Miejsce pod jabłonią
Blanka żyje z pędzla, Antoni ufa planom. Gdy ich wspólna praca pod jabłoniami zaczyna iskrzyć, nagłe zlecenie wystawia na próbę nie tylko ich ustalenia, lecz także odwagę, by powiedzieć, czego naprawdę chcą.
— Jeśli jeszcze raz napiszesz „jabłonka od wszystkiego”, ciotka każe ci to zeskrobać szczoteczką do zębów.
Blanka przytrzymała tabliczkę kolanem i poprawiła literę „ł”, zanim zielona farba zdążyła spłynąć wzdłuż deski. Na rękawie miała już trzy plamy, na kciuku czerwoną smugę, a w telefonie wiadomość od klienta, który od piątku nie potrafił zdecydować, czy szyld jego kawiarni ma być „bardziej retro”, czy „mniej jak u babci”.
— To akurat jest jabłoń od wszystkiego — odparła. — Daje cień, jabłka i pretekst, żeby nie kosić pod nią trawy.
Ciotka Irena prychnęła, ale uśmiech zdradził ją szybciej niż słowa. Stała przy furtce działki z siatką pełną słoików, które miały zostać ustawione na niedzielnym stole. Za nią ciągnęły się wąskie alejki ROD „Odrodzenie”, obrzeża Torunia rozgrzane słońcem i pachnące wilgotną ziemią. Po chłodnej wiośnie jabłonie wciąż trzymały się kwiatów, jakby nie dowierzały, że naprawdę nadszedł czerwiec. Białe płatki osiadały na dachach altan i przyklejały się do butów.
Blanka odłożyła pędzel na słoik po ogórkach. Miedziane włosy, rozpuszczone mimo prognozy zapowiadającej upał, opadały jej falami na ramiona. Drobny wisiorek na cienkim łańcuszku zsunął się pod kołnierzyk, gdy nachyliła się nad deską.
— Blanka! — zawołał ktoś z sąsiedniej alejki. — To ty na cały tydzień czy tylko na inspekcję?
Nie musiała się odwracać, żeby wiedzieć, że to pani Jadzia. Działkowcy znali się tu tak długo, że pytania miały własne, wydeptane ścieżki.
— Na razie na poniedziałek — odpowiedziała lekko.
— A może tym razem zostaniesz dłużej? Przydałaby się młoda para rąk do przygotowań.
Blanka zanurzyła pędzel w farbie. Na desce powstała krzywa kropka, którą mogła uznać za ozdobnik. Nie zamierzała tłumaczyć, dlaczego od lat wpadała tu głównie wtedy, gdy ciotka prosiła, ani dlaczego nigdy nie obiecywała więcej, niż mogła dowieźć. Wystarczyło, że sama pilnowała rachunków, terminów i tego, by żadna cudza nadzieja nie pomyliła się z jej planem.
— Rąk mam dwie — powiedziała. — Zobaczymy, co się da z nimi zrobić.
Do południa zdążyła pomalować trzy tabliczki, przenieść skrzynkę ze słoikami i wysłuchać historii o tym, jak w zeszłym roku na dzień otwarty przyszło więcej ludzi niż na zebranie wspólnoty mieszkaniowej. Potem niebo nad ogrodami pociemniało tak nagle, że ptaki ucichły w połowie śpiewu.
Pierwsza kropla trafiła w sam środek świeżo namalowanego jabłka.
— Pod dach! — krzyknęła ciotka.
Blanka porwała tabliczkę, zanim farba zdążyła się rozmazać, i pobiegła alejką. Wiatr szarpnął jej włosy, deszcz uderzył w twarz chłodny i ciężki. Najbliższa altana miała otwarte drzwi. Wpadła do środka, osłaniając deskę własnym ciałem.
— Proszę nie kapać na notatki — powiedział mężczyzna stojący przy stole.
Nie brzmiał jak ktoś, kto żartuje. Blanka zatrzymała się w pół kroku. Na blacie leżały kartki zapisane drobnym, równym pismem, przyciśnięte słoikiem po musztardzie. Mężczyzna był wysoki, w koszuli z podwiniętymi rękawami; na nosie miał okulary, które właśnie zaparowały od wilgoci. Jedną dłonią przesuwał notatki w bezpieczne miejsce, drugą ratował filiżankę przed deszczem wciskającym się przez uchylone okno.
— Deszcz nie pytał o zgodę — powiedziała Blanka. — Ja też nie zdążyłam.
Spojrzał na tabliczkę. Zielone litery na jasnym tle głosiły: „JABŁOŃ OD WSZYSTKIEGO”.
— To ma być nazwa odmiany?
— Oczywiście. Stara, lokalna. Występuje w wielu ogrodach i znana jest z tego, że daje cień, owoce oraz usprawiedliwia zaniedbaną trawę.
Mężczyzna zdjął okulary i przetarł je rogiem koszuli. W kąciku jego ust drgnęło coś, co mogło być rozbawieniem, ale szybko zniknęło.
— Zbieram nazwy odmian jabłoni używane w okolicy — oznajmił. — Nie chciałbym, żeby żart stał się częścią dokumentacji.
— W takim razie proszę zapisać, że to żart. Blanka Bąk, fałszerka pomologiczna.
— Antoni Żak. Językoznawca, nie pomolog. I nie fałszerz.
— Czyli oboje pilnujemy cudzych słów.
Tym razem uśmiechnął się naprawdę, choć oszczędnie. Burza dudniła o blaszany dach, a w altanie pachniało mokrym drewnem, herbatą i papierem, który Blanka starała się trzymać jak najdalej od swoich przemoczonych rękawów. Antoni opowiedział jej o nazwach zapisywanych przez działkowców: o jabłku, które ktoś nazywał „kosztelą”, choć owoce się nie zgadzały, i o odmianie znanej tylko jako „ta od pani Zosi”. Mówił rzeczowo, bez popisywania się, a kiedy Blanka wtrąciła, że nazwy często przeżywają drzewa, słuchał tak uważnie, jakby właśnie dostał brakujący fragment do swoich notatek.
— Maluje pani zawodowo? — zapytał, gdy burza nieco przycichła.
— Szyldy, ilustracje, czasem coś, co klient nazywa projektem, zanim zmieni zdanie. Żyję z tego, co akurat wpadnie.
— Brzmi niepewnie.
— Jestem bardzo dobra w udawaniu, że to wybór.
Powiedziała to z uśmiechem, lecz przez chwilę zajmowała się wyłącznie zabezpieczaniem tabliczki, sprawdzając każdy brzeg, jakby od jej stanu zależało coś więcej niż sobotnia robota. Antoni niczego nie dopowiedział. Położył obok niej czystą ściereczkę.
Kiedy wyszli, alejka zamieniła się w płytki strumień. Pod jabłoniami leżały płatki, a na ziemi obok wspólnej części ogrodu walały się mokre kawałki kartonu. Blanka przykucnęła przy najbliższym drzewie. Stara tabliczka, z nazwą ledwie widoczną pod spłukaną farbą, kołysała się na jednym gwoździu.
— Reszta wygląda podobnie — powiedziała ciotka, zjawiając się z parasolem. — Te przy alejce dla gości. Wszystko miało być gotowe na niedzielę.
Blanka obejrzała tabliczkę, potem swoje dłonie. Zielona farba trzymała się skóry uparcie, jakby też nie zamierzała nigdzie iść.
— Mogę namalować nowe. Proste, odporne na deszcz. Jeśli ktoś poda mi nazwy.
Antoni wyciągnął spod kurtki złożone kartki, starannie schowane w foliowej koszulce.
— Mam opisy i listę odmian. Mogę przygotować krótkie wersje na tabliczki.
— A ja mogę zrobić litery, które da się odczytać bez lupy — powiedziała Blanka. — Chociaż nie obiecuję, że żadna nie będzie zabawna.
— Nie obiecuję, że każdą zaakceptuję.
Uścisnęli sobie dłonie nad mokrą alejką. Jego palce były chłodne, jej pachniały farbą. Ciotka już zaczęła wyliczać, ile desek trzeba kupić, a Antoni sprawdzał w notesie terminy, jakby niedziela była czymś, co da się zabezpieczyć odpowiednim wpisem.
— Do niedzieli zrobimy tyle, na ile pozwolą pani zlecenia i moja praca na uczelni — powiedział.
Blanka spojrzała na niego. W jego głosie nie było prośby o obietnicę, tylko miejsce na odpowiedź.
— To brzmi rozsądnie — odparła. — Niebezpiecznie, ale rozsądnie.
Antoni złożył kartki i podał jej pierwszą listę. Między nimi, na mokrej tabliczce, rozmazywała się jeszcze zielona litera. Blanka wsunęła ją pod pachę, a papier schowała do torby, pilnując, żeby nie zagiąć ani jednego rogu.
We wtorek Antoni przyniósł na działkę wydrukowaną listę nazw i termos z herbatą. Blanka zauważyła termos dopiero wtedy, gdy postawił go obok słoika z pędzlami.
— Zrobiłem czarną — powiedział. — Nie wiedziałem, czy pije pani…
— Blanka.
— Nie wiedziałem, czy pijesz herbatę.
— Piję. Czarną, bez cukru. Skąd wiedziałeś?
Antoni spojrzał na jej kubek, stojący przy desce. Na dnie zaschła ciemna obrączka.
— To nie wymagało pracy terenowej.
— A jednak brzmi jak wynik badań.
Uśmiechnął się, a ona nalała sobie herbaty. Była gorąca i mocna, dokładnie taka, jaką pijała, kiedy chciała dokończyć zlecenie po północy. Nie powiedziała mu tego. Zamiast tego podniosła jedną z tabliczek i cofnęła się na alejkę.
— „Ananasówka” czytelna z trzech metrów. „Żeleźniak” wygląda, jakby się obraził.
— To nie kwestia charakteru odmiany. Litery są za szeroko rozstawione.
— Litery nie mają charakteru?
— Nie powinny mieć.
— To wiele tłumaczy.
Do piątku sprawdzali napisy pod późno kwitnącymi jabłoniami. Wieczorami ogród pachniał wilgotną trawą, kurzem nagrzanym w dzień i kwiatami, które wciąż trzymały się gałęzi mimo czerwcowego słońca. Blanka ustępowała, kiedy Antoni miał rację, choć robiła to z miną, jakby przyznawała mu prawo do jednego zwycięstwa dziennie. On poprawiał jej przecinki, lecz nie ruszał pędzli ani farb bez pytania.
— Mogę przesunąć ten słoik? — zapytał któregoś wieczoru.
— Możesz. Ale jeśli pomieszasz zielenie, będę musiała cię wpisać do dokumentacji jako czynnik ryzyka.
Jego wzrok przesunął się po stole. Pędzle leżały na skrawku gazety, pod nimi zeschnięta kropla bieli, obok trzy niedopite kubki i deska, na której ktoś zrobił próbę czerwonej farby. Antoni zacisnął usta, po czym przeniósł słoik dokładnie o szerokość dłoni.
— Dziękuję — powiedziała Blanka.
— Nie chciałem naruszać ekosystemu.
Zaśmiała się. Zauważyła, że coraz częściej czeka na jego krótkie, nieoczywiste żarty. I na to, jak przy czytaniu przechyla głowę, jak odruchowo podsuwa jej papier, żeby mogła sprawdzić brzmienie nazwy, zanim ją namaluje. Zaczynała rozpoznawać jego obecność, zanim jeszcze wychodził zza altan: równy krok na żwirowej alejce, szelest foliowej koszulki z notatkami.
W środę, gdy poprawiali tabliczkę przy najstarszej jabłoni, Antoni opowiedział o swoim poprzednim związku. Nie zrobił tego od razu. Najpierw długo szukał właściwego gwoździa, chociaż leżał na stole tuż przy jego dłoni.
— Uzgadnialiśmy rzeczy — powiedział w końcu. — Kto dzwoni do właściciela mieszkania, kto pamięta o rachunkach, kto załatwia wyjazd. Potem okazywało się, że jeśli ja tego nie zrobię, nikt nie zrobi. Nie chodziło o pojedyncze zapomnienie. Po prostu wspólny plan stawał się moim zadaniem.
Blanka przestała wygładzać papier ścierny na krawędzi deski.
— I dlatego zapisujesz wszystko?
— Dlatego wolę wiedzieć, na czym stoję.
Nie powiedział tego oskarżycielsko. W jego głosie nie było pogardy ani pobłażania, tylko ostrożność człowieka, który raz już pomylił obietnicę z pewnością.
— Ja z kolei długo próbowałam wyglądać na taką, której nic nie przeszkadza — powiedziała. — Zlecenia, terminy, pieniądze. Nie chciałam być tą trudną, co musi pracować wieczorem albo nie może pojechać na weekend, bo klient czeka na ilustracje.
Antoni spojrzał na nią znad okularów.
— Ktoś cię o to prosił?
— Nie zawsze wprost. Czasem wystarczało, że słyszałam, iż poważna partnerka umie odłożyć pracę. Więc odkładałam. A potem sama płaciłam rachunki za tę powagę.
Powiedziała to lekko, ale palce zacisnęły się na papierze. Antoni nie próbował jej pocieszać ani tłumaczyć tamtych ludzi. Tylko podał jej młotek rękojeścią do przodu. Jego kciuk musnął jej dłoń. Krótki dotyk, nic, co można by opowiedzieć jako zdarzenie. A jednak przez resztę wieczoru czuła go pod skórą.
W czwartek skończyli pracę przy bramce. Blanka wyszła na alejkę z tabliczką, żeby sprawdzić ją z dystansu. Antoni został po drugiej stronie, przytrzymując otwarte skrzydło furtki. Zza ogrodzenia dochodził odgłos autobusu i czyjś pies ujadał na rowerzystę.
— Widać — oznajmiła. — Nawet jeśli nie masz okularów.
— Mam okulary.
— Właśnie dlatego sprawdzałam.
Kiedy zawróciła, Antoni nadal trzymał bramkę. Blanka zatrzymała się blisko niego, tak blisko, że poczuła zapach mydła i chłodnej herbaty. Oboje spojrzeli na jej rękę, zabrudzoną zieloną farbą, która spoczywała na jego rękawie.
— Zostawię ślad — powiedziała.
— Na koszuli?
— W ogóle.
Nie zdążyła rozstrzygnąć, czy to był żart. Antoni pochylił się powoli, dając jej czas, żeby się odsunęła. Nie zrobiła tego. Pocałował ją ostrożnie, jakby pytał jeszcze w trakcie, czy może zostać. Blanka odpowiedziała, chwytając palcami materiał jego rękawa. Smakował herbatą, a jego dłoń, kiedy dotknęła jej policzka, była ciepła mimo wieczornego chłodu.
Odsunęli się po chwili. Nie było w tym ani obietnicy, ani żądania.
— To było… — zaczęła.
— Dobre? — podsunął.
— Nie psuj tego pytaniem kontrolnym.
— Rozumiem.
Ale się uśmiechnął. Blanka też. Wróciła do domu z zapachem farby na palcach i świadomością, że chciałaby zobaczyć go następnego dnia. Nie mówiła sobie, co to znaczy. Tydzień znajomości nie dawał jeszcze żadnego prawa do nazw, których oboje mogliby później żałować.
W piątek po południu zadzwonił klient z pilnym zleceniem: zestaw ilustracji do kampanii, termin na sobotę, stawka, która wystarczyłaby na dwa miesiące czynszu pracowni i zaległą fakturę za materiały. Blanka patrzyła na kwotę na ekranie, aż cyfry przestały być tylko cyframi.
Wieczorem powiedziała Antoniemu, zanim zdążyli rozłożyć deski.
— Wiem, że obiecałam pomóc jutro. Dostałam zlecenie na sobotę. Muszę je wziąć. Mogę przyjść w niedzielę rano i dokończymy.
Antoni złożył kartkę z listą na pół. Nie odwrócił wzroku, ale jego twarz zamknęła się w sposób, który znała już z jego notatek: porządek wprowadzony po to, żeby nic się nie rozsypało.
— W niedzielę rano nie zdążymy sprawdzić wszystkich tabliczek i zamontować ich przed otwarciem.
— Wiem. Spróbuję zrobić dziś wieczorem tyle, ile się da.
— Nie prosiłbym cię, żebyś rezygnowała z pracy.
— Ale chciałbyś, żebym dotrzymała słowa.
— Chciałbym nie budować czegoś na obietnicach składanych ponad siły.
Przez chwilę słyszała tylko szelest liści. Nie podniósł głosu. Nie oskarżył jej. To powinno ułatwiać rozmowę, a jednak poczuła, jak wraca jej do gardła dawna odpowiedź: że zaraz coś przełoży, odwoła, udowodni, że potrafi być wygodna.
— Nie obiecywałam ponad siły — powiedziała. — Wtedy naprawdę myślałam, że dam radę.
— Wierzę ci. Ale dla mnie to nie zmienia tego, że jutro zostanę z pracą, której nie skończymy.
Blanka spojrzała na jego dłonie. Trzymał listę ostrożnie, bez zgniatania papieru. Przypomniała sobie jego opowieść o wszystkim, co musiał robić sam. Zrozumiała, dlaczego nie chciał po raz kolejny brać na siebie czyjejś części planu. I mimo to usłyszała coś innego: że może być blisko, jeśli najpierw przestanie żyć po swojemu.
— Nie chcę, żebyś mnie wyręczał — powiedziała. — Ale nie będę przepraszać za to, że muszę zarabiać.
— Nie proszę o przeprosiny.
— Wiem.
Odłożyła pędzel. Między nimi stała otwarta puszka farby; w jej powierzchni odbijał się skrawek nieba. Antoni nie próbował jej zatrzymać, a ona nie umiała poprosić, żeby to zrobił.
Wyszła przez tę samą bramkę, przy której dzień wcześniej ją pocałował. Zaskrzypiała za jej plecami. Na alejce ktoś przestawiał skrzynki, ciotka Irena wołała o pomoc przy stole, a Blanka szła przed siebie z telefonem w kieszeni i czuła, jak rozsypuje się coś, czemu nie zdążyła jeszcze nadać nazwy. Nie wiedziała, czy właśnie ochroniła swoje życie, czy zamknęła drzwi, które dopiero zaczynały się otwierać.
Blanka szła alejką, nie oglądając się za siebie. Dopiero przy furtce zorientowała się, że wciąż ściska telefon w dłoni. Na ekranie czekała wiadomość od klienta z potwierdzeniem zlecenia i zaliczką. Kwota była konkretna, potrzebna, nie do odrzucenia. Schowała telefon do kieszeni i ruszyła do domu.
W sobotę rano rozłożyła na stole brystol, farby i wydrukowane przez Antoniego nazwy. Pracowała szybko, ale nie bezmyślnie. Każda litera musiała być czytelna, każda krawędź zabezpieczona. Za oknem przejechał śmieciarz, potem sąsiadka z góry trzepnęła dywanem. Zwyczajny dzień, w którym trzeba było zarobić na czynsz i nie pomylić „szarej renety” z „szarą renetą z ogrodu pani Zosi”.
Przy drugiej tabliczce zatrzymała pędzel. Wróciło do niej zdanie Antoniego: nie chciał budować czegoś na obietnicach składanych ponad siły. Nie powiedział, że ma porzucić pracę. Nie powiedział, że jej czas jest mniej ważny. Powiedział, że jutro zostanie z pracą, której nie skończą.
Blanka odsunęła się od stołu. We wtorek, kiedy zapraszał ją do pomocy, wiedziała, że sobota może przynieść zlecenie. Mogła powiedzieć: Chcę tam być, ale nie wiem, czy dam radę. Zamiast tego obiecała cały dzień. Bo łatwiej było udawać, że jego zaproszenie jest tylko kolejnym zadaniem, niż przyznać, że czekała na niego i nie chciała zawieść go już na samym początku.
Farba zasychała na pędzlu. Blanka opłukała go pod kranem i wróciła do pracy.
Nie miała wpływu na sobotę w ogrodzie. Mogła za to zrobić to, na co się umówiła: skończyć swoje tabliczki i przyjść rano, nie z przeprosinami, które miały załatwić wszystko, lecz z gotowością do wspólnej decyzji.
W niedzielę po siódmej weszła do ROD „Odrodzenie” z tekturowym pudłem przyciśniętym do piersi. Powietrze pachniało mokrą trawą i kawą z termosów. Przy jabłoniach kilku działkowców mocowało tabliczki. Pani Jadzia stała na drabinie, a ciotka Irena trzymała ją za nogi.
— Dzień dobry — zawołała Blanka.
Pani Jadzia zeskoczyła z ostatniego szczebla.
— No, jesteś. Antoni uznał, że we dwie z ciotką nie damy rady, więc zebrał pół alejki do pomocy.
Blanka spojrzała dalej. Antoni stał przy najstarszej jabłoni z notatnikiem w ręku. Kiedy ją zobaczył, nie ruszył od razu. W jego twarzy pojawiła się ulga, a zaraz potem ostrożność. Żadnej pretensji, żadnego uśmiechu na pokaz. Tylko miejsce, w którym mogła stanąć, jeśli zechce.
— Przyniosłam gotowe — powiedziała, stawiając pudło na stole. — Które zdążymy bezpiecznie zawiesić przed otwarciem?
Antoni zajrzał do środka. Przesunął palcem po równych literach, nie dotykając świeżo zabezpieczonej farby.
— Te przy głównej alejce. Resztę możemy zrobić po południu albo innego dnia. Nie ma sensu spieszyć się z drabiną.
— Zgoda.
Wziął kilka tabliczek, a ona podała pozostałe pani Jadzi. Nikt nie czekał na wyjaśnienia. Ciotka od razu zaczęła ustawiać słoiki na stole, ktoś przyniósł młotek, ktoś inny szukał gwoździ. Blanka nie znała wszystkich zwyczajów, ale kiedy pani Jadzia poprosiła ją o przytrzymanie drabiny, stanęła na jej miejscu. Potem przyniosła wodę, poprawiła obrus i pomogła przenieść skrzynkę z jabłkami.
— Dziękuję, że wczoraj pomogliście — powiedziała, gdy grupa zbierała się przy stole. — I że nie uznaliście, że skoro mnie nie ma, to wszystko musi zaczekać.
— U nas każdy czasem znika — odparła ciotka Irena. — Ważne, żeby potem wrócić.
Blanka nie odpowiedziała. Przez chwilę patrzyła na zieloną plamę na kciuku, której nie zmyła nawet wczorajszą pracą. Potem podała Antoniemu tabliczkę z nazwą starej odmiany. Wziął ją ostrożnie, jakby farba wciąż była mokra.
Do południa ludzie zaczęli schodzić się na dzień otwarty. Dzieci zatrzymywały się przy drzewach, dorośli czytali opisy i pytali o różnice między odmianami. Antoni odpowiadał spokojnie, Blanka opowiadała o tym, dlaczego litery muszą być duże, kiedy czyta się je z alejki. Razem wyprostowali krzywo zawieszoną tabliczkę. Ich ramiona zetknęły się na moment. Żadne z nich się nie odsunęło.
Później, gdy ciotka odprowadziła grupę gości do altany, znaleźli się sami pod jabłonią. Nad nimi szumiały liście, a na trawie leżały pojedyncze płatki, spóźnione po chłodnej wiośnie.
— Nie mogę obiecać, że będę miała wolne soboty — powiedziała Blanka. — Czasem klient zadzwoni w piątek i będę musiała przyjąć pracę. Nie chcę udawać, że zarabianie jest dodatkiem, który mogę odłożyć, kiedy komuś trzeba pomóc.
Antoni skinął głową. Nie odwrócił się do tabliczek, choć przez chwilę jego wzrok szukał na nich czegoś do poprawienia.
— Rozumiem.
— Ale mogę uczciwie mówić, ile mam czasu. I dotrzymywać tego, na co naprawdę się zgodzę. Jeśli nie wiem, powiem, że nie wiem. Nie będę obiecywać całego dnia tylko po to, żeby nie przyznać, że zależy mi na tym, czy mnie zaprosisz.
Jego palce zacisnęły się na notesie.
— Zależy ci?
Blanka wypuściła powietrze. Serce biło jej szybciej niż wtedy, gdy przytrzymywała drabinę.
— Chcę cię zobaczyć po dniu otwartym. Nie dlatego, że potrzebuję miejsca na działkach. Tęskniłam za tobą przez jeden dzień, co jest dość niewygodne, biorąc pod uwagę, że znamy się od tygodnia.
Antoni spojrzał na nią uważnie. W cieniu jabłoni wydawał się mniej spięty niż wczoraj, ale nie mniej poważny.
— Zakochałem się w tobie podczas tamtej burzy — powiedział. — Nie w tabliczce. W tobie, kiedy weszłaś do altany przemoczona i powiedziałaś, że deszcz nie pytał o zgodę. Potem próbowałem robić wszystko tak, żeby nic mnie nie zaskoczyło. Jakbym mógł ułożyć plan, w którym nie da się już zostać z czymś samemu.
Blanka opuściła wzrok na jego dłonie. Trzymał notes, ale go nie otworzył.
— Nie chcę rezygnować z tego, że mogę na kimś polegać — dodał. — To nadal jest dla mnie ważne. Tylko… nie chcę, żeby mój sposób planowania stał się jedynym właściwym. Możemy się uczyć mówić sobie, co jest możliwe, zanim któreś z nas zacznie się bać?
— Możemy spróbować.
— To nie brzmi jak obietnica ponad siły.
— Nie. To brzmi jak coś, na co się zgadzam.
Antoni uśmiechnął się i wyciągnął rękę. Blanka położyła swoją na jego dłoni; zielona smuga z jej kciuka odbiła się na jego skórze. Tym razem nie próbowała jej zetrzeć.
Dzień otwarty przeciągnął się do popołudnia. Zostały okruchy ciasta na obrusie, puste kubki i kilka tabliczek, których nie zdążyli zawiesić. Kiedy ostatni goście wyszli, Blanka i Antoni zamknęli furtkę. Zamek zazgrzytał, a skrzydło osiadło na swoim miejscu.
— Jest niedaleko mała pierogarnia — powiedział Antoni. — Możemy zjeść coś, co nie wymaga planowania na trzy tygodnie.
— Czy to jest randka?
— Jeśli chcesz.
— Chcę.
Zostawili pudło z niedokończonymi tabliczkami w altanie. Jutro albo za tydzień — ustalą, kiedy obojgu będzie pasowało. Ruszyli w stronę przystanku, mijając rząd działkowych płotów i zapach rozgrzanej ziemi. Blanka wsunęła dłoń w jego dłoń. Nie musiała już udawać, że niczego nie potrzebuje. Nie musiał zgadywać, czy można na nią liczyć. Na razie wystarczyło, że szli obok siebie i oboje wiedzieli, dokąd.