Bez wyznaczonej trasy
Gdy plan Felicji rozsypuje się, spływ łączy ją z Leonem, który równie rozpaczliwie próbuje kontrolować życie. Między nimi rodzi się uczucie, lecz oboje muszą zdecydować, czy odważą się zboczyć z wyznaczonej trasy.
— Jeśli jeszcze raz przesunę tę kwotę o dwa miejsca w prawo, mieszkanie stanie się moje — mruknęła Felicja Sikora do telefonu.
Na ekranie wciąż miała otwarte zdjęcie kuchni: białe fronty, wąskie okno wychodzące na podwórko, drewniany blat, na którym mogłaby postawić ekspres. Kciukiem powiększyła kadr, jakby od tego zależało, czy zmieści się tam stolik dla dwóch osób. Potem zablokowała ekran i wsunęła telefon do kieszeni płaszcza.
Kolejka do kasy Biedronki na obrzeżach Sanoka przesunęła się o pół kroku. Przed Felicją ktoś kupował karmę dla psa i sześć jogurtów, za nią stał mężczyzna z koszykiem, w którym leżały bułki, ser, pomidory, butelka wody i coś, co wyglądało na nieduży zestaw do naprawy roweru. Z głośników płynęła piosenka, której refren wszyscy znali, ale nikt nie miał ochoty nucić. Przy wejściu szumiała rozsuwana bramka, a za szybami wieczór robił się granatowy i czysty. Nad parkingiem wisiały wyraźne gwiazdy. Z pobliskich zarośli dobiegał równy, cykający szelest.
Felicja rozpięła kurtkę. Letni chłód osiadał na skórze przyjemnie, jak mokry ręcznik po upalnym dniu. W torbie, obok portfela i zgniecionego paragonu, tkwiła szczegółowa rozpiska spływu: godziny, kilometry, miejsca postojów, numer telefonu do organizatora. Kartka wystawała na tyle, by zauważył ją mężczyzna za nią.
— Wygląda na plan ewakuacji — powiedział.
Felicja obejrzała się przez ramię. Miał ciemne, lekko potargane włosy i spokojną twarz kogoś, kto nie sprawdza co dwie minuty, czy świat nadal działa. Koszyk trzymał przy nodze. Na jego nadgarstku widać było jasny ślad po zegarku.
— To plan spływu — odparła. — Ewakuacja byłaby krótsza.
— Zależy, kto ją organizuje. Tu są nawet godziny postojów.
— Nie lubię niespodzianek, kiedy siedzę w kajaku.
— A kiedy nie siedzi pani w kajaku?
— Wtedy też. Ale wtedy łatwiej udawać, że to kontrola, a nie lęk.
Kącik jego ust drgnął. Felicja poczuła, że odpowiedziała zbyt szczerze, i odwróciła się do kasy. Skaner piknął. Ktoś z przodu zapytał o cenę masła, a kasjerka podała ją, nie podnosząc wzroku.
— Da się zaplanować odpoczynek? — spytał mężczyzna.
— Oczywiście. Wpisuje się go w kalendarz, wyznacza rozsądny czas trwania i nie dopuszcza do kontaktu z pracą.
— Brzmi jak projekt.
— Każdy odpoczywa tak, jak umie.
— A jeśli ktoś nie umie?
— To powinien przynajmniej mieć dobry plan awaryjny.
Tym razem uśmiechnął się wyraźniej. Felicja zauważyła drobne zmarszczki przy jego oczach. Nie wyglądał na człowieka, który często pyta obcych o ich lęki. Może właśnie dlatego pytanie zabrzmiało prawdziwie.
W telefonie zawibrowała wiadomość. Mama: „I co z przeprowadzką? W sobotę mogę podjechać po kartony”. Felicja zgasiła ekran, zanim zdążyła przeczytać ją po raz drugi. Od piątku robiła to samo z pytaniami bliskich: odkładała odpowiedź na później, aż później przestało mieć konkretną godzinę.
Awans miał przyjść na początku miesiąca. Przyszedł mail o restrukturyzacji, potem spotkanie z działem kadr, a na końcu telefon z banku, który uprzejmie poinformował, że bez zaświadczenia o zatrudnieniu nie może wydać ostatecznej decyzji kredytowej. Sprzedający nie chciał czekać. Mieszkanie z białą kuchnią zniknęło z ogłoszenia, a zdjęcia zostały w telefonie, jakby dało się zachować przyszłość w galerii.
— Pani kolej — powiedziała kasjerka.
Felicja położyła na taśmie chleb, ser, pomidory i dwie paczki orzechów. Mężczyzna za nią wysunął koszyk. Gdy podniósł butelkę wody, z zakupów wypadło małe pudełko plastrów na pęcherze. Potoczyło się pod jej buty.
— Widzę, że ktoś również planuje odpoczynek z marginesem bezpieczeństwa — powiedziała, podając mu pudełko.
— To nie moje. To na wypadek, gdyby moje buty miały inne zdanie niż ja.
— Rozsądne. W kajaku pęcherze są mniej widowiskowe, ale równie uparte.
— Będzie pani na spływie?
Zanim zdążyła odpowiedzieć, kasjerka podała jej kwotę. Felicja zapłaciła kartą i spakowała zakupy do torby. Kiedy odwróciła się ponownie, mężczyzna właśnie odsuwał się od kasy.
— Może — powiedziała. — Jeśli plan się nie zmieni.
— W takim razie życzę planowi powodzenia.
Na zewnątrz powietrze pachniało rozgrzanym asfaltem i mokrą trawą. Za sklepem cykały owady, a w oddali przejechał samochód, rozcinając ciszę krótkim szumem. Felicja przystanęła przy aucie i wyjęła telefon. Kolejna wiadomość od mamy czekała na ekranie. Nie otworzyła jej. Wsiadła, położyła rozpiskę na siedzeniu pasażera i przez chwilę patrzyła na zaznaczoną trasę.
Weekend był opłacony przed wszystkim: przed utratą pracy, przed rozmową z bankiem, przed tym, jak przestała odbierać telefony. Najrozsądniej byłoby wrócić do domu, zamknąć drzwi i wreszcie odpowiedzieć na pytania. Zamiast tego uruchomiła silnik i skręciła w stronę ośrodka nad Sanem.
Rano na brzegu rzeki panował ruch, który Felicja kojarzyła z wycieczkami szkolnymi i dworcami: ludzie poprawiali kamizelki, szukali bidonów, sprawdzali, czy ktoś wziął krem z filtrem. San płynął szeroko, zielonkawy w porannym świetle. Woda pachniała chłodem i mułem. Nad nią unosiła się cienka mgła, już rozrywana przez słońce.
Felicja stała z torbą u stóp, w krótkich spodenkach i koszulce, której wczoraj nie planowała zakładać. Włosy w kolorze karmelu związała na karku; kilka pasm wysunęło się przy skroniach. Mały pieprzyk nad wargą odcinał się wyraźnie, kiedy przygryzła ją, słuchając organizatora.
— Mamy jedną korektę — oznajmił mężczyzna z notesem. — Dwie osoby zapisały się osobno, obie początkujące. Został nam dwuosobowy kajak i jedno wolne miejsce w grupie. Pani Felicja Sikora i pan Leon Ciesielski. Możecie oczywiście zrezygnować, zwrócimy opłatę za sprzęt.
Leon stał kilka kroków dalej. Miał tę samą spokojną twarz co w sklepie, tylko teraz włosy wyglądały, jakby już zdążył przegrać z wiatrem. W ręku trzymał pudełko plastrów.
— Pani plan przewidywał wspólny kajak? — spytał.
— Nie aż tak szczegółowy.
— To może być pierwszy błąd w dokumentacji.
— Albo jedyna niespodzianka, której nie da się wcześniej wpisać.
Spojrzeli na rzekę. Z brzegu dobiegał plusk wody o burty kajaków i śmiech kogoś, kto próbował założyć kamizelkę na plecak. Felicja pomyślała o domu, o nierozpakowanej torbie w bagażniku i o mieszkaniu, którego już nie kupi. Potem spojrzała na Leona. Nie wyglądał na człowieka, który będzie ją namawiał. To, z jaką łatwością zostawiał jej wybór, sprawiło, że nagle zechciała go podjąć.
— Spróbujmy — powiedziała.
Leon skinął głową, jakby właśnie przyjęli warunki umowy, której żadne z nich nie zamierzało czytać drobnym drukiem.
— Tylko proszę pamiętać — dodała, biorąc wiosło — że mam rozpiskę.
— A ja plastry.
Ruszyli w stronę kajaka. Za nimi organizator odhaczył coś w notesie, a przed nimi San niósł wodę w stronę zakola, którego żadne z nich jeszcze nie widziało.
Kajak odbił od brzegu ciężko, jakby sam nie był przekonany, że powinien płynąć. Felicja usiadła z tyłu, poprawiła kamizelkę i spojrzała na Leona.
— Wiosłujemy po tej samej stronie, kiedy skręcamy, tak?
— Tak mi się wydaje.
— To nie brzmi jak pewność.
— Mam dużo pewności w innych dziedzinach.
Zanim zdążyła zapytać jakich, organizator odepchnął ich od brzegu. Woda zaklaskała o burtę. Leon zanurzył wiosło z takim zapałem, że kajak skręcił w stronę trzcin.
— Lewa! — zawołała Felicja.
— To jest lewa!
— Moja lewa!
Przez chwilę oboje wiosłowali, każde w swoją stronę. Kajak obrócił się niemal w miejscu, a potem prąd przejął nad nim kontrolę i poniósł ich środkiem rzeki. Leon spojrzał przez ramię. Felicja poprawiła chwyt na wiośle, udając, że nie zauważyła jego uśmiechu.
Pierwszy odcinek płynęli w skupieniu, przerywanym krótkimi komendami, które z tylnego siedzenia wydawały się Felicji konieczne, a Leonowi najwyraźniej zbędne. Przy każdym zakręcie usztywniał ramiona, jakby rzeka miała przedstawić mu wcześniej dokumentację trasy. Nie umiał dobrze wiosłować, ale próbował przewidzieć wszystko: nurt, gałęzie, miejsce, w którym należy odbić. Kiedy w końcu zahaczyli o płytką mieliznę, oboje musieli wysiąść i przeciągnąć kajak kilka metrów.
Felicja chwyciła za dziób. Leon stanął z tyłu; woda sięgnęła im do łydek, chłodna i mętna. Przez moment patrzyli na siebie ponad burtą, a mokre włosy przyklejały mu się do skroni.
— Mogłem przewidzieć, że tu będzie płycej — powiedział.
— Mogłam nie wydawać ci instrukcji w trakcie każdego ruchu.
— Czyli oboje mamy wkład w tę sytuację.
— To brzmi jak rozsądny wniosek.
Na brzegu usiedli na kamieniach. Felicja podała mu bidon. Ich palce spotkały się na chłodnym plastiku; dotyk trwał krótko, ale oboje jakby zapomnieli, co mieli powiedzieć. Leon odkręcił zakrętkę i napił się, nie spuszczając wzroku z wody.
— Zwykle tak się przejmujesz, żeby wszystko robić dobrze? — spytała.
— Zwykle mogę sprawdzić, czy robię dobrze. W pracy mam wykresy.
— A tutaj?
— Tutaj wykresy byłyby mało przydatne.
— Wreszcie coś, czego nie da się zoptymalizować.
— Nie mów tego mojemu zespołowi. Mogą stracić wiarę w firmę.
Powiedział to lekko, lecz na słowie „zespół” jego twarz zmieniła się nieznacznie. Felicja nie dopytała. Wrócili do kajaka i tym razem, zanim odbili, uzgodnili, kto będzie obserwował nurt, a kto pilnował, żeby nie walnąć w brzeg.
Nie od razu złapali rytm. Najpierw przyszły kolejne komendy, potem śmiech, kiedy Leon znów zaczął poprawiać tor, a Felicja przypomniała mu, że rzeka nie jest drogą, na której można wybrać pas. Dopiero po kilku kilometrach ich wiosła zanurzały się i wynurzały niemal jednocześnie. Kajak płynął gładko, a San rozsuwał się przed nimi w zielonych zakolach.
— Zbudowałem firmę informatyczną — powiedział Leon podczas postoju, kiedy rozkładali na trawie kanapki. — Dość dochodową, żebym nie musiał liczyć, czy mogę zatankować przed powrotem do domu.
— To brzmi jak ulga.
— Była. A potem zaczęła zajmować cały kalendarz. Ostatni wolny weekend przed tym minionym spędziłem przy służbowym telefonie. Miałem go wyciszyć. Nie wyciszyłem.
Rozłamał kanapkę na pół, ale przez chwilę nie jadł.
— I co się stało, kiedy odebrałeś?
— Nic, czego nie dałoby się załatwić w poniedziałek. To chyba najgorsze.
Felicja odwinęła papier z własnego jedzenia. W kieszeni spodni poczuła telefon, choć od rana nie sprawdzała wiadomości.
— Wstydzę się pracy bardziej niż mieszkania — powiedziała w końcu. — Mieszkanie mogę sobie wytłumaczyć. Bank, restrukturyzacja, sprzedający, który nie będzie czekał. Ale wszystkim powiedziałam, że wreszcie mam życie pod kontrolą. Mama już proponowała kartony do przeprowadzki.
— I co jej powiedziałaś?
— Nic. To, co mówię wszystkim. Że dam znać.
Leon nie próbował pocieszać jej gotowym zdaniem. Nie pytał, czy ma oszczędności ani co będzie robić dalej. Siedział obok, z dłonią opartą o kolano, i czekał, jakby cisza też mogła być odpowiedzią.
— Potrzebuję chyba przestać udawać, że wiem, co robię — dodała. — Tylko nie wiem, jak to powiedzieć, żeby nie brzmiało jak porażka.
— Może nie musisz wiedzieć od razu.
Pokręciła głową. Było w tym coś irytującego i kojącego zarazem: że nie próbował za nią rozwiązać problemu. Kiedy ruszyli ponownie, złapała się na tym, że zerka na jego kark, na ciemne włosy wilgotne od rzeki, na sposób, w jaki odwracał głowę, gdy chciał sprawdzić, czy nadąża. Gdy dopływali do przystani, żadne nie zaczęło rozmowy o końcu dnia. Rozmawiali jeszcze przy suszących się kamizelkach, potem przy samochodach, aż organizator przypomniał, że nocujący mają rano stawić się punktualnie.
— Jutro dokończymy? — spytał Leon.
— Jeśli plan nie ulegnie zmianie.
— Zaczynam rozumieć, że to nie jest groźba.
Niedzielny poranek pachniał kawą z termosów, wilgotnym piaskiem i kremem przeciwsłonecznym. Na rzece było spokojniej. Felicja nie musiała już mówić Leonowi, kiedy zanurzyć wiosło. On przestał napinać ramiona przy każdym zakręcie. Czasem ich spojrzenia spotykały się nad wodą, krótkie i uważne, jakby każde sprawdzało, czy to drugie też zauważyło tę zmianę.
Przed ostatnim odcinkiem zatrzymali się na brzegu. Leon wyjął telefon z wodoodpornego etui. Ekran rozświetlił się wiadomością. Przeczytał ją raz, potem jeszcze raz. Woda ściekała mu z rękawa na nadgarstek, a on nie poruszał się, jakby ktoś właśnie odwołał prostą, dobrze znaną mu zasadę.
— Inwestor — powiedział. — Do wieczora mam potwierdzić warunki ekspansji. Jeśli się zgodzę, czeka mnie wielomiesięczna przeprowadzka i większa odpowiedzialność za zespół.
Felicja spojrzała na telefon, potem na niego.
— Chcesz tego?
Leon schował urządzenie do kieszeni.
— Skłaniam się ku podpisaniu. Nie dlatego, że mnie to uszczęśliwia. Boję się, że zawiodę ludzi, jeśli odmówię. Zespół na to liczy.
W jej klatce piersiowej coś się zacisnęło. Nie dlatego, że mówił o wyjeździe. Dlatego, że słyszała w jego głosie ten sam ton, którym opisywał firmę: jakby cudze oczekiwania były umową, której nie wolno wypowiedzieć.
— Nie chcę być weekendową przerwą od twojego prawdziwego życia — powiedziała. — Ani powodem, dla którego podejmiesz decyzję wbrew sobie.
— Nie jesteś powodem.
— Wiem. Właśnie dlatego nie chcę, żebyś próbował zrobić ze mnie odpowiedź.
Przez chwilę stał nieruchomo. Potem skinął głową, powoli, jakby przyjmował warunki, których nie chciał negocjować. Nie powiedział, że na pewno się odezwie. Ona nie zapytała, kiedy wyjeżdża.
Ostatni odcinek pokonali w uprzejmym milczeniu. Wiosła zanurzały się w wodzie równo, lecz każde uderzenie przypominało Felicji, jak łatwo można znaleźć wspólny rytm, zanim życie znów zacznie ciągnąć w różne strony. Przy przystani Leon pomógł jej wysiąść. Ich dłonie zetknęły się na burcie i odsunęły natychmiast.
— Dziękuję za spływ — powiedział.
— Ja też dziękuję.
Nie było obietnicy spotkania. Leon odszedł w stronę samochodów, a Felicja została chwilę przy kajaku, z wilgotnymi palcami i poczuciem, że właśnie coś straciła, choć jeszcze nie zdążyła tego nazwać. Potem wyjęła telefon. Wiadomość od mamy nadal czekała bez odpowiedzi.
Felicja siedziała jeszcze chwilę w samochodzie, z kluczykiem w dłoni i telefonem leżącym ekranem do góry na siedzeniu pasażera. Wiadomość od mamy wciąż czekała. Za szybą parking pustoszał; ktoś włożył mokrą kamizelkę do bagażnika, ktoś inny otrzepywał buty z piasku. San płynął za drzewami, niewidoczny, ale słyszalny w krótkich przerwach między samochodami.
Wybrała numer, zanim zdążyła ułożyć sobie w głowie wersję, która zabrzmiałaby lepiej.
— Mamo, straciłam pracę — powiedziała, gdy tamta odebrała. — Restrukturyzacja. Nie dostałam awansu. Bank nie dał kredytu i nie kupię mieszkania. To ogłoszenie z kuchnią zniknęło już jakiś czas temu.
Po drugiej stronie zapadła cisza. Felicja patrzyła na jasną smugę po wyschniętej kropli na szybie.
— Dlaczego nic nie mówiłaś? — spytała w końcu mama.
— Bo wszystkim powiedziałam, że mam plan. A potem nie umiałam powiedzieć, że plan się skończył.
— Felu…
— Nie potrzebuję, żebyś teraz przyjeżdżała z kartonami ani pomagała mi wymyślić całe życie do wieczora. Potrzebuję kilku dni. Chcę spokojnie poszukać pracy i zobaczyć, co dalej. Możesz mi dać te kilka dni?
— Mogę — odpowiedziała mama. W jej głosie nie było ani pretensji, ani pośpiechu. — I nie musisz mieć gotowej odpowiedzi, kiedy zadzwonisz następnym razem.
Felicja zacisnęła usta. Przez moment bała się, że zaraz się rozpłacze, lecz przyszło tylko drżenie w palcach. Oparła czoło o kierownicę i wypuściła powietrze.
— Dziękuję.
— Zjadłaś coś?
Felicja parsknęła śmiechem, krótkim i trochę mokrym.
— Kanapkę. Wczoraj.
— To dziś zjesz coś jeszcze. I nie będę pytać o kartony.
Rozłączyły się dopiero wtedy, gdy umówiły się na kolację w tygodniu. Felicja odłożyła telefon. Nic nie zmieniło się w jej sytuacji: mieszkanie nadal miało nowego kupca, a w poniedziałek nie czekało na nią biurko w pracy. Mimo to po raz pierwszy od dawna nie musiała pilnować, żeby jej głos brzmiał pewnie.
W tym samym czasie Leon siedział przy biurku w swoim mieszkaniu, z laptopem otwartym na wiadomości od inwestora. Termin odpowiedzi upływał wieczorem. Zamiast od razu pisać, zadzwonił do dwojga osób, które miały przejąć największą część pracy przy ekspansji. Uprzedził, że to niedziela i że jeśli wolą, mogą porozmawiać rano. Oboje zgodzili się na krótkie połączenie.
— Myślałem, że tylko ja mam wrażenie, że wszystko dzieje się za szybko — powiedział po chwili rozmowy.
Kasia, która prowadziła zespół wdrożeniowy, przetarła dłonią czoło. Bartek nie patrzył w kamerę; obracał w palcach długopis.
— Nie tylko ty — odparła Kasia. — Tylko wszyscy zakładaliśmy, że skoro decyzja zapadła wyżej, to nie ma o czym rozmawiać.
— Nie zapadła — powiedział Leon. — Może właśnie dlatego powinniśmy porozmawiać.
Nie obiecał im, że od jutra wszystko będzie inaczej. Powiedział, że nie podpisze warunków wymagających natychmiastowego tempa i wielomiesięcznej przeprowadzki. Inwestor mógł wycofać ofertę. Mógł uznać, że propozycja mniejszego projektu nie jest warta zachodu. Leon wiedział, co ryzykuje, i po raz pierwszy od tygodni nie próbował zamienić tego ryzyka w tabelę, która miała je unieważnić.
Zaproponował, żeby przez najbliższe dni zespół rozpisał pilotaż: ograniczony zakres, realny termin, bez przerzucania całej odpowiedzialności na ludzi, którzy nie mieli wpływu na decyzję. Nie dlatego, że znalazł idealne rozwiązanie. Dlatego, że chciał usłyszeć, czego naprawdę mogą się podjąć.
Po rozmowie długo trzymał palce nad klawiaturą. Potem odpisał inwestorowi, że nie zaakceptuje obecnych warunków. Dołączył propozycję mniejszego projektu i dopisał, że rozumie, jeśli oferta nie będzie już aktualna.
Nie poczuł ulgi, jaką obiecywały mu wszystkie wyobrażone wersje tej chwili. Poczuł ciężar niepewności. Został na miejscu, nie naprawił wypalenia jednym mailem i wciąż nie wiedział, czy umie przestać traktować każdy wolny dzień jak lukę do wypełnienia. Ale decyzja należała do niego. Na razie to wystarczyło.
Wieczorem Felicja wróciła nad San. Dopiero przy rozpakowywaniu torby zorientowała się, że nie ma notesu z rozpiską trasy. Pamiętała, jak wyjęła go przy przystani, żeby sprawdzić kilometraż, a potem odłożyła na ławkę obok miejsca, gdzie zbierali sprzęt. Nie była pewna, czy notes tam został, ale chciała sprawdzić, zanim pogodzi się z jego zgubieniem.
Przystań była prawie pusta. Woda odbijała ostatnie jasne pasmo nieba; za drzewami zapalały się światła samochodów. Notes leżał pod ławką, wsunięty między nogę a kępę trawy. Felicja otrzepała okładkę i przez chwilę trzymała go w dłoniach. Zaznaczone odcinki, postoje i godziny wyglądały nagle jak pismo kogoś, kto wierzył, że wystarczy wszystko dokładnie rozpisać.
— Znalazłaś? — odezwał się Leon.
Stał kilka metrów dalej, z rękami w kieszeniach. Zobaczył ją, kiedy przyszedł nad rzekę przejść się po rozmowie. Nie podszedł bliżej, dopóki nie uniosła wzroku.
— Tak. Cała moja dokumentacja przetrwała spływ.
— To dobrze. Nie chciałbym być podejrzany o sabotaż.
Uśmiechnęła się, ale uśmiech zaraz zgasł. Przez sekundę oboje wyglądali tak jak przy pożegnaniu: ostrożnie, gotowi nie prosić o nic, czego drugie nie mogło dać.
— Nie podpisałem — powiedział Leon. — Rozmawiałem z Kasią i Bartkiem. Oni też bali się tempa, tylko myśleli, że nie ma sensu mówić tego na głos. Zaproponowałem mniejszy projekt. Inwestor może się wycofać.
— A ty? Czego się bałeś?
Leon popatrzył na rzekę. Woda uderzała cicho o drewniany brzeg.
— Że jeśli odmówię, zawiodę ludzi, którzy na mnie liczą. A jeśli się zgodzę, będę dalej udawał, że nic mi nie jest, bo firma rośnie. Nie wiem jeszcze, co zrobię z tym drugim. Ale nie chciałem podejmować kolejnej decyzji wyłącznie ze strachu.
Felicja przyjęła to bez pocieszania. To nie był jej wybór i nie chciała stać się nagrodą za właściwy ruch.
— Dobrze, że zdecydowałeś za siebie — powiedziała.
— Nie zrobiłem tego dla ciebie.
— Wiem.
I wiedziała, że właśnie dlatego mogła mu uwierzyć. Leon nie prosił jej, żeby doceniła gest, nie obiecywał wspólnej przyszłości, której nie potrafił jeszcze sobie wyobrazić. Po prostu stał obok, z niepewnością, której nie próbował przykryć pewnym tonem.
Felicja przesunęła kciukiem po zagiętym rogu notesu.
— Chciałam cię pocałować już w kajaku — powiedziała. — Kiedy siedzieliśmy na brzegu po mieliźnie. I potem jeszcze kilka razy. Przestraszyłam się, że jak tylko to zrobię, zacznę układać sobie w głowie, co to znaczy, dokąd prowadzi i kiedy się skończy.
— A teraz?
— Teraz też się boję. Tylko chyba nie chcę już czekać, aż przestanę.
Leon nie odpowiedział od razu. Uniósł dłoń, zatrzymał ją w połowie drogi, dając jej czas na cofnięcie się. Felicja sama zrobiła krok. Pocałunek był krótki i ostrożny, jak pytanie, na które oboje znali odpowiedź, ale chcieli ją usłyszeć od nowa. Potem Leon dotknął jej policzka, a ona poczuła na ustach słony ślad własnych łez, choć nie zauważyła, kiedy napłynęły.
Nie obiecali sobie, że odtąd wszystko będzie proste. Ustalili, że w następny weekend spotkają się w Rzeszowie. Felicja mogła dojechać pociągiem, Leon samochodem; żadne z nich nie musiało udawać, że taka podróż nic nie kosztuje. Umówili się na obiad, bez dalszego planu, a potem zobaczą.
Przy samochodach rozeszli się w różne strony. Felicja położyła notes na siedzeniu pasażera, obok telefonu, w którym mama już zdążyła napisać, żeby nie zapomniała o kolacji. Leon wsiadł do swojego auta i zapiął pas. Przez chwilę oboje stali nieruchomo za szybami, po czym Felicja pomachała. On odpowiedział tym samym.
Każde ruszyło osobno, ku własnemu domowi i własnym sprawom. Tym razem cisza między nimi nie była pożegnaniem. Była miejscem, w którym mieściła się następna sobota.