Thriller

Pod linią wody

Gdy strzały rozrywają spokój zakopiańskiego basenu, młoda techniczka zostaje uwięziona z uzbrojonym, rannym nieznajomym. Za drzwiami czekają policja, panika i sekret, który może kosztować życie wszystkich.

Pod linią wody

Klucz przeskoczył w zamku zaworu dopiero za trzecim razem. Halina docisnęła go barkiem, aż metal puścił z krótkim trzaskiem, a wskazówka manometru drgnęła i wróciła na zielone pole.

– No już – powiedziała do pompy.

Podłoga odpowiedziała równym, głuchym drżeniem. Czuła je w podeszwach, potem w kolanach, wreszcie pod kością za prawym okiem. Migrena rozkręcała się od południa; teraz każdy skok wskazówki miał własny, ostry puls. W ciasnym pomieszczeniu pod basenem pachniało mokrym betonem, chlorem i nagrzaną gumą. Z kratki wentylacyjnej napływało powietrze z zewnątrz – ciepłe, suche, z pyłem, który halny wciskał w Zakopane między domy i na parking.

Halina odłożyła klucz na metalową półkę. Miała dwadzieścia sześć lat i od trzech tygodni podpisywała się pod protokołami, których wcześniej nawet nie mogła zatwierdzać. Na pokrywie szafy rozdzielczej leżał jej nowy identyfikator, jeszcze bez rysy. Przesunęła palcem po jego krawędzi, jakby chciała sprawdzić, czy naprawdę do niej należy, po czym sprawdziła poziom chloru na wyświetlaczu.

Wszystko mieściło się w normie.

Nad jej głową basen pracował swoim popołudniowym rytmem: chlupot, gwizdek ratownika, dziecięcy krzyk odbity od płytek. Raz na jakiś czas przez rurę przechodził ciężki łoskot, gdy ktoś wskakiwał do wody. Halina wpisała odczyt do zeszytu i otarła pot z karku. W tym miejscu zawsze było cieplej, niż wskazywał termometr. Powietrze stało, a wentylator kręcił się bez przekonania.

Z głośnika przy drzwiach dobiegł szum, potem urwany głos ratownika:

– Halina, słyszysz?

Wcisnęła przycisk.

– Słyszę. Co jest?

Zamiast odpowiedzi dobiegł metaliczny trzask. Potem ktoś krzyknął. Nie basenowym głosem, nie tym, którym dzieci wołały o ręcznik albo zgubiony klapek. Halina odsunęła się od rozdzielni. Z góry nadeszły dwa suche huki, tak blisko siebie, że przez ułamek sekundy wzięła je za wystrzały z petard.

Trzeci rozległ się po chwili.

Pompy nie zmieniły tonu. Wciąż drżały w podłodze, jakby nic się nie stało.

Halina podeszła do drzwi i przyłożyła ucho do blachy. Ktoś przebiegł po korytarzu. Rozległ się kolejny krzyk, a potem dźwięk, który znała z parkingu: pisk opon na rozgrzanym asfalcie.

Wcisnęła przycisk domofonu.

– Zamknijcie przejście na zaplecze. Natychmiast. Nikt z hali nie ma tu schodzić.

– Co się dzieje? – zapytała kobieta z recepcji.

– Zamknij drzwi, Anka. I każ wszystkim odejść od okien.

Halina przełączyła kanał na dyżurkę ratowników.

– Ewakuować halę. Nie przez wejście od parkingu. Wyjściem przy szatniach, spokojnie, bez biegania. Zbierzcie dzieci w brodziku. Zadzwońcie na policję.

– Ty dzwoń – powiedziała Anka. Głos miała cienki i zbyt bliski mikrofonu.

Halina już wybierała 112. Palec ześlizgnął jej się z ekranu. Spróbowała ponownie, podała adres basenu miejskiego i powiedziała, że na parkingu są strzały. Dyspozytorka dopytała, czy widziała broń. Halina odpowiedziała, że nie. Zapytała, czy ktoś jest ranny. Z góry dobiegł hałas przesuwanych krzeseł, a potem stłumiony płacz dziecka.

– Nie wiem – odpowiedziała. – Proszę wysłać patrol.

– Proszę nie wychodzić z budynku. Policja została już powiadomiona.

Halina spojrzała na drzwi. Zasunęła rygiel i obróciła klucz. Nie miała pojęcia, czy blacha wytrzyma, jeśli ktoś naprawdę zechce wejść. Oparła się na moment o szafę. W ustach poczuła metaliczny smak, taki jak zawsze przy migrenie.

Wtedy klamka szarpnęła się w dół.

Halina cofnęła się, a dłoń sama zacisnęła na kluczu francuskim. Klamka podskoczyła drugi raz. Coś uderzyło w drzwi, nie mocno, raczej ramieniem. Rygiel trzasnął, zamek obrócił się od zewnątrz i do pomieszczenia wpadł mężczyzna.

Zatrzymał się na jednym kolanie. Jedną rękę przyciskał do ramienia. Między palcami przeciekała krew, ciemna i lepka, spływająca po mankiecie kurtki. Był blady, ale nie wyglądał na zaskoczonego widokiem Haliny. Złapał powietrze, obejrzał się przez ramię i kopnął drzwi, żeby je zamknąć.

– Zarygluj – powiedział.

– Kim pan jest?

– Zarygluj, do cholery.

Halina nie ruszyła się. Mężczyzna spróbował wstać, zachwiał się i przytrzymał krawędzi stołu. Krew kapnęła na beton.

– Dorian – powiedział. – Dorian Jakubowski. Nie będę pani… nic robił. Tylko zamknij.

Halina nacisnęła przycisk domofonu, lecz żadna z pracownic się nie odezwała. Na górze znowu coś huknęło, tym razem dalej. Mężczyzna patrzył na nią, a potem na telefon w jej dłoni.

– Już zadzwoniłaś?

– Na 112.

Przymknął oczy. Przez chwilę oddychał z otwartymi ustami, cicho, jak ktoś, kto usiłuje nie zwymiotować.

– Ludzie Maksa Bednarczyka są na parkingu – powiedział. – Przyszli po pieniądze. Są schowane tutaj.

– Jakie pieniądze?

– Nie ma czasu.

Halina cofnęła się o krok. Na ścianie za nim wisiała rozpiska dyżurów w przezroczystej koszulce. Nazwiska, godziny, dwa odręczne dopiski. W rogu kartki ktoś przypiął żółty magnes z logo basenu. Dorian spojrzał w jej stronę, ale zaraz odwrócił głowę, jakby wypatrywał wyjścia.

– Lucyna jeszcze jest w budynku? – zapytał.

Halina zesztywniała.

Nie powiedziała mu o Lucynie. Nie zdążyła wymienić żadnego pracownika. Przez moment słyszała tylko pompy i własny oddech, zbyt szybki, zbyt głośny.

– Kierowniczka? – zapytała w końcu. – Nie wiem. Powinna być na górze.

Dorian przyjął tę odpowiedź skinieniem, jakby potwierdziła coś, co już wiedział.

Halina uznała, że musiał tu wcześniej bywać. W Zakopanem ludzie znali ludzi; dostawcy, ratownicy, konserwatorzy, ci, którzy przychodzili po zamknięciu i nie stawali w kolejce do kasy. Nie musiał znać Lucyny osobiście. Mógł po prostu wiedzieć, kto tu pracuje.

Telefon nadal trzymała przy uchu. Dyspozytorka pytała, czy napastnik jest w budynku.

Dorian usłyszał jej głos. Spojrzał na ekran, potem na Halinę.

– Odłóż.

– Policja jedzie.

– Nie odpowiadaj im.

Z zewnątrz ktoś szarpnął za drzwi techniczne. Rygiel zadrżał, a na półce podskoczyły klucze. Halina wzięła wdech, żeby krzyknąć, lecz Dorian wyciągnął pistolet. Lufa zatrzymała się na wysokości jej piersi.

– Ani słowa – powiedział. – I odłóż ten telefon.

Klamka wróciła na miejsce. Dorian nie opuścił pistoletu.

Halina trzymała telefon przy uchu, ekranem do siebie. Z głośnika dobiegł głos dyspozytorki, urwany przez szum pomp. Mężczyzna patrzył na nią bez mrugania. Krew z jego rękawa kapała na beton, ale nie próbował zatamować rany.

– Proszę powiedzieć, ilu jest napastników – mówiła dyspozytorka. – Czy sprawca ma broń?

Dorian poruszył lufą o kilka centymetrów.

– Nie wiem – powiedziała Halina. – Nie widziałam.

Podeszła do pompy, niby żeby sprawdzić manometr. Drżenie podłogi zagłuszało jej głos. Przycisnęła telefon do policzka i odwróciła się do ściany.

– Pompownia P trzy. Poziom minus jeden, zaplecze basenu. Dorian Jakubowski. Ma pistolet.

Z drugiej strony zapadła krótka cisza. Potem dyspozytorka powtórzyła coś, czego Halina nie dosłyszała. Spuściła wzrok na wskazówkę. Stała w zielonym polu.

– O czym rozmawiałaś? – zapytał Dorian.

– Pytali, czy widziałam broń.

Nie wyglądał na przekonanego. Podszedł do drzwi i nasłuchiwał. Zza blachy dochodziły odległe głosy, trzask krótkofalówki, potem długie, przeciągłe nawoływanie policjanta. Na górze ktoś płakał. Ktoś inny kazał mu iść dalej.

Minęło kilka minut. Z głośnika przy drzwiach odezwała się Anka; jej głos był zachrypnięty.

– Halina, patrol jest przy wejściu od szatni. Wyprowadzają ludzi. Pytają, czy mogą wejść na zaplecze.

Dorian spojrzał na nią.

– Powiedz, że nie.

– Nie wiem, ilu jest w środku – powiedziała Halina do mikrofonu. – Nie otwierajcie przejścia. Są uzbrojeni.

– Dobrze – odparła Anka. – Mówią, że nie wejdą, dopóki nie będą wiedzieli, gdzie są wszyscy. Każą zostać w pomieszczeniu.

Krótkofalówka zatrzeszczała. Policjant powtórzył polecenie, tym razem głośniej, jakby miał nadzieję, że głośność zastąpi wyjaśnienie. Nikt nie obiecywał, że zaraz przyjdą. Na korytarzu mogło być kilku ludzi z bronią, a patrol miał przed sobą pełną halę, dzieci w mokrych strojach i wyjście, przy którym zbierali się rodzice.

Dorian odsunął się od drzwi.

– Musisz otworzyć przejście do biur.

– Nie.

– Tam jest skrytka.

– Żeby wyjść z budynku, nie potrzebujesz biur. Jest korytarz techniczny i wyjście przy kotłowni.

– Tam jest policja.

– Wszędzie może być policja.

Pistolet poruszył się w jej stronę. Dorian przycisnął ranę do boku, skrzywił się i od razu schował grymas.

– Nie rób ze mnie głupca. Otwórz.

– Nie ma żadnej skrytki.

Przez moment patrzyli na siebie w milczeniu. Potem z korytarza dobiegł tupot. Ktoś krzyknął: „Ręce!”. Rozległ się pojedynczy huk, ostry i bliski. Halina skuliła ramiona. Dorian odwrócił się ku drzwiom. Drugi strzał padł niemal od razu, a po nim rozległa się seria krótkich komend. Pompy zagłuszyły część odgłosów, lecz nie ten dźwięk, kiedy coś ciężkiego uderzyło o podłogę.

Halina ruszyła do drzwi.

– Stój.

– Ktoś jest ranny.

– Nie twoja sprawa.

– To mój korytarz.

Nie wiedziała, skąd wzięła się ta odpowiedź. Może z odruchu. Może z tego, że trzy tygodnie temu dostała klucze i zaczęła mylić odpowiedzialność z władzą. Dorian chwycił ją za rękaw, lecz musiał puścić, bo ręka z raną zadrżała. Halina otworzyła drzwi na szerokość dłoni.

– Na podłogę! – wrzasnął ktoś z korytarza.

Uniósłszy ręce, wyszła na próg. Policjant stał przy rozwidleniu, za betonowym narożnikiem. Dalej leżał mężczyzna w ciemnej kurtce. Twarz miał przyciśniętą do posadzki, ręce skuto mu za plecami. Obok, na ścianie, rozsypały się kawałki plastikowej obudowy lampy. Z jego ramienia sączyła się krew. Drugi policjant osłaniał korytarz, broń trzymał oburącz.

– Medycy tędy – powiedziała Halina. – Przez drzwi po lewej, potem do pompowni. Tam jest ranny.

– Zostań na miejscu! – odpowiedział policjant.

Przybiegł ratownik z torbą, za nim drugi. Halina wskazała drogę, nie ruszając się z progu. Wtedy zobaczyła telefon przy nodze zatrzymanego. Ekran świecił. Na zdjęciu była rozpiska dyżurów z zaplecza: nazwiska, godziny, dopiski niebieskim długopisem. Przy nazwisku Lucyny Pawłowskiej zaznaczono grubą kreską zmianę kończącą się o osiemnastej.

Halina znała tę kartkę. Wisiała za szybą w biurze, obok kalendarza dostaw. Ktoś musiał ją sfotografować z bliska. Na ekranie było widać nawet zagięty róg i żółty magnes z logo basenu.

Przypomniała sobie, że Lucyna wychodziła w ciągu dnia dwa razy na parking. Raz rozmawiała przez telefon, odwrócona plecami do wejścia. Drugi raz wróciła z papierową torbą z piekarni. Nic w tym nie było. Teraz Halina widziała w tych ruchach umówione spotkania, przekazany termin, pieniądze, których nie potrafiła znaleźć.

Policjant cofnął ją do pomieszczenia i zatrzasnął drzwi. Dorian stał przy szafie rozdzielczej. Pistolet miał opuszczony, lecz nadal trzymał go w dłoni.

– Złapali go – powiedziała Halina. – Tego z korytarza.

– Którego?

– Maksa Bednarczyka. Tak powiedziałeś.

Dorian nie zapytał, czy znaleźli przy nim pieniądze. Nie spytał, którędy przyjechała policja ani czy wejście od kotłowni jest czyste. Otarł krew z palców o kurtkę.

– Gdzie jest Lucyna?

Halina milczała.

– Gdzie się schroniła podczas ewakuacji?

Wtedy zrozumiała. Nie potrzebowała jeszcze wiedzieć, po co Dorian przyszedł ani co zrobił wcześniej. Wystarczyło, że znał imię kierowniczki, zanim sama je wypowiedziała. Wystarczyło, że po zatrzymaniu Maksa nie zapytał o pieniądze.

To ona wpuściła go pod biura. To ona powiedziała policji, gdzie jest, a teraz stała między nim a odpowiedzią, której nie miał zamiaru odpuścić.

– Nie wiem – powiedziała.

Dorian przekręcił zamek w drzwiach pomieszczenia. Z korytarza dobiegały kroki ratowników i krótkie rozkazy. Na radiu ktoś meldował, że jeden z podejrzanych jest już obezwładniony. Za chwilę padnie kolejne pytanie, potem kolejne. Policja nadal nie wiedziała, ilu ludzi zostało w budynku.

Dorian wskazał klucz leżący na metalowej półce.

– Weź go.

Halina spojrzała na drzwi prowadzące do części biurowej. Za nimi leżała rozpiska zmian, kalendarz dostaw i zamknięte pomieszczenia, do których nie powinna wpuszczać nikogo. Z głośnika nie dochodził już głos Anki.

– Ruszaj – powiedział Dorian. – Zanim oni tu wejdą.

Halina wzięła klucz z półki. Metal był ciepły od pomp. Nie ruszyła jednak do drzwi biurowych. Najpierw spojrzała na zamek w drzwiach technicznych, potem na zakrwawiony rękaw Doriana. Krew zdążyła przesiąknąć przez materiał i zastygała na mankiecie.

– Jeśli wejdziesz tam z pistoletem, usłyszą cię na całym korytarzu – powiedziała. – Biuro ma drzwi z samozamykaczem. Nie da się ich otworzyć bezszelestnie.

– To otwórz je teraz.

Wyciągnął ranną rękę, jakby chciał ją popchnąć. Zamiast tego oparł się o szafę rozdzielczą i na chwilę zamknął oczy. Halina widziała, jak pracują mu mięśnie szczęki. Pistolet trzymał nisko, ale nie wypuszczał go z dłoni.

– Muszę wiedzieć, w którym biurze – powiedziała. – Jeśli pójdziemy nie tam, co trzeba, będziemy się kręcić po korytarzu.

– Lucyna jest na zapleczu.

– W którym miejscu?

Dorian otworzył oczy. Zrozumiał, że kupuje czas, lecz najwyraźniej uznał, że nie ma go dość, by ją za to ukarać. Wskazał kluczem na drzwi.

Halina schyliła się po telefon, który leżał przy jej bucie. Ekran był popękany w rogu. Wybrała 112 i przycisnęła aparat do piersi, zasłaniając go kurtką. Pompownia zagłuszała pierwsze sygnały.

– Basen miejski, poziom minus jeden – powiedziała cicho, kiedy odezwała się dyspozytorka. – Dorian Jakubowski jest uzbrojony. Idzie do biur od strony pompowni. Proszę przekazać policjantom: przejście jest przez drzwi techniczne przy P trzy, potem w lewo, za rozdzielnią. Niech nie wchodzą głównym korytarzem.

Dorian patrzył na nią.

– Z kim rozmawiasz?

– Sprawdzam, czy linia działa.

Rozłączyła się, zanim dyspozytorka zdążyła zadać pytanie, które mogłoby ją zdradzić. Serce biło jej tak mocno, że czuła je w gardle. Dorian przysunął się o krok. Wtedy telefon zawibrował. Na ekranie pojawiło się nazwisko Lucyny.

Halina odebrała.

– Gdzie jesteś? – zapytała.

– W archiwum, za biurem kierownika – odpowiedziała Lucyna. Mówiła szeptem. W tle zaszurało coś ciężkiego, może szafa przesuwana pod drzwi. – Zaryglowałam od środka.

Dorian wyciągnął rękę po telefon. Halina odwróciła się do ściany, jakby chciała poprawić ustawienie zaworu. Nie musiała udawać, że źle słyszy. Lucyna mówiła szybko, urywanymi zdaniami.

– Wysłałam ci wiadomość, ale chyba nie dotarła. Dziś wieczorem miałam iść na policję. Zostawiłam kopie u adwokata. Mam też wszystko w telefonie: nazwiska, przelewy, daty. Przez miesiące przekazywałam pieniądze, Halina. Zbierałam je od przedsiębiorców i oddawałam ludziom Bednarczyka. Czasem byłam tylko pośrednikiem, czasem wiedziałam dokładnie, komu i za co płacę.

Halina nie odpowiedziała. W słuchawce słychać było płytki oddech Lucyny.

– W zeszłym tygodniu byłam przy spotkaniu pod Nowym Targiem – ciągnęła Lucyna. – Tych dwóch, co odmówili. Widziałam, jak ich zabili. Najpierw myślałam, że mnie nie zauważyli. Potem zaczęły przychodzić wiadomości. Jedni kazali milczeć, drudzy też. Dziś dowiedzieli się, że idę na policję. Każdy chciał mnie uciszyć, zanim zdążę zeznawać. Każdy bał się, że drugi dopadnie mnie pierwszy.

Halina spojrzała na ekran telefonu Maksa, który wciąż miała przed oczami: fotografia rozpiski, nazwisko Lucyny, zaznaczona godzina końca zmiany. Nie pieniądze. Nie przypadkowa kartka. Godzina i miejsce. Dorian nie pytał, gdzie ukryto łup. Od początku pytał o Lucynę.

– Słyszę cię – powiedziała.

– Nie chcę udawać, że jestem niewinna. Przyjmę, co będzie. Ale nie pozwól, żeby któryś z nich tu wszedł.

Dorian wyrwał jej telefon.

– Gdzie jest?

Halina wskazała drzwi biurowe. Nie na archiwum, tylko na korytarz prowadzący do niego.

– Za pokojem kierownika. Po lewej.

– Idziesz przodem.

Wyszedł z pompowni, trzymając pistolet przy udzie. Halina szła przed nim z kluczem w dłoni. Z korytarza dobiegały przytłumione głosy. Ktoś wydawał polecenia przez radio, ktoś inny pytał o karetkę. Na posadzce zostały ślady krwi z ramienia zatrzymanego mężczyzny. Ratowników już nie było.

Przy rozwidleniu Halina zwolniła.

– Którędy? – syknął Dorian.

– Drzwi po lewej. Potem prosty korytarz.

Zza narożnika dobiegł głośny i wyraźny rozkaz:

– Policja! Rzuć broń! Ręce pokaż!

Dorian cofnął się, szukając osłony. Był o kilka kroków od wejścia do biur. Halina rzuciła się w bok, za metalowy wózek z filtrami. Dorian wycelował w stronę głosu. Z drugiego końca korytarza wyszedł policjant z bronią uniesioną oburącz; za nim drugi, osłaniający przejście. Nie strzelali. Powtarzali komendę krótkimi, równymi głosami.

– Broń na ziemię!

Dorian trzymał pistolet jeszcze sekundę. Potem opuścił dłoń. Broń uderzyła o płytki i przesunęła się pod ścianę. Policjanci kazali mu uklęknąć, wyciągnąć ręce i położyć się twarzą do podłogi. Przycisnęli mu łopatki do posadzki, skuli go i dopiero wtedy odsunęli pistolet kopnięciem.

Halina stała przy wózku, z kluczem zaciśniętym w pięści. Nikt jej nie zapytał, czy jest ranna. Jeden z funkcjonariuszy kazał jej usiąść pod ścianą i nie ruszać się, dopóki nie przyjdzie ktoś z zespołu. Dorian leżał na brzuchu. Przy jego ramieniu rozrastała się ciemna plama.

Policjant zawołał Lucynę przez zamknięte drzwi. Kiedy nie odpowiedziała, ustawił się przy zamku i kazał jej odsunąć się od wejścia. Otworzyła dopiero wtedy, gdy usłyszała swoje nazwisko, powtórzone przez funkcjonariusza. Miała na sobie kardigan zapięty pod szyję, choć w budynku było duszno. W ręku ściskała telefon i cienką, foliową teczkę.

Nie wyglądała na osobę, którą trzeba było wyciągać z płonącego domu. Wyglądała na kogoś, kto przez wiele godzin ćwiczył w głowie zdanie, od którego nie będzie już odwrotu.

Zabrali ją osobnym wyjściem. Na korytarzu minęła Halinę i na moment zatrzymała wzrok na jej twarzy. Nic nie powiedziała. Za nimi policjanci wynosili w worku dowodowym pistolet Doriana, a przy drzwiach technicznych czekał zespół ratownictwa medycznego. Człowiek zatrzymany wcześniej na korytarzu trafił do karetki pod eskortą.


Później Halina dowiedziała się, że Lucyna spędziła noc na przesłuchaniu. Jej zeznania nie zamknęły sprawy i nie zmieniły jej w jeden wieczór. Prokurator zabezpieczył wiadomości, dokumenty i zapisy przelewów. Policja wróciła po nagrania z parkingu, po listy telefonów i nazwiska osób, którym przez miesiące płacono za to, by działalność nazywała się spokojem. Sprawa zabójstw dwóch przedsiębiorców zyskała świadkinię, której dotąd brakowało. Dorian i zatrzymany mężczyzna pozostali w areszcie; ich ludzie nie zniknęli razem z nimi.

O dziewiętnastej Halina zeszła z powrotem do pompowni. Technik odłączył alarm w korytarzu, lecz urządzenia pracowały bez zmian. Podłoga drżała równomiernie pod jej stopami. Manometr nadal wskazywał zielone pole. Na betonie zostały smugi krwi, których nie zdążył przykryć żaden protokół.

Halina podniosła klucz francuski, odłożyła go na półkę i otarła ręce o spodnie. Przez kilka minut słuchała pomp, aż z góry przestały dochodzić głosy.

Nie schroniła człowieka przed pościgiem. Zamknęła za nim drzwi, uciszyła dyspozytorkę i wskazała mu drogę do biur. Pomogła mu niemal dotrzeć do celu. Dopiero rozpiska na telefonie zatrzymanego pokazała jej, dokąd naprawdę prowadził ją Dorian.

Woda krążyła dalej. Na zewnątrz ktoś sprzątał parking.

Ścieżka przez młodnik
Popiół na krawędzi
Nocny numer alarmowy