Romans

Miejsce na niepewność

Po utracie pracy Florentyna wraca do Sandomierza i wpada na Oliwiera, chłopaka, który nigdy nie umiał zostać. Wspólny sad może dać im nowy początek — albo udowodnić, że nie każde uczucie wystarczy.

Miejsce na niepewność

Florentyna próbowała zatrzasnąć teczkę kolanem, zanim zsunęła się z siedzenia i wpadła pod nogi pasażerom. Pociąg szarpnął na rozjeździe, długopis potoczył się po podłodze, a na wierzch wysunął się plan mieszkania z jej odręcznymi uwagami: półka na książki, stół przy oknie, donice na balkonie. Na marginesie widniała data podpisania umowy kupna. Minęła trzy tygodnie temu.

Złapała teczkę, zanim zdążyła się rozchylić. W środku leżały harmonogram awansu, wstępna decyzja kredytowa i dokumenty, których nie potrafiła ani wykorzystać, ani wyrzucić. Jakby odłożone na dno mogły przeczekać zamknięcie krakowskiej pracowni, ostatnią wypłatę i rozmowę z właścicielem mieszkania, podczas której musiała powiedzieć, że jednak go nie kupi.

Przez okno migały sady, pola i przydrożne stacje. Florentyna poprawiła rękaw koszuli, podwinięty równo do łokcia, i sprawdziła telefon. Mama wysłała zdjęcie ciasta, tata pytał, czy zdąży na kolację. Odpisała, że ma kilka dni wolnego. To była prawda, jeśli nie liczyć tego, że wolne zaczęło się od telefonu, po którym jej przełożona rozpłakała się szybciej niż ona.

W Sandomierzu powietrze pachniało rozgrzanym brukiem i czymś zielonym, wilgotnym, co trzymało się cienia. Zostawiła torbę u rodziców, wysłuchała krótkiego wykładu mamy o tym, że jest za chuda, i wymknęła się, zanim padło pytanie: co teraz? Nie miała na nie odpowiedzi, którą dałoby się wypowiedzieć przy stole.

Do wąwozu Królowej Jadwigi zeszła od strony miasta. Od liceum przychodziła tu, kiedy potrzebowała usłyszeć własne myśli, a nie cudze rady. Ściany lessu wznosiły się po obu stronach ścieżki, korzenie drzew zwisały nad nią jak splątane palce. W cieniu było chłodniej; gdzieś wysoko zaszeleściły liście, a z ulicy dochodził przytłumiony pomruk samochodów.

Wiatr, ciepły i porywisty, wpadł między ściany wąwozu. Miodowa grzywka przykleiła jej się do ust. Florentyna odgarnęła ją zniecierpliwionym ruchem, a wtedy z teczki wysunęły się kartki. Jedna uderzyła ją w ramię, druga poszybowała w dół ścieżki.

— Zawsze mówiłem, że architektura krajobrazu polega głównie na gonieniu papierów.

Mężczyzna złapał kartkę tuż nad ziemią. Florentyna poznała go po głosie, zanim zdążyła unieść wzrok.

Oliwier Sikorski stał kilka kroków dalej, z papierem w dłoni i tym samym krzywym uśmiechem, którym kiedyś potrafił wyciągnąć ją z najgorszego nastroju. Miał na sobie jasną koszulę z podwiniętymi rękawami. Włosy, trochę dłuższe niż ostatnim razem, wiatr potargał mu na czoło.

— A ty zawsze pojawiasz się dokładnie wtedy, kiedy ktoś próbuje zachować resztki godności.

— To talent. W odróżnieniu od łapania kartek, czego właśnie dowiodłem.

Podał jej pierwszą. Drugą przycisnął dłonią do własnej piersi, bo wiatr znów szarpnął papierem. Florentyna parsknęła śmiechem, zanim zdążyła sobie przypomnieć, że nie widzieli się od miesięcy. Z jego ostatnich wiadomości pamiętała głównie zdjęcia z kolejnych podróży: rozmazany port, hotelowe śniadanie, podpis „ważne spotkanie z lokalnym pieczywem”. Zawsze żartował. Zawsze był gdzieś indziej.

Oliwier podniósł ostatnią kartkę. Jego wzrok przesunął się po wydrukowanej tabeli i zatrzymał na dacie.

— To już nieaktualne?

Uśmiech zniknął mu z twarzy. Florentyna wyciągnęła rękę, lecz przez chwilę nie oddał papieru. Nie czytał dalej. Nie musiał.

— Tak — powiedziała. — Nie kupuję mieszkania.

— A pracownia?

Zabrała mu kartkę.

— Zamknęli ją.

W wąwozie zaszeleściły liście. Z góry dobiegł czyjś śmiech, szybko oddalający się ku ulicy. Florentyna wcisnęła dokumenty do teczki i przytrzymała klapę, jakby wiatr wciąż próbował ją otworzyć.

— Nie powiedziałam jeszcze rodzicom — dodała. — Wróciłam na kilka dni, bo… — Urwała. Miała w zanadrzu kilka wersji, każda równie niewiarygodna. — Bo wstydzę się wracać bez planu.

Oliwier nie odpowiedział od razu. To było w nim nowe albo przynajmniej rzadkie: pozwolił ciszy zostać, nie zasłonił jej dowcipem.

— Mój ojciec chce sprzedać sad — powiedział w końcu. — Ten przy wąwozie. Już rozmawia z ludźmi z miasta.

Florentyna spojrzała na niego uważniej.

— A ty?

— Chcę zaproponować rodzinie dzierżawę. Zamiast sprzedaży. — Przesunął kciukiem po szwie rękawa. — Tylko że nie mam pojęcia, jak to zrobić, żeby nie brzmiało jak pomysł człowieka, który tydzień temu wrócił z Gdańska, a miesiąc temu był przekonany, że przeniesie się do Portugalii.

— Byłeś przekonany?

— Przez jakieś trzy dni. Potem odkryłem, że nie wiem, jak się tam rozlicza za internet.

Znajomy żart, lecz w jego głosie nie było już lekkości. Florentyna dostrzegła zmęczenie przy kącikach oczu. Oliwier patrzył na nią tak, jakby tym razem nie zamierzał uciec w opowieść o następnym miejscu.

— W niedzielę mam rozmawiać z rodziną — ciągnął. — Chciałbym wcześniej pokazać komuś teren. Sprawdzić, czy da się tam zrobić coś sensownego. Wiem, że to nie jest najlepszy moment, ale… ty umiesz zobaczyć, co można ocalić.

Florentyna wypuściła powietrze nosem.

— Mówisz tak, jakbyś prosił mnie o jedną opinię, a nie o ratowanie rodzinnego sadu.

— Proszę o jednorazową pomoc. Bez ratowania czegokolwiek. Chyba że sama uznasz, że warto.

W głowie przemknęła jej scena sprzed lat: oni dwoje, licealiści, siedzący na skrzyni w sadzie i szkicujący na odwrocie zeszytu miejsce, w którym miały się odbywać koncerty, targi i letnie pokazy filmów. Oliwier dopisywał niemożliwe pomysły, a ona rysowała ścieżki, jakby wystarczyło poprowadzić je dość starannie, by świat nie rozpadł się na zakręcie.

— Nadal masz te nasze projekty? — zapytała.

— Oczywiście. Ktoś musi przechowywać dowody, że w wieku siedemnastu lat chcieliśmy zbudować scenę na drzewie.

— Nie na drzewie. Między drzewami.

— Różnica, która uratowałaby nas przed kontrolą budowlaną.

Śmiali się oboje. I wtedy Florentyna, nie rozumiejąc jeszcze, co ją do tego popycha, zrobiła krok bliżej. Może to wspomnienie, może jego poważna twarz, może nagłe poczucie, że wśród wszystkich rzeczy, które jej się rozsypały, on wciąż stoi na wyciągnięcie ręki. Uniosła się na palcach i pocałowała go.

To trwało krótko. Wystarczająco długo, żeby poczuła ciepło jego ust i zaskoczenie, z jakim zesztywniał, zanim odpowiedział. Potem odsunęli się niemal równocześnie.

— Florentyna…

— Wiem.

Nie wiedziała. Właśnie dlatego nie potrafiła spojrzeć mu w oczy.

— Jutro rano? — zapytał Oliwier po chwili. — Sad. Tylko obejrzymy teren.

Mogła powiedzieć, że nie. Mogła wrócić do domu i udawać, że ten pocałunek był pomyłką, którą da się zamknąć w teczce między nieaktualnymi dokumentami. Zamiast tego skinęła głową.

— O ósmej.


Następnego ranka przyszła pięć minut przed czasem. Oliwier już czekał przy bramie sadu; w dłoni trzymał termos, a pod pachą zwiniętą mapę. Żadne z nich nie wspomniało o pocałunku. Żadne nie udawało, że do niego nie doszło.

— Kawa? — zapytał.

Florentyna przyjęła kubek. Ich palce zetknęły się na uchu. Za bramą, między drzewami, wisiała rosa, a na końcu ścieżki czekał sad, który ktoś chciał sprzedać i którego żadne z nich nie umiało jeszcze zostawić w spokoju.

Kawa była mocna i gorąca. Florentyna trzymała kubek obiema dłońmi, kiedy Oliwier rozwiązywał bramę. Zawias zapiszczał, a rosa zmoczyła jej buty, zanim zdążyli dojść do pierwszych drzew.

We wtorek obejrzeli sad od strony wąwozu. Część jabłoni miała suche konary, ale stare grusze w głębi wciąż wypuszczały zdrowe pędy. Florentyna robiła zdjęcia, notowała odmiany i zaznaczała na mapie miejsca, gdzie woda po deszczu stała najdłużej. Oliwier nie próbował jej poganiać ani podsuwać gotowych odpowiedzi. Kiedy się mylił, przyjmował to z miną człowieka, który właśnie dowiedział się czegoś nieprzyjemnego, ale użytecznego.

— Te dwie jabłonie można jeszcze prowadzić — powiedziała, wskazując pęknięcie w korze. — Ale nie zakładaj, że w przyszłym roku dadzą tyle, żeby opłacić czynsz.

— Nie zakładam. Zakładam, że jeśli będę patrzył na nie wystarczająco wymownie, same zrozumieją powagę sytuacji.

— To może być twój najlepszy argument w rozmowie z ojcem.

— W takim razie przećwiczę go przed lustrem.

Roześmiała się. Oliwier spojrzał na nią, jakby ten dźwięk był czymś, na co czekał, lecz nie chciał o to prosić. Odwróciła wzrok pierwsza i zapisała coś na marginesie mapy.

W środę sprawdzali dojazd i ogrodzenie. Droga od szosy była wąska, po deszczu rozjeżdżona, a przy bramie nie dałoby się zawrócić większym samochodem. Oliwier znał każdego, kto mieszkał w okolicy, i niemal przy każdym domu miał jakąś historię. Przy jednym przystanął, żeby porozmawiać z panią Krystyną, która od lat zbierała tu owoce na przetwory. Zapytał, czy ona i inni sąsiedzi chcieliby w przyszłości pomagać przy zbiorach, tym razem legalnie i za ustaloną stawkę.

— Nie obiecuję — powiedziała kobieta, mrużąc oczy od słońca. — Ale jak będziecie wiedzieć, co, kiedy i za ile, to można rozmawiać.

Oliwier zanotował jej numer. Potem jeszcze dwa. Nie brzmiał już jak chłopak opowiadający o festiwalu, który urządzi, jeśli tylko znajdzie scenę. Zadawał konkretne pytania, a gdy nie znał odpowiedzi, nie udawał, że ją zna.

W czwartek siedzieli na skrzynkach przy starej szopie, z kanapkami kupionymi w sklepie na rynku i rozłożonymi na kolanach notatkami. Florentyna właśnie policzyła koszt naprawy ogrodzenia, kiedy Oliwier zamknął swój notes.

— Zrobimy przerwę?

— Za chwilę.

— To powiedziałaś też dwie godziny temu.

Nie postawił przed nią talerza ani nie przypomniał, że musi jeść. Zapytał. To drobne rozróżnienie sprawiło, że spojrzała na niego dłużej, niż wymagała odpowiedź.

— Dobrze. Pięć minut.

— Mogę zaoferować siedem. Jestem hojny, kiedy mam kanapki.

Podzielił swoją na pół. Ich palce musnęły się przy papierowej serwetce. Florentyna poczuła ten dotyk jeszcze wtedy, gdy patrzyła na sad, na listki drżące w lekkim wietrze.

— Zawsze udajesz, że nic cię nie obchodzi — powiedziała. — Zwłaszcza kiedy najbardziej ci zależy.

Uśmiech zniknął mu z twarzy. Przez chwilę obracał w palcach skrawek papieru.

— Przez lata mogłem sobie pozwolić, żeby niczego nie kończyć. Żyłem z pieniędzy rodziny. Zaczynałem kursy, pracę, pomysły. Kiedy robiło się trudno, miałem dokąd wrócić i zawsze znajdował się ktoś, kto mówił, że nic się nie stało. — Spojrzał w stronę drzew. — Mój ojciec przestał wierzyć, że tym razem zostanę, zanim ja sam zacząłem.

Florentyna chciała powiedzieć, że to się zmienia. Że widzi, jak się zmienia. Zamiast tego przykryła jego dłoń swoją, krótko, bez pewności, czy wolno jej zostać.

— Po zamknięciu pracowni najbardziej boli mnie nie mieszkanie — powiedziała. — Tylko to, że nie mam już czego opowiadać. Żadnego awansu, żadnego planu, który się udał. Jakby bez tych rzeczy nie było mnie w środku.

Oliwier odwrócił rękę i na moment splotły się ich palce. Nie powiedział, że to nieprawda. Była mu za to wdzięczna.

W piątek rano zadzwoniła do Florentyny dawna koleżanka z pracowni. W Krakowie zwalniało się miejsce w zespole projektowym; nie awans, nie to samo stanowisko, ale etat i przyzwoite warunki. Odpowiedzi chcieli do poniedziałku.

Po rozmowie długo trzymała telefon w dłoni. Oliwier zobaczył jej twarz i nie zapytał, czy może jej towarzyszyć. Poczekał, aż sama opowie.

— To dobra wiadomość — powiedział.

— Tak.

— I trudna.

— Też tak.

Nie zaproponował, żeby została. Nie udawał, że Sandomierz nagle może dać jej to, czego szukała w Krakowie. Tego wieczoru siedzieli nad kosztami dzierżawy, a Florentyna coraz wyraźniej widziała, że Oliwier potrzebuje czegoś więcej niż jej uwag na marginesie.

— Mogę ci powiedzieć, gdzie widzę ryzyko — odezwała się. — Mogę przejrzeć to, co przygotujesz. Ale nie zrobię za ciebie pełnego projektu, bez umowy i bez wynagrodzenia.

Oliwier nie odsunął się, choć przez sekundę wyglądał, jakby dostał cios.

— Masz rację. Nie chcę, żebyś robiła się niewidzialna, bo ja nie umiem poprosić o pomoc we właściwy sposób.

W sobotę przyszedł do sadu z własnym kosztorysem i planem finansowania pierwszych miesięcy. Rozpisał wydatki, wpisał do tabeli swoje oszczędności, przewidywany przychód ze zbiorów i koszty napraw. Kilka liczb wyglądało zbyt optymistycznie. Florentyna wskazała je bez litości; on poprawił.

Po południu wrócił ze spotkania z ojcem. Stał przy bramie, trzymając mapę pod pachą. Nie było już w nim nic z człowieka, który potrafił zamienić porażkę w anegdotę.

— Odrzucił propozycję — powiedział. — Czynsz musiałby być prawie taki, jak to, co dostaną za sprzedaż. I chce dowodu, że wytrwam dłużej niż jeden sezon.

Florentyna ścisnęła pasek torby.

— A ty co mu odpowiedziałeś?

— Że nie mam takiego dowodu. Mogę mu pokazać liczby i to, co zrobię w tym roku. Nie mogę zagwarantować, że za rok wszystko będzie działać. — Zrobił krótką pauzę. — Nie wiem, czy zatrzymam sad. Nie wiem nawet, jak będę zarabiał za rok.

Nie prosił, żeby została. Nie poprosił jej o ratunek ani o kolejną wersję planu. Ta uczciwość zabolała bardziej, niż gdyby próbował ją przekonać.

— Ja nie umiem dziś wejść w związek, w którym znowu będę układać przyszłość za dwoje — powiedziała. — Już raz pomyliłam plan z gwarancją. Nie chcę być osobą, która buduje coś sama, a potem czeka, aż ktoś zdecyduje, czy zostaje.

Oliwier skinął głową. Przez chwilę patrzyli na siebie bez osłony żartu, bez mapy i tabeli, bez dawnej swobody, która zawsze pozwalała im udawać, że nic nie jest ostateczne.

— Rozumiem — powiedział.

Chciała, żeby powiedział coś jeszcze. Żeby ją zatrzymał albo obiecał, że tym razem będzie inaczej. Ale nie mogła prosić o obietnicę, której sama nie umiałaby przyjąć.

Oliwier odłożył mapę na skrzynkę. Florentyna cofnęła rękę, choć wcześniej nawet nie zauważyła, że trzymała ją na jego rękawie. Między nimi został zapach wilgotnej ziemi i krótki odcinek ścieżki do bramy.

— W poniedziałek muszę odpowiedzieć Krakowowi — powiedziała.

— Wiem.

Ruszyła pierwsza. Nie obejrzała się, dopóki nie usłyszała za sobą skrzypnięcia bramy. Wtedy sad był już pusty, a w teczce, obok planów, które nie miały dokąd prowadzić, leżała oferta pracy, na którą powinna była się cieszyć.


W domu rodziców Florentyna położyła teczkę na stole, między miską z jabłkami a niedzielnym sernikiem. Nie zdjęła płaszcza. Mama właśnie wycierała ręce w ściereczkę, tata odsuwał krzesło, żeby zrobić jej miejsce.

— Dostałam pracę w Krakowie — powiedziała.

Matka uśmiechnęła się z ulgą, ale uśmiech przygasł, kiedy Florentyna nie odwzajemniła go od razu.

— Tę, o której wspominałaś?

— Tak. Odpowiem dzisiaj. Przyjmę ją.

Tata skinął głową, jakby tę część rozumiał. Potem spojrzał na teczkę.

Florentyna usiadła. Wyjęła z niej decyzję kredytową, harmonogram awansu i plan mieszkania z dopiskiem o półce na książki i donicach na balkonie. Rozłożyła dokumenty na obrusie. Przez chwilę patrzyła na datę umowy, którą miała podpisać trzy tygodnie temu.

— Zamknęli pracownię — powiedziała. — Nie mam awansu. Nie kupię mieszkania. Wtedy, kiedy dzwoniłam, nie umiałam wam tego powiedzieć. Mówiłam o kilku dniach wolnego, bo łatwiej było udawać, że wszystko jest tymczasowe.

Mama usiadła naprzeciwko. Nie zapytała, dlaczego Florentyna nie powiedziała wcześniej. Przesunęła tylko talerz z ciastem, żeby zrobić miejsce papierom.

— Bałam się, że wróciłam z niczym — dodała.

— Wróciłaś do domu — powiedział tata.

Nie brzmiało to jak pocieszenie przygotowane zawczasu. Po prostu położył dłoń obok jej teczki. Florentyna wzięła telefon i napisała do dawnej koleżanki: „Przyjmuję ofertę. Daj znać, co mam podpisać i kiedy zaczynam”.

Gdy nacisnęła „wyślij”, nie poczuła triumfu. Tylko zmęczenie, które wreszcie nie musiało udawać czegoś innego.


Oliwier pojechał do rodziców sam. Kiedy wyszedł, słońce stało już nisko i oświetlało sad płasko, wydobywając z trawy nierówności, których wcześniej nie zauważał. W torbie miał dokumenty, kosztorys i pieniądze odłożone na naprawę samochodu. Zostawił je na stole w kuchni, kiedy ojciec zapytał, skąd zamierza wziąć czynsz.

— Z oszczędności. Za pierwsze miesiące mogę zapłacić od razu.

— A potem?

— Sam będę prowadził rachunki. I prace sezonowe. Nie zakładam, że sad zarobi od razu tyle, żeby pokryć wszystko. Mam plan na zbiory, rozmowy z ludźmi z okolicy i rozpisane koszty. Jeśli się pomyliłem, poprawię liczby, nie będę udawał, że ich nie ma.

Ojciec długo przeglądał kartki. Matka siedziała przy oknie, z rękami złożonymi na kolanach. Nikt nie pochwalił Oliwiera za to, że wreszcie dorósł. Nie tego potrzebował.

Uzgodnili roczną dzierżawę, skromniejszą niż jego pierwsza propozycja. Czynsz miał być płacony terminowo, co miesiąc. Jeśli się spóźni, wrócą do rozmowy o sprzedaży. Rodzina nie obiecała, że za rok sad zostanie jego. Odłożyła decyzję. To było wszystko.

Oliwier podpisał ustalenia i wpłacił pieniądze. W drodze do domu nie poczuł, że coś wygrał. Czuł tylko ciężar kwoty, którą właśnie oddał, i jasność, z jaką po raz pierwszy wiedział, co będzie robił rano.


Wieczorem Florentyna przyszła do sadu. Miała w ręku metalową miarkę, którą pożyczyła od Oliwiera, żeby sprawdzić szerokość bramy. Rękawy koszuli znów były podwinięte do łokci. Przy bramie zatrzymała się na moment; zawias jęknął, gdy weszła.

Oliwier pracował przy stole w szopie. Przed nim leżały podpisane ustalenia, kalkulator i kubek z zimną herbatą. Kiedy ją zobaczył, wstał, ale nie podszedł od razu.

— Oddaję — powiedziała, podnosząc miarkę. — I chciałam zamknąć ten tydzień bez niedomówień.

— Dobrze.

Przyjęła od niego kartki, które podał jej bez komentarza. Podpisy były czytelne, daty wpisane, warunki konkretne. Przesunęła wzrokiem po kwocie czynszu i zatrzymała się na jego podpisie.

— Zgodziła się rodzina?

— Na rok. Jeśli będę płacił na czas. Sprzedaż nie zniknęła z rozmowy. Po prostu nie wydarzy się w tym sezonie.

— To dużo.

— To rok. I rachunki. — Przesunął palcem po brzegu papieru. — Nie pokazuję ci tego, żebyś uznała, że powinnaś zostać.

Florentyna odłożyła dokumenty na stół.

— Dobrze.

— Kocham cię — powiedział. Bez przygotowanego uśmiechu, bez żartu, którym mógłby wycofać te słowa, gdyby przestraszył się jej odpowiedzi. — Nie mówię tego po to, żebyś wzięła na siebie mój sad. Ani dlatego, że mam teraz podpis na kartce. Jeśli ten rok okaże się porażką, to będzie moja decyzja i moja odpowiedzialność. Nie zrobię z ciebie osoby, która ma naprawić mój wybór.

Florentyna zacisnęła palce na metalowej miarce. Zimny brzeg wbił jej się lekko w skórę.

— Bałam się, że znowu wszystko zostanie na mnie — powiedziała. — Że ja będę planować, liczyć, przewidywać, a ty w którymś momencie uznasz, że jednak chcesz gdzie indziej. Ale to nie było wszystko. Bałam się też, że wybiorę życie, którego nie da się rozpisać wcześniej. Takie, w którym coś może się nie udać, choć zrobię wszystko dobrze.

Oliwier nie wszedł jej w słowo.

— W Krakowie zaczynam nową pracę — ciągnęła. — Nie tę, którą straciłam. Nie jest awansem i nie daje mi mieszkania z planu. Ale chcę ją przyjąć. Chcę tam pojechać i nie udawać, że to tylko tymczasowy przystanek, bo nie wiem jeszcze, co będzie dalej.

— Rozumiem.

— A z tobą chcę się spotykać jako twoja partnerka. Nie jako autorka twojego planu. Nie obiecuję, że będę tu co weekend ani że odległość okaże się łatwa. Chcę spróbować, jeśli ty też tego chcesz.

— Chcę — odpowiedział. — I będę pytał, zamiast zakładać, że już wiem, czego potrzebujesz.

Nie było w tym wielkiej obietnicy. Była propozycja, którą można było sprawdzać w zwyczajnych dniach.

Florentyna wyciągnęła rękę. Oliwier objął jej palce ostrożnie, dając jej czas, żeby się cofnęła. Nie cofnęła się. Pocałował ją dopiero wtedy, gdy uniosła twarz. Tym razem żadne z nich nie zesztywniało z zaskoczenia. Jego dłoń spoczęła na jej karku, ciepła i pewna; jej palce zaczepiły się o rękaw jego koszuli.

Kiedy się odsunęli, w szopie pachniało papierem, kurzem i jabłkami zebranymi w skrzynce przy ścianie. Zwyczajnie. Dobrze.

— W przyszły weekend — powiedziała Florentyna. — Pierwsza randka. Nie spotkanie w sprawie ogrodzenia ani konsultacja kosztorysu.

— Znam miejsce w Sandomierzu, gdzie podają kawę bez formularza zgłoszeniowego.

— Brzmi podejrzanie.

— Sprawdzimy.

Przy bramie Oliwier wyciągnął z kieszeni mały kalendarz i długopis.

— Mam wpisać cię do kalendarza?

Florentyna wzięła długopis. Otworzyła kalendarz na przyszły weekend. Na stronie nie było nic poza pustymi kratkami i cienką linią oddzielającą sobotę od niedzieli. Nie wpisała miejsca ani planu, nie dopisała, ile będzie trwała randka ani co zrobią, jeśli zacznie padać.

Zapisała tylko godzinę.

Oddała mu długopis. Potem wsunęła dłonie do kieszeni, a rękawy jej koszuli pozostały podwinięte. Za bramą czekała droga do miasta. Za tydzień miała wrócić do Krakowa, do nowej pracy i rzeczy, których jeszcze nie znała. Oliwier został w sadzie z roczną umową i odpowiedzialnością, której nie dało się przenieść na nikogo innego.

Żadne z nich nie wiedziało, jak potoczy się następny rok. Tym razem nie próbowali udawać, że wiedzą.

Po drugiej stronie kurtyny
Poza kadrem
Nic na kredyt