Pod powierzchnią ciszy

— Jeden bilet, poproszę — powiedziała Marika, zanim kasjerka zdążyła zapytać, czy jest z grupą.

Karta zbliżeniowa piknęła. Paragon wysunął się z terminala, a ona wsunęła go do kieszeni płaszcza razem z telefonem, na którym od rana czekały trzy nieodczytane wiadomości od matki i jedna od kuzyna. Nie otworzyła żadnej. Przez dwa dni nie zamierzała być tą od Nowickich, choćby miało się to sprowadzać do stania w kolejce po bilet jak wszyscy.

Przed wejściem do dawnej kopalni liście kręciły się na wietrze, jasne od słońca i rdzawoczerwone, gdy wpadały w cień. Sobota była ciepła jak na październik; Marika rozpięła płaszcz, poprawiła francuski kok i poczuła na karku znajome napięcie od wsuwek. W domu nazywali tę fryzurę „odpowiednią”. Na rodzinnych spotkaniach odpowiednie miały być też jej buty, ton głosu i długość odpowiedzi. Zwykle dziękowała za rady, a potem robiła to, co uznawała za rozsądne. Ostatnio coraz trudniej było jej rozpoznać, czy rozsądek jest jej własny.

W środku przewodniczka sprawdziła bilety i poprowadziła grupę w dół, ku wilgotnemu chłodowi. Z każdym stopniem cichł gwar z zewnątrz. Został szelest kurtek, stukanie butów o nierówną posadzkę i głos przewodniczki odbijający się od kamienia. Powietrze pachniało mokrą ziemią, metalem i czymś mineralnym, ostrym, czego Marika nie umiała nazwać. Przy wejściu do węższego chodnika pochyliła głowę, żeby nie zahaczyć kokiem o strop.

Dopiero wtedy usłyszała kroplę.

Spadła z drewnianej obudowy prosto na rękaw jej płaszcza. Marika spojrzała w górę. Nad nią błyszczała następna, większa, zawieszona na końcu cienkiej szczeliny.

— Proszę się cofnąć — odezwał się męski głos.

Mężczyzna stał obok poręczy, z notesem w jednej ręce i latarką w drugiej. Miał na sobie roboczą kurtkę, która dawno przestała być czarna, i buty oprószone jasnym pyłem. Nie wyglądał na przewodnika; na jego twarzy nie było uśmiechu przeznaczonego dla turystów.

Marika cofnęła się o krok. Kropla trafiła w miejsce, z którego przed chwilą zabrała ramię.

— Stefan Paczkowski — przedstawił się krótko. — Konserwator. Ta część przejścia jest pod kontrolą obsługi.

— Marika. Zwiedzająca. — Spojrzała na mokrą plamę na rękawie. — Chyba nie jestem najbardziej odporna na wodę.

Paczkowski wyjął z kieszeni złożoną kurtkę roboczą i podał jej bez ceremonii.

— Proszę narzucić. Pod ziemią nazwiska nie chronią przed wodą.

Zdanie zabrzmiało jak uwaga wypowiedziana do kogoś, kto przed chwilą próbował powołać się na swoje nazwisko. Marika uniosła brwi, ale przyjęła kurtkę. Była ciężka i ciepła, pachniała mydłem oraz wilgotnym drewnem.

— Kurtki najwyraźniej też nie — odparła, zerkając na ciemną smugę na jego ramieniu.

Kącik jego ust drgnął. Nie na tyle, żeby można to było nazwać uśmiechem. Właśnie to ją rozbawiło.

Przewodniczka ponagliła grupę. Marika ruszyła za pozostałymi, w jego kurtce narzuconej na elegancki płaszcz. Nie zapytał, skąd przyjechała ani czy potrzebuje pomocy. Nie próbował odgadnąć, kim jest po płaszczu, sposobie mówienia czy nazwisku na karcie. A ona nie musiała udawać, że nie zauważyła, jak uważnie oglądał drewniane podparcie.

Zwiedzanie trwało jeszcze kilkanaście minut. Marika słuchała o historii kopalni, lecz częściej patrzyła pod nogi i na czarne przewody biegnące wzdłuż ściany. W jednym miejscu poręcz była wilgotna, w innym na ziemi zbierała się cienka strużka. Kiedy grupa zatrzymała się przy większej komorze, odwróciła się i dostrzegła Paczkowskiego zapisującego coś w notesie. Nie patrzył na turystów. Patrzył na wodę.

Po wyjściu słońce uderzyło ją w twarz i przez chwilę musiała zmrużyć oczy. Oddała kurtkę mężczyźnie, który czekał przy drzwiach technicznych.

— Dziękuję. Płaszcz przeżył.

— To dobrze. Kurtka nie jest elegancka, ale trzyma ciepło.

— Zauważyłam.

Powinna była pójść na parking, wsiąść do samochodu i wrócić do pensjonatu, gdzie czekała na nią cisza, której tak bardzo chciała. Zamiast tego zobaczyła, jak Paczkowski podchodzi do niewielkiego biurka za wejściem i otwiera rejestr. Na stronie widniały wcześniejsze wpisy, daty i krótkie uwagi. Zapisał godzinę, miejsce przecieku i stan odwodnienia przy poręczy. Potem dopisał, że zaleca wyłączenie fragmentu trasy do czasu oględzin przez fachowca.

Marika przyjrzała się ostatnim słowom.

— Ktoś już to oceniał?

Paczkowski uniósł wzrok znad kartki.

— Zgłaszałem. Odpowiedź była taka, że trzeba obserwować.

— A pan uważa, że obserwowanie nie wystarczy.

— Uważam, że jeśli woda pogarsza stan odwodnienia, nie należy czekać, aż ktoś się poślizgnie albo coś puści. — Zamknął rejestr. — Ale nie ja podejmuję decyzję o zamknięciu.

W jego głosie nie było prośby o poparcie. Raczej przyzwyczajenie do tego, że decyzje zapadają gdzieś indziej, a potem ktoś na dole ma sobie z nimi radzić.

Marika poczuła w kieszeni wibrację telefonu. Matka napisała: „Nie zapomnij, że w poniedziałek musimy mieć twoją rekomendację”. Przez sekundę patrzyła na ekran, a potem schowała go z powrotem.

— Moja rodzina poprosiła mnie o przygotowanie rekomendacji dotyczącej dalszego finansowania kopalni — powiedziała. — Chcą ją przedstawić w poniedziałek.

Paczkowski nie zmienił wyrazu twarzy, ale jego ręka zatrzymała się na okładce rejestru.

— Rodzina Nowickich?

Nie odpowiedziała od razu. Wystarczyło, że spojrzał na nią uważniej; nazwisko dotarło na miejsce przed nią.

— Tak. Nie przyjechałam tu zbierać pochwał dla inwestorów. Nie chcę opierać rekomendacji wyłącznie na tym, co powiedzą mi ludzie przy stole. Mogę zobaczyć zgłoszenia? I miejsca, do których turyści nie mają dostępu?

Za drzwiami technicznymi coś kapnęło. Paczkowski spojrzał w tamtą stronę, potem na nią.

— Jeśli to ma być uczciwa ocena, musi pani zobaczyć również rzeczy, których nie da się wpisać w folder reklamowy.

— Właśnie dlatego pytam.

Przez chwilę żadne z nich się nie odezwało. Wiatr przesunął liście po kamiennym progu, a ciepłe popołudnie nagle wydało się krótsze.

Paczkowski sięgnął po klucz przy pasku.

— Dobrze. Ale najpierw pokażę pani ten odcinek jeszcze raz. Tym razem bez grupy i bez poręczy, która ma udawać, że wszystko jest w porządku.

Marika spojrzała na klucz, potem na niego. Miała za sobą ledwie godzinę w Złotym Stoku, a już przestała być anonimową turystką. On zaś właśnie otwierał jej drzwi do miejsca, które mogło zadecydować o jego pracy.

Paczkowski otworzył drzwi techniczne i poczekał, aż Marika wejdzie pierwsza. Za progiem ciągnął się wąski korytarz, oświetlony jarzeniówkami. Na ścianie wisiała tablica z planem kopalni, przy niej trzy segregatory i kubek z zaschniętym śladem kawy.

— Tu nie wchodzimy — powiedział, zanim zdążyła zapytać. Wskazał odcinek zaznaczony na planie czerwoną kreską. — Jest wyłączony do oględzin. Mogę pokazać zgłoszenia i to, co widać z bezpiecznej strony. Nie będziemy udawać, że mamy kwalifikacje do oceny stropu.

Marika skinęła głową. W jego głosie usłyszała coś więcej niż ostrożność: niechęć do improwizowania cudzym kosztem.

Rozłożyli plan na biurku. Stefan odszukiwał daty w rejestrze, a ona porównywała je z trasą dla zwiedzających. Pierwsza uwaga o wodzie przy poręczy pochodziła sprzed sześciu tygodni. Potem były kolejne: wilgoć przy obudowie, zatkany odpływ, ponowna kontrola. Przy dwóch wpisach brakowało podpisu osoby, która miała zająć się naprawą.

— Kto powinien to zatwierdzić? — zapytała.

— Kierownik techniczny. Potem zarząd. Zależy, ile kosztuje naprawa i kto akurat ma urlop.

Podał jej plik rachunków. Pompy, przeglądy, części zamienne. Kwoty nie wyglądały na wielkie, dopóki nie zestawiło się ich z dopisanymi na marginesie notatkami: przełożony dyżur, naprawa odłożona, czekać na decyzję.

— W soboty przychodzimy wcześniej, żeby sprawdzić odwodnienie przed pierwszą grupą — powiedział. — W niedziele też. Jak pompa zaczyna hałasować, ktoś musi zostać po godzinach. Za to nie ma osobnej pozycji w budżecie.

Na korytarzu ktoś trzasnął szafką. Młody mężczyzna w bluzie roboczej zajrzał do pomieszczenia.

— Znowu nie będzie pieniędzy na serwis? — rzucił, patrząc na Stefana. — Bo szef mówi, że mamy oszczędzać, a potem każe nam odpowiadać ludziom, czemu trasa śmierdzi wilgocią.

Stefan nie odpowiedział od razu. Chłopak prychnął i odszedł.

— Ma rację? — spytała Marika.

— Ma dość słuchania, że tym razem się uda. Ja też.

Powiedział to bez gniewu, co zabrzmiało gorzej. Marika spojrzała na kartki. Przy każdym wpisie widziała już nie tylko miejsce i datę, lecz czyjąś sobotę, czyjś dyżur i kolejną rozmowę, w której trzeba będzie tłumaczyć, dlaczego coś zaniedbano.

Pracowali do zmierzchu. Stefan znał rozkład dnia lepiej niż tabelę: wiedział, która przewodniczka nie lubi ciasnego przejścia i zawsze szła z nią przez nie druga osoba. Co jakiś czas zerkał na telefon, aż w końcu wysłał krótką wiadomość.

— Ostatnia grupa wróciła? — spytała Marika.

— Jeszcze nie.

Gdy na ekranie pojawiło się potwierdzenie, odłożył telefon. Dopiero wtedy zauważyła, że od początku czekał na tę wiadomość, choć nie przerwał pracy ani razu.

Jej własny telefon zadzwonił. Matka. Marika wyprostowała plecy i odruchowo dotknęła wsuwek przy kok. Wygładziła włosy, zanim odebrała.

— Pamiętam — powiedziała po krótkiej chwili. — Tak, kolacja jest umówiona. Nie, jeszcze nie mam rekomendacji.

Stefan patrzył na plan, ale Marika wiedziała, że słyszał każde słowo. Kiedy skończyła, spuściła rękę z włosów.

— Robisz to za każdym razem — powiedział.

— Co?

— Poprawiasz kok, kiedy dzwonią.

Jej palce znieruchomiały przy karku.

— To chyba lepsze niż rzucanie telefonem.

— Pewnie. — Wsunął długopis za ucho. — Ale nie musisz wyglądać, jakbyś za chwilę miała zdawać egzamin.

Chciała odpowiedzieć, że w jej rodzinie egzaminy odbywają się bez zapowiedzi. Zamiast tego zamknęła segregator.

— Mam kolację z inwestorami. Zaczyna się za godzinę.

Stefan spojrzał na zegarek, potem na nią.

— A chce pani na nią iść?

— To nie jest właściwe pytanie.

— Właśnie dlatego pytam.

Powinna była przypomnieć mu, że nie przyjechała tu po to, żeby ktoś wybierał za nią. Zamiast tego wyszli przed budynek. Chłodne powietrze pachniało mokrymi liśćmi. Stefan zaprowadził ją boczną ulicą, obok niskich kamienic i zamkniętego sklepu spożywczego, aż do budki z frytkami przy parkingu. Zamówił dwie porcje, bez pytania, czy wolałaby coś bardziej eleganckiego.

Jedli z papierowej tacki, stojąc przy murku. Sól osiadała na palcach Mariki. W oddali ktoś zamykał bramę, a z okna na piętrze dobiegał telewizor.

— Nie wyglądasz na człowieka, który często jada kolacje z inwestorami — powiedziała.

— Nie wyglądam też na człowieka, który często je frytki w sobotę wieczorem?

— To akurat wygląda naturalnie.

Uśmiechnął się, tym razem naprawdę, choć krótko. Potem rozmowa ucichła. Nie musiała wypełniać ciszy opowieściami o sobie. Stefan opowiedział, że jego ojciec pracował kiedyś w zakładzie przemysłowym niedaleko Wałbrzycha. Zgłaszał usterkę, która jego zdaniem wymagała zatrzymania maszyny. Usłyszał, że przesadza i że przestój kosztuje. Po kilku miesiącach doszło do wypadku. Ojciec wyszedł z niego żywy, ale przez długi czas nie wrócił do pracy.

Stefan obracał pustą tackę w dłoniach.

— Najgorsze było to, że wszyscy potem mówili, że nikt nie mógł przewidzieć, co się stanie.

Marika nie powiedziała, że jej bliscy są inni. Nie obiecała, że wszystko naprawi. Usiadła obok niego na murku i pozwoliła, by między nimi zostało to, czego nie umiała zmienić jednym zdaniem. Jego rękaw musnął jej płaszcz. Nie odsunęła się.

---

W niedzielę rano wrócili do dokumentów. Kopalnia budziła się powoli; w korytarzach pachniało kawą z automatu i mokrym kamieniem. Przed otwarciem trasy Stefan jeszcze raz sprawdził, czy wyłączony chodnik jest właściwie oznaczony. Marika stała obok, trzymając plan, i widziała, jak poprawił przekrzywioną tabliczkę, zanim ktokolwiek zdążył ją zauważyć.

O dziesiątej zadzwoniła matka. Tym razem Marika nie poprawiła fryzury.

— Jeśli opóźnimy otwarcie całej trasy w przyszłym tygodniu, stracimy wpływy, z których miały być wypłaty — powiedziała matka. — Wszyscy inwestorzy muszą dziś dostać jasny sygnał. Potrzebujemy rekomendacji, która ich uspokoi.

— Nie mogę napisać, że wszystko jest w porządku, skoro nie było niezależnych oględzin.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Mariko, nikt nie prosi cię o kłamstwo. Prosimy o rozsądek.

Połączenie się urwało. Marika została z telefonem przy uchu jeszcze przez chwilę, jakby matka mogła wrócić i powiedzieć coś, co pozwoli jej nie wybierać.

Stefan stał przy stole. Nie udawał, że nie słyszał.

— Jeśli napiszę, że odcinek powinien pozostać zamknięty do czasu oceny fachowca, to nie będzie uspokajająca rekomendacja — powiedziała.

— Wiem.

— Mogą uznać, że działam przeciwko nim.

— To też wiem.

Patrzył na nią spokojnie, ale dłonie miał zaciśnięte na krawędzi stołu.

— Muszę ci coś powiedzieć. Nie zacznę z tobą relacji, dopóki twoje słowa mogą zdecydować, czy moje zgłoszenie zostanie potraktowane poważnie.

Marika poczuła, jak coś w niej opada. Nie było w tym oskarżenia. Właśnie dlatego bolało bardziej.

— Nie prosiłabym cię, żebyś zmienił raport.

— Wierzę. Ale nie mogę mieć pewności, że to, co jest między nami, nie wpłynie na ciebie. I nie chcę, żebyś kiedyś zastanawiała się, czy napisałaś coś dla mnie, czy dlatego, że tak uznałaś.

Przez chwilę słyszała tylko szum wentylacji. Zza drzwi dobiegł głos przewodniczki witającej pierwszą grupę.

Marika odłożyła plan. Chciała powiedzieć, że wczoraj, przy frytkach, pierwszy raz od dawna nie czuła potrzeby układania odpowiedzi przed wypowiedzeniem jej. Że teraz właśnie zaczynała rozumieć, jak łatwo można to stracić. Nie powiedziała niczego z tych rzeczy.

— Rozumiem — odparła.

Stefan skinął głową, jakby przyjął nie odpowiedź, lecz granicę, której sam nie chciał stawiać.

Wyszła przed budynek, zanim zdążył zaproponować, że odprowadzi ją do samochodu. Wiatr poruszył liśćmi przy wejściu. Telefon zawibrował w kieszeni: kolejna wiadomość od matki z prośbą o rekomendację przed południem.

Marika spojrzała na zamknięte drzwi techniczne. Miała przed sobą wybór, którego nie dało się odłożyć na poniedziałek. A człowiek, przy którym po raz pierwszy od dawna chciała przestać się pilnować, właśnie odsunął się od niej, żeby jego prawda nie stała się kolejnym narzędziem w cudzych rękach. Nie wiedziała, czy uczciwa decyzja pozwoli jej spojrzeć sobie w oczy, czy tylko odbierze jej jedyną rzecz, na którą przez ten weekend zaczęła mieć nadzieję.

Telefon zawibrował jej w dłoni, ale tym razem Marika nie sprawdziła, kto pisze. Wróciła do budynku, przeszła obok wejścia dla zwiedzających i zatrzymała się przy małym stoliku w korytarzu technicznym. Na blacie leżał plan kopalni, zagięty na czerwonej kresce wyznaczającej zamknięty odcinek. Przez chwilę patrzyła na nią, jakby wystarczyło zmrużyć oczy, żeby zobaczyć rozwiązanie, które nikogo nie rozczaruje.

Nie było takiego.

Otworzyła laptop i zaczęła pisać. Najpierw wpisała datę, potem nazwę kopalni. W pierwszym zdaniu zaznaczyła, że nie ma kwalifikacji, by ocenić stan techniczny wyrobiska. Skreśliła słowo „niepokojący”, bo brzmiało jak ocena, której nie potrafiła uzasadnić. Zostawiła fakty: daty zgłoszeń, powracającą wilgoć, problem z odpływem, brak potwierdzenia wykonania zaleconych prac. Dopisała, że wskazany odcinek powinien pozostać wyłączony z ruchu do czasu niezależnej oceny technicznej, a pracownicy powinni otrzymać plan działania, nie obietnicę konkretnej daty ponownego otwarcia.

Przy zdaniu o kosztach zatrzymała palce nad klawiaturą. Wiedziała, co usłyszy. Że stracą przychody. Że opóźnienie będzie trudne do wytłumaczenia. Że można było ująć sprawę łagodniej.

Wiedziała też, co powiedział Stefan: nie należy czekać, aż ktoś się poślizgnie albo coś puści.

Dodała więc, że decyzja może oznaczać krótkoterminowe straty i konieczność przeorganizowania pracy, ale nie należy przedstawiać ich jako argumentu za otwarciem odcinka przed zakończeniem oceny. Przeczytała całość dwa razy. Podpisała się pełnym imieniem i nazwiskiem, bez dopisku o funkcji, której formalnie nie miała. Potem wysłała dokument wszystkim inwestorom, także matce.

Odpowiedź przyszła szybciej, niż zdążyła zamknąć laptop.

— Znowu ściągasz na siebie uwagę — powiedziała matka przez telefon. W tle słychać było szelest papierów i urywane głosy. — Można było to załatwić spokojniej. Nie musiałaś wysyłać rekomendacji całemu gronu.

Marika spojrzała na własne odbicie w ciemnym ekranie. Kok nadal trzymał się ciasno, wsuwki wbijały się w skórę przy karku.

— Wolałabym być oceniana za własne stanowisko, niż chowana za cudzym — odparła.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Nie była zgodą. Nie była też tym znajomym westchnieniem, po którym matka mówiła, że Marika znów robi wszystko trudniejszym. Przez sekundę obie miały miejsce, żeby usłyszeć coś poza własnymi argumentami.

— Porozmawiamy w tygodniu — powiedziała w końcu matka.

— Dobrze.

Marika zakończyła połączenie. Nie poczuła ulgi od razu. Najpierw przyszło drżenie w dłoniach, potem świadomość, że nikt nie zabierze wysłanej wiadomości z cudzych skrzynek. Wysunęła wsuwkę, która uwierała ją najbardziej, i wsunęła ją do kieszeni. Resztę zostawiła na później.

W kopalni trwały ostatnie grupy. Przewodniczka przeprowadziła turystów przez drzwi, a ich rozmowy szybko rozpłynęły się w chłodzie korytarzy. Kierowniczka trasy, pani Ewa, przystanęła przy stoliku z kubkiem kawy.

— Dostałam już informację od zarządu — powiedziała. — Odcinek zostaje zamknięty. Jutro mają zadzwonić do specjalisty, który nie pracował wcześniej dla inwestorów. Nie wiem, ile to potrwa, ale przynajmniej mamy jasne zasady na teraz.

Marika skinęła głową. Nie zapytała, czy Stefan wie. Pani Ewa sama odwróciła się w stronę korytarza.

— Powiedziałam mu, zanim poszedł sprawdzić wyjście pracownicze. Uznałam, że powinien usłyszeć to ode mnie, nie z plotek.

Marika podziękowała. Właśnie tak powinno to wyglądać: nie jako sekret między nimi, nie jako dowód wdzięczności, tylko decyzja, która trafiła do ludzi, których dotyczyła.

Kiedy ostatni zwiedzający wyszedł, w budynku zrobiło się cicho. Został szum wentylacji i odległe stukanie zamykanych drzwi. Marika odnalazła wyjście dla pracowników. Stefan stał przy nim, z kluczami w dłoni, i sprawdzał zamek. Miał rozpiętą kurtkę, a na rękawie jasny pył. Kiedy ją zobaczył, nie odłożył kluczy, ale przestał poruszać dłonią.

— Pani Ewa powiedziała mi o rekomendacji — odezwał się.

— Dobrze. Nie chciałam, żebyś dowiedział się ode mnie, jakby to była nasza wspólna decyzja.

— Nie jest.

— Nie. To moja.

Stefan spojrzał na nią uważnie. Nie było w tym ani ulgi, ani zarzutu. Tylko ostrożność człowieka, który wie, że jeden dobry dzień nie naprawia wszystkiego.

— Przed chwilą chciałam wyjść i już tu nie wracać — powiedziała Marika. — Nie dlatego, że nie wiedziałam, co zrobić. Bałam się tego, co będzie potem. Że rodzina uzna mnie za kłopot. Że inwestorzy stwierdzą, że nie powinnam się odzywać. I chyba także tego, jak ty mnie ocenisz.

— Nie chciałem, żebyś podejmowała decyzję ze względu na mnie.

— Wiem. Ale pomyślałam, że jeśli zniknę, nie będę musiała sprawdzać, czy umiem zostać przy własnym zdaniu, kiedy ktoś jest na mnie zły.

Przez chwilę słyszeli tylko wiatr poruszający blaszanym daszkiem za drzwiami.

— Chciałem ci zaufać już w sobotę — powiedział Stefan. — Przy tych papierach. Przy frytkach. Ale nie mogłem zamilknąć, kiedy chodziło o zgłoszenie, od którego zależą inni. Widziałem za dużo sytuacji, w których wszyscy czekali, aż ktoś inny powie coś pierwszy.

— Nie chcę, żebyś milczał.

— A ja nie chcę, żebyś musiała udowadniać mi cokolwiek tą rekomendacją. Napisałaś ją, bo tak uznałaś?

— Tak. I nadal boję się, co z tego wyniknie. — Uśmiechnęła się krótko, bez wesołości. — Chyba po raz pierwszy nie traktuję tego strachu jak dowodu, że powinnam się wycofać.

Stefan odłożył klucze na parapet. Nie dotknął jej od razu. Zrobił tylko krok bliżej, zostawiając jej przestrzeń, z której mogła skorzystać albo nie.

— To uczciwy początek — powiedział.

Marika przesunęła palcami po brzegu kieszeni, gdzie leżała wyjęta wsuwka.

— Nie wiem, czy umiem być w tym dobra.

— Ja też nie wiem. Mogę za to obiecać, że nie będę udawał, że wszystko jest w porządku, kiedy nie jest.

— To brzmi bardziej użytecznie niż wiele obietnic, które słyszałam.

Tym razem jego uśmiech nie zniknął od razu. Marika wyciągnęła rękę i dotknęła jego dłoni. Była chłodna od kluczy. Stefan zamknął palce wokół jej, ostrożnie, jakby wciąż pytał, a nie zakładał odpowiedź.

Wyszli na zewnątrz. Nad miasteczkiem utrzymywało się ostatnie ciepłe światło, rozlane na dachach i mokrych liściach przy parkingu. Marika zatrzymała się przy murze i wyjęła z włosów kolejną wsuwkę, potem następną. Kok rozluźnił się i opadł jej na ramiona. Przeciągnęła palcami po skórze głowy, czując ulgę w miejscach, które przez cały weekend były napięte.

Stefan patrzył, jak chowa wsuwki do kieszeni.

— Zwykle planuję tylko następną zmianę — powiedział. — Ale chciałbym zapytać o coś dalszego.

— Słucham.

— Za tydzień przyjedziesz ze mną na spacer? Bez kopalni, bez dokumentów i bez spraw do załatwienia.

Marika spojrzała na niego, potem na drogę opadającą ku miasteczku. Telefon w jej kieszeni znów zawibrował. Nie sięgnęła po niego.

— Tak — powiedziała. — Przyjadę.

Nie wiedziała jeszcze, jak będzie wyglądała poniedziałkowa rozmowa z rodziną ani ile potrwa ocena techniczna. Stefan też tego nie wiedział. Nie mieli gotowego rozwiązania, tylko zamknięty odcinek, kilka trudnych rozmów przed sobą i tydzień, który trzeba było przeżyć osobno.

Szli jednak obok siebie, w równym tempie. Jej włosy poruszały się na wietrze, a jego dłoń nie odsuwała się od jej dłoni. Tym razem Marika nie musiała niczego poprawiać.