Droga przez Kazimierz
Po zerwanych zaręczynach Kaja próbuje odzyskać własny głos, lecz spotkanie z cichym piekarzem budzi pragnienie, którego nie da się zaplanować. Gdy jego wyjazd się zbliża, musi zdecydować, czy bliskość jest warta ryzyka.
— Nie, proszę pani, ten bukiet miał być na jutro — powiedziała Kaja do telefonu, choć po drugiej stronie od kilku sekund panowała cisza.
Stała na środku chodnika z torbą przewieszoną przez ramię i patrzyła, jak wiatr niesie po bruku różowy płatek. Wczoraj wieczorem bukiet odebrała jej matka. Dziś rano kwiaciarnia dzwoniła, żeby ustalić godzinę dostawy. Kaja zamknęła oczy, policzyła do trzech, jakby wciąż można było cofnąć rozmowę, którą odbyła z Rafałem, i rozłączyła się.
Była sobota, świt po ślubie, którego nie było. Została jej zmięta sukienka w pokrowcu u matki, kilka nieodebranych połączeń i wiadomość od sali weselnej z prośbą o pilny kontakt w sprawie zaliczki. Do Rafała też będzie musiała zadzwonić. Nie dziś, powiedziała sobie. Dziś wystarczyło przejść przez Kazimierz i nie rozpłakać się na widok własnego odbicia w witrynie.
W odbiciu wyglądała jak ktoś, kto spał w ubraniu — bo spał. Rude loki, zwykle sprężyste i posłuszne tylko do pierwszego deszczu, rozszarpał ciepły, porywisty wiatr. Piegi odcinały się na bladej twarzy wyraźniej niż zwykle. Kaja wsunęła dłonie do kieszeni kurtki i skręciła w zaułek, gdzie uchylone drzwi piekarni wypuszczały na ulicę zapach świeżego chleba.
Przez chwilę szła wolniej. Ciepły, drożdżowy aromat miał w sobie coś bezczelnie pocieszającego. Jakby świat nie zauważył, że wszystko, co zaplanowała na tę sobotę, właśnie się rozsypało.
Wczoraj, na ostatniej przymiarce garnituru, Rafał zapytał, czy po ślubie mogliby zacząć starać się o dziecko wiosną, tak jak ustalili. Kaja usłyszała własne „oczywiście” i nagle przypomniała sobie, że nie chciała wiosny. Chciała jeszcze popracować, pojechać gdzieś sama, może zmienić mieszkanie. Zgodziła się na tę okolicę, bo Rafałowi podobała się bliskość jego rodziców. Na konkretną datę ślubu, bo jego babcia źle znosiła niepewność. Na dziecko, bo pomyślała, że odmowa będzie kolejnym dowodem, że nie umie być dobrą partnerką.
Nie powiedziała mu, że wszystko jest jego winą. Powiedziała, że nie weźmie z nim ślubu. Potem patrzyła, jak twarz Rafała tężeje, a z jej ust nie wychodzi żadne zdanie, które mogłoby to naprawić. Nie kwestionowała, że go zraniła. Tylko nie potrafiła już udawać, że to wystarczający powód, żeby iść dalej.
Ich najem kończył się za sześć tygodni. Umowa była na dwoje, a Kaja nie miała jeszcze pojęcia, czy stać ją będzie na mieszkanie w Krakowie, które nie wymagałoby od niej wyboru między czynszem a jedzeniem. Myśl o tym czekała cierpliwie na końcu kolejki. Na razie z piekarni wyszedł mężczyzna z dwiema papierowymi torbami i skrzynką pieczywa opartą o biodro.
— Kaja?
Poznała go po głosie, zanim zdążyła dobrze unieść wzrok. Izydor Ślusarczyk. Brat Brygidy. Na rodzinnych spotkaniach zwykle siedział na końcu stołu, słuchał, a potem znikał do kuchni z pustymi talerzami. Kaja znała go od lat w ten sposób: jako obecność, którą łatwo przeoczyć, dopóki nie zabrakło jej w pokoju.
Teraz stał blisko, z jasnym pasmem mąki na rękawie i parą uciekającą z torby, którą trzymał za sznurki.
— Cześć — powiedziała. — Ty tutaj?
— Odbieram pieczywo dla punktu pomocy kawałek stąd. — Skinął głową w stronę skrzynek. — A ty wyglądasz, jakbyś próbowała dojść do porozumienia z wiatrem.
Kaja odruchowo poprawiła włosy. Wiatr natychmiast uniósł jeden lok i przycisnął go do jej ust.
— Nie idzie mi.
— Widzę. Najwyraźniej on też nie uznaje starannie ułożonych fryzur.
Parsknęła śmiechem, zaskoczona dźwiękiem. Nie zapytał, dlaczego nie ma obrączki. Nie zapytał, jak poszło wczoraj. Może jeszcze nie wiedział. A może wiedział i uznał, że nie musi tego wydobywać z niej na chodniku.
— Miało być wesele — powiedziała po chwili. — Nie będzie.
Izydor nie zmienił wyrazu twarzy na ten, który zwykle pojawiał się u ludzi, gdy dowiadywali się o katastrofie: mieszaninę współczucia i ciekawości.
— Rozumiem — odparł tylko.
Nie rozumiał, pomyślała. Ale przynajmniej nie udawał, że rozumie.
— Nie musisz nic mówić.
— To dobrze, bo mam dwie ręce zajęte chlebem.
Znów się uśmiechnęła. Izydor ruszył, a ona odsunęła się, żeby go przepuścić. Jedna z papierowych toreb zahaczyła o metalowy kosz na śmieci. Dno pękło z suchym trzaskiem. Bułki potoczyły się po bruku, a długi bochenek przeskoczył przez krawężnik i zatrzymał się tuż przy kałuży.
— Cholera — mruknął Izydor.
Kaja rzuciła torbę na ziemię i dopadła bochenka, zanim wiatr zepchnął go dalej. Izydor przykucnął obok. Ich dłonie spotkały się na papierze, chłodne od porannego powietrza, ciepłe od pieczywa. Cofnęli je niemal równocześnie.
— Uratowany — powiedziała, podnosząc bochenek.
— W samą porę. Punkt otwierają za dwadzieścia minut, a ja miałem dziś tylko jedną parę rąk.
Zebrali bułki. Kaja przytrzymała skrzynkę, gdy Izydor przepakowywał pieczywo do ocalałej torby. Jego ruchy były szybkie i uważne; każdy bochenek układał tak, żeby niczego nie przygnieść.
— Zwykle pomaga mi w soboty Anka z sąsiedztwa — powiedział. — Wypadła jej ręka z nadgarstka. Przez kilka tygodni nie da rady nosić skrzynek.
— Mogę przyjść w następny weekend — wyrwało się Kai.
Słowa zabrzmiały prosto. Nie jak przysługa, którą należało najpierw uzgodnić z Rafałem, sprawdzić w kalendarzu albo obudować wyjaśnieniem. Jej własny pomysł, podjęty na chodniku, zanim zdążyła się z niego wycofać.
Izydor spojrzał na nią uważniej.
— Na pewno?
— Tak. Jeśli podasz mi godzinę.
— O szóstej trzydzieści. Wiem, brzmi jak kara.
— Po wczorajszym mam już pewną odporność na kary.
Nie zaśmiał się. Skinął głową, przyjmując jej odpowiedź bez żądania uzasadnienia.
— Tylko uprzedzam: za miesiąc wyjeżdżam na trzy miesiące do Gdańska. Mam kontrakt przy organizacji tras rowerowych. Nie chcę, żebyś planowała pomoc na całe lato.
Powiedział to spokojnie, ale przy ostatnich słowach poprawił uchwyt skrzynki, jakby ważyła więcej niż przed chwilą. Kaja pomyślała o wszystkich planach, które zdążyła już ułożyć pod czyjeś oczekiwania, zanim sprawdziła, czy naprawdę są jej. Nie obiecała niczego poza następną sobotą.
— To dobrze — odparła. — Na razie planuję tylko do śniadania.
Wyruszyli razem w stronę punktu pomocy. Wiatr znów szarpnął jej włosami, ale tym razem Kaja nie próbowała ich ujarzmić. Izydor szedł obok, trzymając skrzynkę przy boku, a ich ramiona co jakiś czas niemal się stykały. Przy najbliższym rogu podał jej jedną z lżejszych toreb.
— Za tydzień o szóstej trzydzieści — powiedział. — Wyślę ci adres.
Kaja wzięła torbę. Przez papier przebijało ciepło chleba.
— Dobrze.
Dopiero gdy ruszyli dalej, dotarło do niej, że po raz pierwszy od dawna zgodziła się na coś, nie pytając nikogo, czy wolno. A potem, zupełnie niepotrzebnie, zaczęła się zastanawiać, czy Izydor też zapamiętał dotyk ich dłoni.
W następną sobotę Kaja przyszła pod piekarnię o szóstej dwadzieścia osiem. Izydor już czekał, oparty o skrzynkę, z kubkiem kawy w dłoni.
— Punktualność — zauważył. — Nie spodziewałem się tego po osobie, która planuje tylko do śniadania.
— To dlatego, że śniadanie jest ważne.
Podał jej kubek. Kawa była gorzka i za gorąca, ale ogrzała jej palce. Ruszyli z pieczywem przez budzące się ulice, mijając dostawczaka zastawiającego pół chodnika i kobietę wyprowadzającą psa, który uparcie obwąchiwał każdy słupek. Nic niezwykłego. A jednak Kaja przez cały czas czuła, że idzie obok kogoś, przy kim nie musi tłumaczyć, dlaczego milczy.
Potem nadszedł tydzień zwrotów. W sklepie z porcelaną oddała dwa komplety filiżanek, których nie wybierała, i komplet kieliszków z grawerem, na który patrzyła dłużej, niż było trzeba. Pani przy kasie przesunęła pudełko przez ladę bez pytań. Rafał napisał, że rozliczył się z salą i przesłał jej połowę faktury za muzykę oraz zaliczki, której nie udało się odzyskać.
Spotkali się w kawiarni przy Dietla. Rafał przyszedł z wydrukami i długopisem, jak na zebranie wspólnoty mieszkaniowej. Był zmęczony. Kaja też.
— Nie chcę, żebyś płacił za wszystko — powiedziała, gdy zobaczyła sumę.
— Nie płacę. Dzielimy po połowie.
— Wiem. Tylko…
— Kaja. — Odłożył długopis. — Nie musisz dopłacać do rachunku, żeby udowodnić, że jest ci przykro.
Przyjęła to, choć zabolało. Podpisali przelew, uzgodnili resztę kosztów i przez chwilę rozmawiali o jego pracy, o jej terminie w wydawnictwie, o wszystkim, co potrafili sobie powiedzieć, odkąd nie musieli już ustalać wspólnego życia. Kiedy wychodziła, Rafał zatrzymał ją przy drzwiach.
— Mam nadzieję, że kiedyś będziesz wiedziała, czego chcesz — powiedział.
Kaja nie odpowiedziała od razu. Na zewnątrz tramwaj zadzwonił na zakręcie.
— Ja też.
W pracy poprawiała skład katalogu, odpisywała na maile i w przerwie przeglądała ogłoszenia mieszkań. Jedno miało okna na podwórko, drugie łazienkę wielkości szafy, trzecie czynsz, który wymagałby od niej rezygnacji z jedzenia poza domem. Izydor słuchał, gdy opowiadała o każdym z nich, a potem w sobotę zaproponował, żeby po rozwożeniu pieczywa pojechali do kawiarni w Nowej Hucie.
— Nie znam tam żadnej kawiarni — zauważyła.
— Właśnie dlatego.
— To ma być argument?
— W mojej pracy jest całkiem dobry. Układam trasy rowerowe. Gdybym jeździł wyłącznie tam, gdzie już wiem, co czeka za zakrętem, nie miałbym zawodu.
Pojechali tramwajem. W lokalu na osiedlu Centrum kawa była mocna, a sernik miał spód, który kruszył się na talerzyku. Izydor opowiadał o trasach, o tym, jak ważne są ławki w odpowiednim miejscu i gdzie warto skręcić, żeby nie wyprowadzić grupy na ruchliwą szosę. Mówił rzeczowo, lecz gdy wspomniał o Gdańsku, obrócił łyżeczkę między palcami.
— Trzy miesiące — powiedziała Kaja.
— Tak.
— Cieszysz się?
— Tak — odpowiedział, a potem dodał: — I boję się, że pojechać tam to jedno, a utrzymać się z pracy, którą naprawdę lubię, to drugie.
Uśmiechnął się jakby na własny koszt. Kaja położyła łyżeczkę na spodeczku.
— Możemy rozpisać wydatki. Będziesz wiedział, ile musisz zarobić, a ile możesz przejeść na makaronie.
— Brzmi mało romantycznie.
— Nie wszystko musi być romantyczne.
Następnego dnia usiedli przy jej kuchennym stole z laptopem i kartką w kratkę. Kaja rozdzieliła koszty na stałe i te, które dało się ograniczyć. Izydor żartował, że jego budżet jest tak ambitny, iż zakłada nieprzemakalne skarpetki i brak deszczu. Ale kiedy zadzwonił telefon z nieznanym numerem, ułożył na stole trzy monety w równym rzędzie, jedną obok drugiej. Dopiero wtedy odebrał.
Kaja udawała, że czyta tabelkę. Po rozmowie przesunęła monety, żeby zrobić miejsce na kubek.
— Zawsze tak robisz przed ważnymi telefonami?
Spojrzał na nie, jakby dopiero teraz je zauważył.
— Tylko przed tymi, które mogą zmienić mi dzień.
— Czyli przed większością.
— Właśnie dlatego mam drobne.
Zaśmiała się, a on patrzył na nią przez chwilę dłużej, niż wymagał żart. Później, gdy szukał ładowarki, zobaczył ekran jej telefonu. Lista notatek była długa: kupić detergenty, oddzwonić do administracji, sprawdzić lokal z potańcówką, kiedyś pojechać nad morze sama.
— Zapisujesz nawet rzeczy, na które masz ochotę?
Kaja wyrwała mu telefon z ręki.
— Łatwiej je pamiętać.
— A jeśli nie zapiszesz?
— To pewnie uznam, że nie są pilne.
Nie uśmiechnął się. Nie musiał.
Tydzień później pojechali na potańcówkę, bo Izydor znalazł ogłoszenie w internecie i wysłał jej adres bez dopisku, że powinna. Sala nad domem kultury pachniała kurzem, kawą z termosu i mokrymi płaszczami. Tańczyli nieporadnie, wśród par, które znały kroki i nie miały nic przeciwko temu, że inni ich nie znają. Izydor trzymał dłoń na jej plecach, niezbyt nisko, ale wystarczająco pewnie, by mogła przestać pilnować własnych stóp.
Kiedy wyszli, zapytał, czy chce wrócić.
— Możemy jeszcze posiedzieć — powiedziała.
Usiedli na schodku przed budynkiem. Chłód przeciskał się przez podeszwy. Kaja powiedziała mu, że po zerwanych zaręczynach każdy jej wybór wydaje się podejrzany: jakby za każdym razem mogła znów pomylić własną zgodę z chęcią, by nikogo nie rozczarować.
— Nie chcę być kolejną osobą, która mówi ci, co powinnaś wybrać — odparł.
— A czego chcesz?
Izydor popatrzył na jej usta, po czym wrócił wzrokiem do jej oczu.
— Żebyś wybrała sama.
Pocałowała go pierwsza. Był to krótki pocałunek, ostrożny jak pytanie, ale kiedy się odsunęła, jego dłoń wciąż spoczywała na jej rękawie.
— Nie jestem gotowa obiecywać czegokolwiek — powiedziała.
— Ja też nie chcę obietnic.
— Wyjeżdżasz.
— Tak. I nie zamierzam odwoływać wyjazdu, żeby udowodnić, że mi zależy.
W jego głosie nie było chłodu. Właśnie dlatego zabolało ją to bardziej, niż gdyby próbował ją przekonać.
Brygida zadzwoniła kilka dni później. Wpadła do Kai z ciastem z cukierni i po pięciu minutach rozmowy o pracy odstawiła talerzyk.
— Lubię was oboje — powiedziała. — I proszę tylko o jedno: nie róbcie ze mnie pośredniczki. Nie chcę przekazywać, co on powiedział, ani sprawdzać, czy ty już zdecydowałaś.
Kaja poczuła, jak jej policzki robią się gorące.
— Nie zamierzam.
— Dobrze. Bo nie mam do tego talentu. Raz przekazałam mamie, że tata jest w dobrym humorze, i przez tydzień nie rozmawiali.
W trzecim tygodniu znalazła mieszkanie. Małe, na Krowodrzy, z wąskim balkonem i kuchnią, w której zmieści się tylko jeden człowiek naraz. Czynsz mogła opłacić sama. W dniu podpisania umowy podpisała każdą stronę bez oglądania się na kogoś siedzącego obok. Potem wyszła na ulicę, zadzwoniła do Izydora i dopiero po pierwszym sygnale zrozumiała, że to właśnie jego chciała poinformować najpierw.
Powiedziała sobie, że to nic nie znaczy. Że może po prostu był najbliżej. Że nie wolno jej znów układać całego życia wokół jednej osoby.
Spotkali się po porannym rozwiezieniu pieczywa. Na chodniku przed punktem pomocy wciąż leżały wilgotne liście. Izydor niósł pustą skrzynkę, a Kaja miała w kieszeni klucze do mieszkania.
— Znalazłam coś dla siebie — powiedziała. — Podpisałam umowę.
Uśmiechnął się. Był z niej dumny, zobaczyła to, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć. I właśnie wtedy przestraszyła się najbardziej.
— Izydor, myślę, że po twoim wyjeździe powinniśmy zakończyć tę znajomość.
Nie spuścił wzroku. Tylko palce zacisnęły mu się na uchwycie skrzynki.
— Bo tego chcesz?
Kaja mogła powiedzieć prawdę: że chce go widzieć, chce mu opowiadać o mieszkaniu, chce sprawdzić, co stanie się z nimi, jeśli nie będą niczego przyspieszać. Mogła też powiedzieć, że boi się, iż znowu zacznie pytać, czy jej własne życie mieści się w cudzym planie.
— Bo nie chcę zbudować wszystkiego wokół kogoś, kto zaraz wyjedzie.
Przyjął jej słowa bez sporu. Przez chwilę patrzył na nią tak, jakby czekał na coś jeszcze. Potem skinął głową.
— Rozumiem, że się boisz. Nie będę cię przekonywał, że powinnaś chcieć więcej.
To było gorsze od kłótni. Kaja chciała, żeby zatrzymał ją jednym dobrym argumentem, a jednocześnie wiedziała, że nie miał prawa tego robić.
— Od przyszłej soboty nie będę przychodzić — dodał. — Powiem Brygidzie, że znalazłem kogoś do pomocy. Nie musisz niczego załatwiać.
— Dziękuję.
Wypowiedziała to słowo tak cicho, że prawie zniknęło pod stukiem przejeżdżającego tramwaju.
Pożegnali się bez dotyku. Przez kolejne dni Kaja nie odwracała decyzji. Nie zadzwoniła, nie wysłała wiadomości, nie wymyśliła sprawy, która wymagałaby jego pomocy. W sobotę obudziła się przed świtem. Na stole stały nowe klucze, obok nich telefon. Żadnego powiadomienia.
O szóstej trzydzieści na Kazimierzu piekarnia otworzyła drzwi. Ciepły zapach chleba popłynął na pustą ulicę. Kaja została w mieszkaniu, trzymając klucze w dłoni, aż odcisnęły się w skórze.
Przez pierwsze dwa dni Kaja nie ruszała kluczy leżących na stole. Potem wzięła je do ręki i zaczęła rozpakowywać kartony.
Mieszkanie na Krowodrzy było mniejsze niż na zdjęciach, ale okno w kuchni wychodziło na podwórko, gdzie rano ktoś trzepał wycieraczkę, a wieczorem dzieci grały w piłkę między suszarkami. Kaja ustawiła talerze na półce, którą sama przykręciła krzywo, i długo wybierała miejsce na filiżanki oddane z weselnego sklepu. W końcu postawiła je na blacie. Nie dlatego, że chciała udawać, iż nic się nie wydarzyło. Po prostu lubiła, jak w nich smakowała kawa.
W czwartek przejechała rowerem wzdłuż Wisły, trasą, którą wcześniej pokonała z Izydorem. Przy zakręcie, gdzie ścieżka zwężała się między krzakami a rzeką, zwolniła. Pamiętała jego dłoń wskazującą skręt, jego spokojne: „Tędy jest mniej ludzi”, i własne narzekanie na siodełko. Tym razem jechała sama. Wiatr wciskał jej łzy pod powieki, choć nie płakała. Zatrzymała się przy ławce, wypiła wodę z bidonu i ruszyła dalej, aż do miejsca, w którym ścieżka znów robiła się szeroka.
Nie poczuła triumfu. Nie oczekiwała go. Wystarczyło, że dojechała tam, gdzie chciała, i wróciła, nie skręcając wcześniej tylko po to, żeby oszczędzić sobie niewygody.
Rafał zadzwonił w niedzielę. Spotkali się w kawiarni niedaleko jego pracy, przy stoliku, na którym stała doniczka z zaschniętym rozmarynem. Rozmawiali o ostatnich rachunkach, o zwrocie pieniędzy z sali, o tym, kto odbierze resztę rzeczy z dawnego mieszkania. Potem cisza między nimi rozciągnęła się na tyle, że kelner zdążył zabrać puste filiżanki.
— Chciałem cię zapytać, czy żałujesz — powiedział Rafał.
Kaja oparła palce o papierową serwetkę. Złożyła ją na pół, potem jeszcze raz.
— Żałuję, że tak cię zraniłam. Że powiedziałam to dopiero wtedy, kiedy nie dało się już niczego spokojnie odwołać. Ale nie żałuję, że nie wyszłam za ciebie.
Rafał przez moment patrzył na ulicę za szybą. Przejechał tramwaj, rozświetlając mokre tory.
— Wolałbym, żebyś powiedziała mi wcześniej.
— Ja też.
Nie przeprosiła ponownie. Już to zrobiła, a kolejne przeprosiny zaczynały brzmieć jak prośba, żeby ją pocieszył. Rafał pokiwał głową. Był w tym smutek, ale nie było już gniewu, który kazałby im udawać, że jedno z nich musi wygrać.
— Mam nadzieję, że teraz będziesz mówić, zanim dojdzie do ostatniej chwili — powiedział.
— Ja też mam taką nadzieję.
Pożegnali się przy przystanku. Kaja patrzyła, jak odchodzi, nie próbując dopowiadać sobie, że powinna była zostać. Ból nie był dowodem na to, że decyzja była błędna. A to, że kogoś zraniła, nie oznaczało, że musi już zawsze wybierać samotność jako karę.
Izydor dopinał swoje sprawy po drugiej stronie miasta. Spakował narzędzia, sprawdził dokumenty do kontraktu, ustalił z ludźmi z Gdańska szczegóły pierwszego tygodnia i kupił bilet na pociąg. Nie odwołał wyjazdu ani nie skrócił umowy. Zadzwonił do Brygidy, żeby ustalić, kiedy może wpaść do niej po powrocie, i zapisał w kalendarzu kilka terminów, w których realnie mógł przyjechać do Krakowa. Nie wszystkie weekendy dało się rozciągnąć między pracą a podróżą. Nie próbował udawać, że się da.
W trzydziesty dzień Kaja obudziła się przed budzikiem. Na stole leżały klucze do mieszkania, telefon i bilet na pociąg do Gdańska. Kupiła go poprzedniego wieczoru. Jedno miejsce, jeden przejazd, żadnych rezerwacji powrotnych na miesiące naprzód.
O szóstej dwadzieścia osiem skręciła w znajomy zaułek na Kazimierzu. Piekarnia jeszcze nie otworzyła drzwi, ale przez szczelinę w oknie przesączało się światło. Izydor stał przy skrzynkach. Miał na sobie kurtkę, której nie widziała wcześniej, i torbę podróżną opartą o mur. Na widok Kai znieruchomiał, a potem odłożył na skrzynkę telefon.
Porywisty wiatr poderwał jej loki i wepchnął jeden z nich do ust. Wyplątała go, nie próbując wygładzić reszty.
— Myślałem, że nie przyjdziesz — powiedział.
— Ja też.
Przez chwilę stali naprzeciwko siebie, w miejscu, gdzie wszystko zaczęło się od pękniętej papierowej torby i rozsypanych bułek. Kaja czuła, jak serce uderza jej wysoko, tuż pod gardłem. Nie chciała już układać zdań tak, żeby dało się z nich wycofać.
— Chcę z tobą być — powiedziała. — Nie dlatego, że boję się zostać sama, i nie dlatego, że potrzebuję, żebyś naprawił to, co się stało z Rafałem. Chcę ciebie. Ale nie chcę cię zatrzymywać w Krakowie ani obiecywać, że kiedyś się przeprowadzę. Nie wiem jeszcze, czego będę chciała za rok. Wiem, że teraz chcę spróbować.
Izydor nie poruszył się. Słuchał, nie szukając w jej słowach furtki ani ukrytego warunku.
— Moglibyśmy ustalić wieczory, kiedy do siebie dzwonimy — ciągnęła. — Nie codziennie na pokaz. Tak, żebyśmy mogli rozmawiać, a nie odhaczać obecność. I odwiedzać się wtedy, kiedy naprawdę możemy pogodzić to z pracą. Nie chcę, żebyś obiecywał więcej, niż masz.
Oddech zadrżał jej na końcu zdania. Sięgnęła do kieszeni kurtki i podała mu złożony wydruk biletu.
— Pierwszy weekend w Gdańsku chciałabym spędzić z tobą, jeśli ty nadal tego chcesz. Mam już bilet. Dla siebie. Nie kupiłam go jako planu na całe nasze życie.
Izydor wziął kartkę. Przeczytał datę, starannie złożył bilet wzdłuż zagięcia i schował do kieszeni.
— Chcę — powiedział.
Nie dodał żartu, nie ułatwił jej chwili, nie przykrył własnego wzruszenia czymś lekkim. W jego twarzy było napięcie i ulga, a pod nimi zwykły strach przed tym, co dopiero mieli sprawdzić.
— Będę wracał do Krakowa — powiedział. — Mam tu pracę, do której chcę wrócić po kontrakcie. Mam Brygidę. I chcę wracać też do ciebie. Ale nie będę udawał, że trzy miesiące będą łatwe.
— Nie chcę, żebyś udawał.
— Dobrze.
Dotknął jej policzka, ostrożnie, jakby dawał jej czas na zmianę zdania. Kaja przysunęła się pierwsza. Pocałowali się, gdy drzwi piekarni otworzyły się z krótkim dzwonkiem. Z wnętrza wypłynął zapach ciepłego chleba, a sprzedawczyni, która znała Izydora z porannych odbiorów, zawołała, że skrzynki czekają.
Odsunęli się od siebie, oboje trochę zarumienieni od zimna.
— Pomóc? — zapytał.
— Możesz wziąć tę cięższą.
Uniósł skrzynkę, a Kaja chwyciła torbę z pieczywem. Ruszyli w stronę punktu pomocy. Ich ramiona zetknęły się raz, na wąskim chodniku. Żadne nie próbowało zatrzymać drugiego, żadne nie musiało obiecywać, że już nigdy się nie przestraszy. Byli tam tego poranka, bo oboje tak wybrali.
A ciepło chleba, przenikające przez papier do jej dłoni, nie wymagało od niej, by wiedziała, dokąd zaprowadzi ją każdy następny dzień.