzić, czy chce zostać sama.
— Przelałam kaucję — powiedziała. — Zadzwoniłam do niego.
— Dobrze, że zrobiłaś to po swojemu.
Nie było w tym pochwały, która wymagałaby od niej wdzięczności. Tylko miejsce na to, co postanowiła. Inez skinęła głową, lecz gdy Teodor zapytał, czy ma wrócić z nią do kafejki, pokręciła głową.
— Muszę trochę pobyć sama.
— Jasne.
Odsunął się, zostawiając przejście wolne. Tym razem nie pomyślała, że odchodzi. Wiedziała, że nie każda przestrzeń jest porzuceniem.
Przez resztę dnia ulga przychodziła falami, a po niej wracała wina. Inez zdrzemnęła się w domu, ale obudziła się po godzinie z telefonem przy policzku. Odpowiedź od Alana nie przyszła. Wysłała mu wiadomość z prośbą o zwrot wcześniejszych pożyczek, wymieniając kwoty i daty, bez zarzutów i bez dopisku, że rozumie, jeśli nie może teraz wszystkiego oddać. Wiedziała, że pieniądze nie wrócą od razu, być może nie wrócą wcale. Mimo to wysłała. Nie dlatego, że przestała mu współczuć. Dlatego, że współczucie nie mogło już oznaczać zgody na wszystko.
O zmroku zmyła twarz, ale czerwona szminka została na ustach, rozmazana przy kąciku. Nie zauważyła tego, dopóki nie zobaczyła się w szybie autobusu. Przetarła ją palcem. Został różowy ślad.
W drodze do kafejki kupiła dwie herbaty w papierowych kubkach. Jedną z cytryną, drugą bez cukru. Pamiętała, jak Teodor pił swoją rano, powoli, jakby dopiero uczył się, że dzień już się zaczął. Stara kafejka świeciła w wilgotnym wieczorze. Za szybą Teodor ustawiał krzesła i sprawdzał coś przy komputerze. Kiedy ją zobaczył, zatrzymał się z ręką na oparciu.
Inez weszła. Dzwonek nad drzwiami zabrzmiał tak samo jak o świcie, tylko tym razem nie miała teczki z dokumentami przyciśniętej do piersi.
— Przyniosłam herbatę — powiedziała. — To nie jest zapłata za nic. Po prostu pomyślałam, że może jej chcesz.
Teodor przyjął kubek, ostrożnie dotykając jej palców. Jego dłoń była ciepła.
— Chcę.
Przez chwilę stali po przeciwnych stronach lady. Za szybą przejechał autobus, rozmazując światła po mokrym chodniku.
— Rano zobaczyłeś mnie w chwili, w której czułam się upokorzona — powiedziała. — I przez cały dzień wracałam do myśli, że nie chcę, żeby ta chwila określała wszystko, co może być między nami.
Teodor opuścił wzrok na kubek. Para unosiła się nad wieczkiem i znikała, zanim zdążyła sięgnąć jego twarzy.
— Nie chciałem, żebyś myślała, że jestem z tobą dlatego, że pomogłem ci w trudnym momencie — dodała. — Ani żebyś czuła, że musisz mi coś oddać. A potem poprosiłam, żebyś zadzwonił do Alana za mnie. Kiedy odmówiłeś, uznałam, że nie chcesz uczestniczyć. To nie było fair. Przepraszam.
— Rozumiem, dlaczego o to poprosiłaś.
— To nie to samo, co powiedzieć, że nic się nie stało.
— Nie — przyznał. — Nie to samo.
Inez oparła dłonie o brzeg lady. Paznokieć wciąż miała lekko odciśnięty po porannym ściskaniu teczki.
— Chcę cię poznać nie dlatego, że mnie uratowałeś. Nie uratowałeś mnie. Zostawiłeś mi decyzję, nawet kiedy się pokłóciliśmy. I chyba właśnie to zapamiętam dłużej niż drukarkę.
Teodor uniósł wzrok. Z bliska widać było zmęczenie pod jego oczami, takie samo jak rano, i niepewność, której wtedy nie dostrzegła.
— Lubiłem spotykać cię u Oli — powiedział. — Od dawna. Zawsze przychodziłaś z kimś do rozmowy, nawet jeśli sama byłaś zmęczona. Ale dzisiaj zobaczyłem, ile kosztuje cię troska o siebie. Bałem się, że jeśli zrobię choć krok, będziesz musiała się zastanawiać, czy robisz to z wdzięczności. Nie chciałem być kolejnym człowiekiem, któremu coś jesteś winna.
— Nie jestem dobra w przyjmowaniu rzeczy, których nie muszę spłacać.
— Możemy nie spieszyć się z rachunkami.
Inez parsknęła śmiechem, krótko i cicho. Napięcie w jej karku puściło odrobinę.
— To może śniadanie jutro? — spytała. — Już nie w ramach rewanżu. Po prostu chciałabym z tobą usiąść. Jeśli będziesz po zmianie i nie zaśniesz w jajecznicy.
— Mogę obiecać, że spróbuję nie zasnąć.
— Uczciwy początek.
Teodor obszedł ladę. Nie dotknął jej od razu; poczekał, aż sama zrobi pół kroku. Inez poczuła chłód, który wpadał przez drzwi, kiedy ktoś wchodził z ulicy, i ciepło jego dłoni, gdy objął ją za łokieć. Pocałunek był krótki, ostrożny, bardziej pytaniem niż odpowiedzią. Inez odpowiedziała, opierając palce na jego ramieniu.
Przed kafejką powietrze było równie chłodne jak o świcie. Tyle że teraz nie miała wrażenia, że za każdą życzliwość ktoś wkrótce wystawi jej rachunek. Teodor zamknął drzwi, a ona stanęła obok niego, z ciepłym kubkiem w dłoni i różowym śladem szminki na palcu.
— Jutro — przypomniał.
— Jutro — potwierdziła.
Potem ruszyli w stronę przystanku. Nie musieli jeszcze wiedzieć, dokąd zaprowadzi ich ten dzień. Wystarczyło, że pierwszy raz żadne z nich nie próbowało zamienić bliskości w dług.